Reisschema:

Deze cruise begint al op 3 december 2025 wanneer we naar Genua vliegen en 3 dagen in hotel NH Savona Darsena verblijven dicht bij de cruise terminal in Savona.

Week 1

3-12-2025 vlucht Amsterdam-Genua

Op woensdag 3 december gaan we al op pad, vliegen naar Genua en met de taxi naar Savona.
Daar hebben we weer het NH hotel dicht bij de cruiseterminal.
Jan had op op dinsdag vroeg al bij de KLM ingecheckt en voor 60 euro pp businessklas bij gekocht. Dat geeft een paar voordelen, zoals in de businesslounge zitten en lekker eten en drinken zoveel je lust, bij voorrang door de douane en security en snel het vliegtuig in. Dat was een farce, want we werden met een bus naar het vliegtuig vervoerd en als je dan uit de bus stapt, zit de helft van de passagiers al in het vliegtuig. Maar o.k. Daarna in het toestel krijgen we een drankje en ook een echte maaltijd, Thaise noedels dit keer, wijntje erbij en wij klagen nergens meer over.
Om een uur of 3 zijn we in het hotel. Het is guur weer en we gaan alleen nog even naar de supermarkt voor chips, nootjes en drank. Morgen weer een dag. Op tv kijken we naar de Italiaanse zender waar ze elke avond om 8 uur een spel uitzenden, waarbij een koppel dozen moet uitkiezen om weg te spelen, net zoals bij ons de postcodeloterij. En dan komt de bank met een bedrag om de rest af te kopen. Spannend en leuk.

4-12-2025 Savona

Na het uitgebreide ontbijt gaan we aan de wandel. Het is mooi weer, windstil en we lopen de hoofdstraat in, een vertrouwde wandeling. Op de terugweg strijken we weer in het kleine cafeetje neer voor een bakkie. Daarna weer naar het hotel en de middag brengen we op de kamer door. Ik begin aan een bewaard boek van Corinne Bomann en zit heerlijk de hele middag en avond te lezen, het is meteen bijna uit. Jan speelt op de pc zijn gratis casinospel.

5-12-2025 Savona

Het is nu mooier weer, met een lekker zonnetje erbij. Vandaag slaan we halverwege de hoofdstraat links af een voetgangerszone in. Dit is ook een mooie en aangename straat met mooie winkels. Het grote stadsziekenhuis ligt hier aan deze straat. Ook nu weer aan het eind van de wandeling nemen we een bakkie of 2 in ons koffietentje. Er zijn trouwens heel veel koffietentjes en die hebben allemaal een terras voor de rokers. Wij vinden Savona een leuk stadje, in ieder geval dicht bij de cruiseterminal. Vandaag ligt de Toscane binnen en er komt een stroom volk vanaf, allemaal de hoofdstraat in. Het toeristische treintje is ook meteen paraat. Aan het eind van de wandeling kopen we nog een flesje en wat nootjes en dat is het dan in Savona.

6-12-2025 Inschepen in Savona

Na het ontbijt gaan we met alleen onze handbagage naar de cruiseterminal. Onze koffers staan al bijna een week in Savona, vooruit gestuurd met UPS. Met een tracker er in kon Jan de koffers helemaal volgen. Via Hoofddorp, Eindhoven, de Duitse Bundesbahn in 2 dagen naar Savona, dit gaat elke keer gesmeerd. En wij reizen met alleen handbagage.
In de terminal kunnen we al na 15 minuten bij de prioritydesk terecht en zitten we al snel aan boord. Het opstarten van het computersysteem duurde nog het langste.
We kunnen nog niet naar de hut en gaan op dek 5 in de grand bar een kopje koffie halen. Meteen bevestigt Jan zijn (en ook mijn ) creditkaart. Aan de bar zien we een bekende zitten, namelijk Jean Gelissen, van vorige reizen. En Vivienne en Kevin zien we later op de dag wel, zij zijn aan het werk. Het animatieteam wordt ook altijd bij in- en uitschepen ingezet. Jean blijft 3 weken met zijn vriendin Barbara, vliegt dan naar Hongkong en scheept daar in op de Serena. Begin maart is hij dan weer terug voor de overtocht terug naar Savona. Als je denkt dat wij veel cruisen, Jean is ons de baas.
We gaan lunchen op dek 4, daar is ook ons ontbijt. ’s Avonds zitten we op dek 11 in het clubrestaurant. Overdag is dat niet voor ons weggelegd. Wij nemen er genoegen mee, uiteraard. Na de lunch, Jan neemt zijn favoriete spaghetti met tomatensaus, gaan we naar de hut om de handbagage alvast uit te pakken. De grote koffers worden later gebracht. Dan maar terug naar de Grand Bar waar we een drankje nemen. Voor en na het eten ben ik druk bezig met het uitpakken van de koffers. De show slaan we over/

7-12-2025 Marseille

We komen al om 8 uur aan in Marseille. Hier gaan we de wal op en nemen hiervoor de shuttle naar het centrum. We hebben een nieuwe schrubwashand nodig en denken die hier met al die Marseillaise zeep wel te kunnen vinden. We zijn al om kwart voor 10 in de stad. De kerkklokken roepen ons voor de dienst op. We gaan er niet op in. De afstand tot Le Vieux Port is aanzienlijk en dat wordt lopen geblazen. Uiteindelijk komen we bij een heel speciale kerstmarkt uit, namelijk een markt waar je voor je kerstdorp thuis werkelijk alle miniatuurpoppetjes en diertjes enz. kan kopen. Er stonden wel 20 kramen. Dit hebben wij nog nooit zo expliciet gezien en het is hier echt een traditie. Het heet La foire aux Santons. En veel families of zo maken al deze poppetjes thuis.
Daarna lopen we door en komen bij (voormalig) LaFayette uit. Hier binnen is nu alleen maar een supermarkt gevestigd, dus geen schrobhandschoen voor Jan. Dan maar naar de echte kerstmarkt en de Hema. Geen resultaat. Toch vonden we het gezochte washandje in een echte zeepwinkel. He he, eindelijk. Daar na hebben we heerlijk bij brasserie La Samaritaine, op de hoek, in de zon een drankje genomen. Een uurtje verder moesten we toch teruglopen naar de bus. Inmiddels was het op de kade langs de haven een stuk drukker geworden. Wat een heerlijke wandeling in de zon hebben we zo gemaakt. Mijn 10.000 stappen ga ik zo ruimschoots halen.
Na de lunch installeer ik me in de Grand Bar om aan dit blog te beginnen. Helaas had ik ook de Linda bij me. Die heb ik eerst helemaal uitgelezen. Morgen weer een dag voor de blog. Jan was inmiddels ook aangeschoven. Tijd voor een gin-tonic voor Jan en een thee voor mij. Via de app wist ik al dat Jos en Annelies aan boord waren. Zij zaten op de wereldreis ook aan boord bij de oversteek. Ze gingen in Buenos Aires van boord om dwars door Zuid-Amerika naar Colombia te rijden. Maar nu, hoe toevallig, gaan ze weer een oversteek maken om daarna een reis door Costa Rica te maken, een maand lang. Om half 6 kwamen ze bij ons aan tafel en was het een zeer hartelijk weerzien.
We eten niet samen, maar in de loop van de avond zien we elkaar weer en dat is heel gezellig. We doen een dansje tussendoor en hebben elkaar veel te vertellen. Dan is het zomaar 23 uur. Tijd om op te breken.

8-12-2025 Barcelona

Hier in Barcelona is het wisseldag voor de Spanjaarden. Het is heerlijk zonnig weer. De meeste passagiers gaan even de wal op. Wij blijven aan boord. Vandaar dat ik dit blog ben begonnen en Jan zijn eerste Kerst Legostuk in elkaar geknutseld heeft. Tussendoor heb ik op dek 9, 10 en 11 het schip verkend, bij de spa een pedicure afspraak gemaakt en de eerste kennismaking met de sportschool gehad. Dan is het tijd voor een drankje voor we gaan lunchen.
’s Middags trekken we ons terug in de hut voor een nappie. Ik ga een wandeling op dek 3 maken, ook altijd goed. Daarna ontmoeten wij elkaar weer in de Grand Bar. Jan brengt Skipbo mee. Hij wint. Tijdens het 2e spelletje komen Jos en Annelies bij ons zitten. Zij hebben hier in Barcelona een lange wandeling gemaakt. Eerst met de plaatselijke bus naar de Ramblas en vandaar een fikse wandeling van wel 12 km gemaakt. Ze hebben ook een hut op dek 8, maar die ligt onder het Lidodek. ’s Ochtends om half 7 beginnen de bezigheden daar al met het rollen met de trolley’s over het dek. Dit is een vreselijk lawaai en niet om uit te houden. Ze gaan dan ook naar het front office voor een andere hut. Hopelijk gaat dat lukken. Volgens ons zit het schip lang niet vol. Bij ons in het clubrestaurant zijn maar de helft van de tafels bezet bij de 1e zitting.
In ons restaurant hadden we om een tafel gevraagd bij het raam, maar die zijn wel allemaal bezet. Maar er is een tafel weggehaald en de onze een kwart slag gedraaid en nu blijven we lekker zitten.
De show is, uiteraard, weer een flamencoshow en die is ook weer erg leuk om te zien. Voor de showtijd heeft Jan nog het casino bezocht, weer een kleine winst en ik zat even op dek 3 in het atrium. Hier wordt Zuid-Amerikaanse muziek gespeeld. Ook leuk om naar te luisteren. Vivienne appte me dat ze op dek 5 was en toen ben ik daarheen gegaan. Zij moest daarna bij het dansen aan de bak.
Na de show zaten we nog een uurtje na met Jos en Annelies. Er wordt veel gelijndanst en daar doe ik regelmatig aan mee.

9-12-2025 Op zee

Dit is een zeedag op weg naar Cadiz. Vanavond om 23 uur passeren we de straat van Gibraltar. Daar zie je dan in het donker weinig van, alleen wat lichten op het land.
We ontbijten niet en nemen alleen koffie of thee in de Grand Bar. Daarna ga ik naar de sportschool, om 12 uur. Nu is het wel druk, maar ik neem toch de loopband en 4 toestellen. Goed dat ik nu bekend ben met alle toestellen, omdat ik 3 maanden lid was van de sportschool bij ons thuis. En ik was een trouwe bezoekster, 2x per week minimaal.
De lunch gebruiken we in het restaurant New York New York op dek 4. We nemen een voor- en hoofdgerecht of een pasta. Heel rustig aan dus, we zijn niet voor niets in de afgelopen maanden veel afgevallen.
’s Middags is het weer tijd voor een nap en een wandeling op het promenadedek op dek 3. Er staat een lekker zonnetje, dat is een leuk loopje voor mij. Om 5 uur zie ik Jan weer in de Grand Bar. Het is formal vanavond, dat heet tegenwoordig “ elegant”. Dus netjes opdoffen betekent dat. Ook al omdat er na het diner om half 9 de VIP party voor de Goud- en Platina passagiers is in de “ Rock around the clock” lounge. Dit doen we een keer. Ook dit keer zei de kapitein helemaal niets. We konden een wodka-sprite of een fruitpunch krijgen en een hapje erbij. Maar wij kwamen net van tafel, waar we allebei ook een toetje hadden genomen. Dus voor mij geen hapje en een slokje van de zoete punch.
We ontmoetten Jos en Annelies hierna. Ze hebben een andere hut gekregen, tot de 21ste, als we voor de 1e keer in La Romana in de Dominicaanse republiek aankomen. Dan gaan er al mensen van boord, na een 2weekse cruise. Onze 1e cruise eindigt een week later en moeten dan opnieuw inchecken voor de volgende cruise van 2 weken. Dat is inmiddels al gebeurd. Op de 12e kan Jan voor onze 3e cruise inchecken. En dat moet hij wel doen, anders registreert het systeem een ‘ No show’ en moeten we van boord.
De show van vanavond is een voorstelling van de 3 tenoren, die weer de sterren van de hemel zingen. Het theater zit weer helemaal vol.
Na afloop gaan we nog het spelletje “ De rode loper” meemaken. In de Grand Bar wordt er dan een rode loper uitgerold en wordt iedereen uitgenodigd om er als een filmster of diva overheen te lopen. Altijd leuk om te zien.
Na nog een laatste drankje en dansje houden we het om half 12 voor gezien.

10-12-2025 Cadiz

We liggen in Cadiz en het weer is niet mooi. Het is nat en druilerig. Hier hebben we geen zin in en blijven zeker de ochtend binnen. Eigenlijk wilden we graag de wal op voor een wandelingetje naar het mooie plein, maar dan moet het wel mooi weer zijn.
Dus zit ik nu om 11.13 uur dit verslag te tikken. Jan is bezig om alle adressen voor de e-kerstkaart te verzamelen. Het is inmiddels tijd voor zijn eerste gin-tonic. Ik ga voor een cappuccino. Daarna ga ik maar wat bewegen in de sportschool, het zal er zeker niet druk zijn.
Daarna gaan we lunchen en misschien is het dan nog mooi weer geworden om toch nog de wal op te gaan. Alhoewel dat er nu nog niet naar uit ziet.
Het is nu zaterdag de 13e en vandaag moet de blog op de website. Dus ga ik dit verslag verder afmaken. We gingen inderdaad niet de wal op, het miezerde de hele dag. ’s Middags ben ik naar de sportschool geweest en daar was het heel rustig. Iedereen was blijkbaar toch wel. Je zag op straat allemaal parapluutjes. Verder heb ik niet veel gedaan. Na het diner heeft Jan nog een Legopakket gekocht, een bonsaiboompje met 876 stukjes. Goed voor morgen als we een zeedag hebben. De klok gaat een uurtje terug vannacht.

11-12-2025 Op zee

Een zeedag om de afstand tot Tenerife te overbruggen. Het is rustig en zonnig weer. Aan Jan heb ik geen kind vandaag. Hij is meteen begonnen met zijn bonsai boom op te zetten. Je moet nauwkeurig de aanwijzingen van het instructieboekje volgen, anders gaat het subiet en geheid mis. Jan is tot 3x overnieuw begonnen. Ik heb zitten lezen en vooral puzzelen met een sudoku. Hieraan zijn we bijna verslaafd. Ik heb er 1 op mijn mobiel, 1 op mijn tablet en nog een boekje vol bij me. Genoeg te doen dus. Na de lunch ga ik een wandelingetje over dek 9 lopen tot het eind en daar een tijdje over zee uitkijken. Hier bij dit zwembad zitten de whirlpoolen vol.
Daarna, om half 5, ben ik weer bij Jan gaan kijken. De boom is af. Hij stond hem net te showen bij de winkel waar ze Lego verkopen. Er moest een foto van gemaakt worden. Tijd voor een drankje in de hut. De champagnefles gaat open en de chocoladeletters worden aangebroken.
Na het diner gaat Jan nog 1 keer het casino in. De winst is in totaal 300 euro en dat is voorlopig weer genoeg. Volgende cruise, na 28 december, gaat hij een nieuwe poging wagen om de cruise terug te verdienen.
De show wordt gegeven door een buikspreker. Hier ga ik alleen heen, voor een eenmalig bezoek. Daarna drinken we nog wat met Jos en Annelies, altijd gezellig om zo even na te zitten.

12-12-2025 Tenerife

We liggen in Santa Cruz de Tenerife, maar niet op de gebruikelijke plek. We liggen aan een heel lange kade met nog 2 grote cruiseschepen voor ons. De nieuwste Mein Schiff Relax en de Marella Voyager lagen voor ons en aan de normale terminal lag ook nog P&O Azura aan de kade. Kortom, er komen 4 grote cruiseschepen binnen en dat zijn minstena 10.000 mensen die de wal op komen. Helaas ook hier miezerde het tussendoor. Toch zijn we de wal op gegaan. Er reed wel 1 shuttlebus, maar daar hebben we niet op gewacht. Het werd lopen geblazen, alleen al 1635 meter tot de stad en dat ook weer terug, naast de wandeling in de stad. Dat worden veel stappen vandaag. Maar met de regen steeds is het niet zo leuk lopen hier. Halverwege de straat zijn we omgekeerd. We waren om 13.00 uur op tijd terug voor de lunch. De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan. Hier heb ik met roaming de kans om mijn kranten binnen te halen op mijn tablet. Dat leest lekkerder. Jan heeft de bloesem op zijn bonsai in elkaar geknutseld, dat is een variatie op het boompje. Dan is het weer tijd voor een drankje.
Het diner starten we meteen om half 7, omdat ik een pedicureafspraak heb om 8 uur. Dat halen we prima. We nemen alleen een voorgerecht en de lamsschenkel en een toetje natuurlijk. Ik was ruim op tijd voor de behandeling. Die was voortreffelijk. Nu ga ik steeds elke cruise weer. We hebben namelijk 7 boekingen voor deze hele reis en elke boeking geeft een gratis behandeling, hetzij pedicure/manicure of massage. Jan wil er geen gebruik van maken, maar ik wel. Dus heb ik voor de volgende zeedag, dat is wel de voorwaarde voor de gratis behandeling, op Barbados, de massage geboekt.
Na de koffie gaan Jos en Annelies nog naar de show, een musicalzanger. Dat was zonde van hun tijd. Om 23 uur gaat er elke avond nog een dansparty ergens van start. Vanavond was dat de Silent Disco in het atrium op dek 3. Ik heb het een tijdje staan bekijken vanaf dek 5, een leuke en vrolijke massa dansende mensen.
Jan was al naar de hut. De klok krijgt weer een uur terug, dus in de hut hebben we nog even tijd voor een stukje chocola. 1 letter is er nu op en ook al 2 zakken kruidnootjes met chocola er om. Hier eindigt week 1.

Week 2

13-12-2025 Op zee

Nu start de oversteek met 6 zeedagen. Die zullen min of meer gelijk verlopen.
Vanmorgen hebben we om 10.30 uur een bijeenkomst met alle, 22, Nederlanders en ook alle andere Engelstalige gasten in de Round the Clockbar, aan het eind van dek 5. Hier gaan we zo meteen heen. Ik heb het spelletje Lekkage bij me, misschien kunnen we dat daarna wel spelen met Jos en Annelies. We zullen zien.
Er kwamen niet zoveel Nederlanders opdagen, 2 onbekende stellen voor ons, die we vooral nog niet eerder ergens gespot hadden. Vanaf nu kan dat gebeuren. 1 stel zit de hele dag te jokeren, dat is makkelijk te herkennen. Er zitten trouwens veel mensen te kaarten.
Lekkage was een leuk spelletje. Makkelijk te leren, alleen hebben we er een grote tafel bij nodig. Voor een van de volgende zeedagen. De zee is onstuimig en we houden ons rustig vanmiddag. Ik kan wel even op het balkon zitten, maar dat is het dan. Sporten doe ik maar niet. Jan heeft een 3e Lego bouwpakket gekocht, een bonsai boom. Dat heeft ook een bloesemgedeelte. Dat is vanmiddag aan de beurt om in elkaar gezet te worden. De bloesem werd eerst allemaal verkeerd omgezet, maar het is toch goed gekomen. Het ziet er prachtig uit.
Verder hebben we niet zo veel gedaan, ook de show hebben we overgeslagen. Jos en Annelies gingen ook niet, het was een zogenaamde lichtshow met dansers erbij.

14-12-2025 Op zee

Vandaag heb ik een heel boek uitgelezen. Van de Libelle had ik de laatste maanden een boek in tijdschriftvorm gekregen en bewaard voor deze reis. Het eerste bookazine was aan de beurt, een thriller en daar kon ik me niet vanaf laten. Aan het eind van de avond is het dan ook uit. De 3 Linda’s zijn ook al uit en naar Annelies verhuisd. Zij houdt ook van lezen, al doet ze dat, net als ik, thuis veel te weinig.
Jan is begonnen met het verzenden van digitale kerstkaarten. Dat is toch ook een klus, om alle emailadressen apart in te voeren en er een leuke kerstkaart er bij te zoeken. Hij had 2 versies gekozen. Er kwamen meteen na het versturen al leuke reacties op. ’s Middags is hij het even zat en gaat een tukkie doen. Ik zit de hele middag in de grand bar.
Voor het eten nemen we nog een glaasje prosecco en het laatste stukje chocoladeletter erbij. Die zijn nu op. Ajax-Feijenoord : 2-0. Niet goed.
Na het diner ga ik naar de karaoke op dek 5. Jan vindt hier niets aan en gaat alvast naar de Grand Bar. Maar ik vind het geweldig om te zien hoe er mensen zijn die het leuk vinden om een liedje te komen zingen. Er zijn nu 7 finalisten en die zien we op de 16e ’s avonds in het theater optreden. De show “Sapore d’Italia” laten we voor wat het is. De dresscode van vanavond is rood-groen-wit, de kleuren van de Italiaanse vlag. Dis de show en ook om 23 uur in het atrium staat alles in het teken van Italië. Niet aan ons besteed, want we kennen de meeste Italiaanse liedjes niet die er dan gedraaid worden. Italianen zingen ze allemaal luidkeels mee. Wel leuk om te zien.

15-12-2025 Op zee

Jan maakt de kerstkaarten af en gaat dan in op de uitnodiging om de brug te bezoeken als een van de weinige platinum gasten met veel punten. Ik ga niet mee. Vandaar dat ik nu dit verslag zit te tikken. Zo meteen ga ik de zon opzoeken, als die er is. Anders ga ik een poosje op het balkon in de frisse buitenlucht zitten, altijd gezond. Om half 1 hebben we afgesproken bij het restaurant op dek 4, New York New York.
Had ik bijna mijn tablet weer voortijdig afgesloten voordat mijn verslag opgeslagen wordt. Het tablet is verbonden met de hotspot met mijn mobiel, waar ik internet op heb. Dan moet het verslag steeds opgeslagen kunnen worden. En dat lukt. Zo kan Jan het elke week makkelijk overnemen op zijn pc om het in de website te zetten. Nu ga ik aan de wandel en kijk hoe het op de buitendekken is.
En het was warm in de zon. Het zonnedek zit vol met zonaanbidders. Ik ga er een poosje bij zitten, maar niet helemaal in badpak. Hier had ik namelijk nog niet op gerekend, omdat ons balkon namelijk in de schaduw ligt en je dan niet zo snel erg in de zon hebt. Dat was een foutje. Maar zo expliciet in de volle zon gaan liggen, doe ik sowieso niet meer. Ik verbrand dan nog steeds elk jaar opnieuw en waarvoor eigenlijk?
Later in de middag op ons balkon is het prima. Jan duikt even zijn bed in. Om 5 uur is het borreltijd en tuffen we naar de Grand Bar voor een uurtje. Hier zien we Jos en Annelies, die nu ook even genoeg hebben van de zon, want ook een beetje verbrand ondanks factor 50 zonnebrandcrème.

16-12-2025 Op zee

Bij onze ochtendkoffie of -thee ga ik alle havens die we in de loop van de maanden aandoen even op een rijtje zetten. Hier onder volgt het resultaat.
In La Romana, de wisselhaven, komen we 13 x aan, in Barbados, St. Kitts, Tortola, Isla Catalina, Samara, Grand Turk en Cabo Rojo 6 x. Dan in Guadeloupe en Amber Cove 5 x, in Kingstown 3 x, in Roseau en Santa Lucia beide 2 x en in Puerto Plata en Sint Maarten 1x. Maar bij Sint Maarten zijn we eigenlijk aan het begin van de oversteek terug, het is de laatste haven in de Caribean. Dan liggen we ook nog een keer in Guadeloupe Bay, geen idee wat dit voorstelt.
In de middag ga ik even bij de Trivia quiz kijken, die Vivienn leidt. Ik had me niet ingeschreven en mag dus geen antwoord voorzeggen aan de ploeg naast me, waar een Nederlandse jongeman meedoet. Er werd streng op gelet.
Na de borrel van 5 tot 6 uur gaan we ons in het wit verkleden en doe ik mijn mooie, gouden Tumi hanger om. Onze tafelsteward was helemaal verbaasd dat ik zoiets had. Hij is namelijk Peruaan en de Tumi is het nationale symbool. De jongen was helemaal blij. Er zijn niet veel Peruanen aan het werk hier op het schip. Hij komt uit Lima. Daar waren wij een paar keer.
De show is vanavond de uitvoering van The Voice of the Sea. En jong meisje won met 78% van de stemmen, verdiend gewonnen dus.
Kledingwens : wit, vooral voor de avond uiteraard. Dan is er de white party en inderdaad is iedereen dan in het wit. Boven bij het zwembad is er dan vanaf 23 uur de party. Jan en ik gaan er ook heen. We komen net op tijd voor de lekkere hapjes. De bardienst staat met een aanbieding voor champagne : een halve fles Moet & Chandon plus 3 macarons voor 15 euro, niet duur, alvast voor oudejaarsavond. Jan vond 1 half flesje volstrekt onvoldoende voor de hele avond, het was bijna een oneervoorstel. Het werden dus 2 flesjes en 6 macarons. Na 10 minuten de takkenherrie getrotseerd te hebben, zijn we naar beneden gegaan. Op ons balkon was het heerlijk rustig.

17-12-2025 Op zee

Vanmorgen kwamen we in de gang al Jos en Annelies tegen en hebben we afgesproken om Lekkage te gaan spelen. Dat hebben we tot lunchtijd gedaan in de Grand Bar. Voor hen ook even geen zon meer. Dat was heel gezellig. Na de lunch ben ik het zonnedek op gaan zoeken voor een plekje half in de schaduw. Uiteraard gevonden en nadat ik mijn kranten op mijn mobiel allebei uit had, ben ik naar de ijssalon gegaan. We hadden afgesproken dat we in de middag een ijsje verdiend hadden. Maar Jan was niet te bereiken via zijn app. Dus heb ik hem opgehaald. Daarna gingen we naar de lezing van host Steffany over de komende havens, altijd aardig om te weten dat je in Guadeloupe, dat Franse departement, je roaming kan gebruiken en verder nergens. En ook dat de taal in de Dominicaanse republiek Spaans is en er lokaal geld nodig is en cash. Er kan niet overal per kaart of mobieltje betaald worden. Verder zijn de andere eilanden Engelstalig en accepteren ze ook dollars en euro’s.
Na de borrel en het diner, waar ik weer mijn Tumi om had voor een foto met onze tafelsteward, zijn we naar de Grand Bar gegaan voor de kindershow van kleine prinsesjes en 1 kapiteintje. Altijd leuk om te zien hoe de trotse vaders met hun dochtertjes dansen. Daarna is het officer’s bal, altijd een spektakel.
De show is dit keer, eindelijk voor Jos, een acrobatenduo. Ze zijn echt goed, wat een krachtpatsers zijn die 2. Ze doen iets met een touw, een draaiende bal van draadstaal en een halve maan, maar allemaal krachtpatserij.
Dan is er om 23 uur nog het buffet extra vaganza boven bij het zwembad. Maar alleen ik had hier zin in om te gaan kijken. Dan wacht ik de volgende keer wel af, komt in de komende weken vast nog wel een keertje.
Na nog een half uurtje op ons balkon is ook deze dag weer voorbij. We zijn inmiddels al weer 2 weken van huis.

18-12-2025 Op zee

Nu zit ik dit verslag te tikken. Om te voorkomen dat ik vergeet wat we ook al weer gedaan hebben. Gisteren hebben we een appje van 3 bewoners van het AZC bij ons in het dorp vernomen dat ze op 28 december moeten verhuizen naar Haarlem, een hostel, een soort herberg dus met slaapzalen waar mannen en vrouwen gescheiden slapen. Maar in het AZC wonen nu 30 echtparen, die allemaal apart moeten gaan wonen eigenlijk. En ze hebben in de afgelopen 1,5 jaar spullen verzameld. In het hostel krijgen ze 1 grote locker. Hoe gaan ze dit oplossen? Dat is nog even een punt van aandacht. De 3 echtparen die wij kennen, hebben een oplossing voorhanden. Dat komt wel goed. Maar 1 echtpaar heeft per brief officieel protest aangetekend tegen het uit elkaar halen van echtparen en gezinnen bij het COA. Of het wat uithaalt, geen idee. Deze opvang in Haarlem zal voor 2 maanden zijn en dan worden ze weer naar een andere locatie verplaatst. Een ding is zeker, bij het AZC bij VdValk in Wieringerwerf moeten ze weg. Die gaat het restaurant in januari weer openen.
Nu ik hiermee klaar ben, komen Jos en Annelies bij ons zitten. We gaan weer een spelletje spelen, maar nu Fase 10. Tot de lunch zijn we hier zoet mee, leuk om te doen.
Na de lunch gaan we op ons balkon zitten. Het is een uitermate luie dag. Ik loop daarna nog even door het schip en ga bij de Trivia kijken. Om 5 uur is het weer borreltijd en daarna dineren en naar de show, de Glamazon genoemd. Een show van de cast die er een erg leuke voorstelling van maken.

19-12-2025 Barbados

We komen in Barbados, in de hoofdstad Bridgetown, aan. Het duurt even voor we mogen aanleggen, want er is een schip dat niet zo gauw van de kade af kan. Maar om 9 uur liggen we toch vast. Wij hebben een excursie naar het strand geboekt en melden ons voor half 10 in het theater. Op tijd kunnen we van boord. We liggen behoorlijk ver van de terminal af en dat wordt lopen geblazen, want er rijdt ook hier maar 1 shuttlebus en wij moeten op tijd zijn in onze excursiebus. Gelukkig kennen we in de terminal een korte route en zijn als eerste bij bus nr.12. Het is een klein busje en als iedereen er is, gaan we rijden. Het strand is dichtbij. We rijden door de havenwijk heen, met nog net zoveel afbraakpanden als 10 en 20 jaar geleden. We waren hier al met de Maasdam in 2006. Toen hebben we een rondtoer gemaakt en bleven op een terrasje bij de jachthaven zitten. Nu rijden we daar voorbij. Dat restaurant met terras is er niet meer, er wordt schijnbaar nieuw gebouwd. Na 10 minuten al zijn we bij ons strand. De bedden staan klaar en we krijgen ieder 3 bonnen voor drankjes : water, bier of rumpunch. Andere drankjes dienen afgerekend te worden. Je kan er ook eten bestellen. We gaan meteen het water is, dat is heerlijk. Daarna liggen we in de schaduw onder de parasol. We gaan daarna nog een paar keer het water in. Tussendoor smaken de rumpunchen prima. Ze zijn alle 6 opgegaan. Om half 2 rijden we weer naar het schip. 3 uurtjes zo op het strand is voor onze blanke lijven meer dan genoeg. We zijn niet verbrand gelukkig. Er liggen ook mensen van het schip die hier met een taxi zijn gekomen. Dan betaal je 10 dollar voor een bed met parasol. De Italianen betaalden met euro’s. 10 euro is beter dan 10 dollar. Maar het duurde even voordat die euro’s geaccepteerd werden.
Eenmaal terug op het schip gaan we eerst douchen en dan lunchen in het Lido. Daarna gaan we naar de hut. Om kwart voor 5 heb ik de massage, Jan houdt zich rustig omdat hij een verkoudheid voelt opkomen.
Bij het eten geven we onze tafelstewards onze kleine, stenen klompjes als cadeautjes. Ze waren er erg blij mee, ze zien er ook schattig uit.
Na de koffie en heel even bijpraten, gaan we allemaal al om 9 uur naar de hut. Jan duikt er meteen in en ik ga mijn krantjes lezen op het balkon.
Om 23 uur ga ik nog even kijken naar de Cariben party in de Round the Clocklounge. Wel leuk, maar dat snelle gedanst laat ik al snel voor gezien.
Dan is deze week ook weer voorbij.

Week 3

20-12-2025 Op zee

Een zeedag voor we morgen voor de meeste gasten op hun eindstation La Romana aankomen. La Romana is de aanloophaven van de Costa hier in de Dominicaanse Republiek. Elke zondag is het wisseldag, dan gaan er veel passagiers af en komen er evenveel weer op. Vanaf nu zit het schip vol en dat betekent 3400 mensen die vervoerd en vermaakt moeten worden en bovendien allemaal te eten en te drinken. Dan heb ik het nog niet over zo’n 1400 bemanningsleden. Dat is een hele operatie elke keer.
In de ochtend vandaag spelen we nog een keer Fase 10 met Jos en Annelies, het neemt de hele ochtend in beslag. Na de lunch gaat Jan toch weer naar bed, de verkoudheid gaat weer opspelen. Ik ga heerlijk mijn krantjes op het balkon zitten lezen. Aan het eind van de middag loop ik nog even naar het zwembad voor een bakkie koffie daar. Als om 5 uur de gym daar begint en de muziek hierbij op volle sterkte staat, vlucht ik naar dek 10 buiten en ga op een bed zitten lezen. Om 6 uur is het tijd om me te verkleden en ook om Jan op te halen. We eten weer heerlijk, ik had een eendenpoot, erg mals en super lekker. Het toetje slaan we over. Jan gaat wederom linea recta zijn bed ik. Ik ga in de Grand Bar zitten bij de muziek. Al gauw komen Jos en Annelies bij me zitten. Later op de avond gaan we met ons drieën naar de show, die een speciale kerstshow is. Die hebben we al een keer gezien vorige jaren, maar hij blijft leuk en erg goed gespeeld en gezongen ook.
Na de show nemen we nog een laatste drankje en dan zie ik dat Vivienne me geappt heeft. Ze wil me een rumcake geven die ze op Barbados voor ons gekocht heeft. Zo lief is dat. Ik heb dus op dek 3 nog even mee gedanst met de Extravaganza party. Iedereen van het animatieteam is heel bijzonder aangekleed met heel vreemde combinaties. Ze verzinnen wat om ons bezig te houden.
De verkoudheid van Jan wordt er niet beter op. Hij hoest wat af en wordt daar doodmoe van. En morgen hebben we een lange excursie naar een strandresort met ook nog zwembaden en een buffetlunch erbij. Ik heb nu al mijn twijfels hier over.

21-12-2025 La Romana

En net zulke werk, we slapen steeds korte hazenslaapjes en Jan gaat zelfs naar de badkamer om uit te hoesten. Dat wordt met de excursie helemaal niets. We besluiten dat we die niet gaan doen. We moeten een half uur heen en ook weer terug in de bus met airco om er te komen. Dat is vragen om moeilijkheden.
We hebben het meteen in de ochtend al druk. Onze cabinkaart moet omgewisseld worden. Dus in de rij in de Grand Bar, daarna gaat Jan naar de dokter om zich toch te laten onderzoeken en vervolgens naar het verzamelpunt om de excursie af te zeggen. Met een doktersverklaring krijgt Jan dan zijn geld terug, het geldt alleen voor hem. Maar toen ik zei dat we nog heel lang aan boord blijven, kan er gekeken worden of we later de excursie kunnen maken. Om 4 uur gaat Jan eerst voor de papieren naar de dokter en dan gaan we daarna samen naar het excursiebureau om de toer te verplaatsen.
Zo komt het dan (hopelijk) toch weer goed. Nu houden we ons gemak en zitten in de Grand Bar aan de koffie. Jan heeft antibiotica mee en dan is alcohol uit den boze. Een colaatje is het hoogst haalbare voorlopig. Het is nu kwart over elf en we hebben er al een heel programma opzitten. Straks zullen we even de wal op lopen naar de terminal. Zo te zien liggen we ver van de stad af. We horen van andere Nederlanders wel wat er kan hier als je geen tour van het schip neemt. Er zullen wel taxi’s staan. We gaan het later meemaken.
Na de lunch gaan we de wal op en blijven op het terrein van de terminal, dat is heel erg groot namelijk, met allerlei koffietentjes en winkels. Maar ook met een mooi strand met ligbedden. We hoeven hier helemaal niet op excursie voor veel geld. We hebben hier elke week alles bij de hand, dat is mooi, zelfs een zwembad. Nu gaan we snel weer naar het schip, want Jan is echt niet in orde. Hij duikt even zijn bed in. Om half 5 gaan we de rekening bij de dokterspost ophalen. Hiermee kunnen we de excursie kosteloos annuleren en dat gebeurt dan ook. De rekening overigens liegt er niet om. Het bezoek (op zondag) kost 99 euro, de covidtoets en de grieptoets allebei 38 euro en de medicijnen samen 6 euro. Kortom 182 euro aftikken, maar dat gaat naar de verzekering uiteraard.
Na het diner gaat Jan maar weer naar bed, nadat hij de rekening had ingediend.
Ik blijf nog maar even rond lopen en daarna lekker op ons balkon zitten.

22-12-2025 Op zee

We hebben een zeedag en spelen met Jos en Annelies Fase 10, Annelies is inmiddels ook verkouden geworden en heeft geen stem meer. Fase 10 valt bij hen in de smaak en we spelen dan ook 2 rondes.
Na de lunch duikt Jan, echt nog behoorlijk verkouden, weer zijn bed in.
Ik sla de middag en het diner maar over. De show is de traditionele kerstshow en altijd leuk om te zien. Jan slaat over, maar ik heb veel filmpjes gemaakt. Kan hij toch nog meegenieten.

23-12-2025 Kingstown

We komen in Kingstown op het eiland Saint-Vincent & Grenadine aan. Dit is een van de voormalige Britse koloniën en ze spreken hier alleen maar Engels. Dat is grappig om mee te maken. Wij gaan de wal op en lopen door de terminal naar het hek. Allerlei gasten, Spaanssprekende, vragen om een Spaanse taxi, maar die is er niet. Alleen maar Engels en dat hoeven deze mensen dus niet. Jos en Annelies maken weer een wandeling volgens een bepaalde route. Jos heeft die thuis al uitgestippeld via Airalo en kan de route op zijn mobiel volgen. Het is erg warm, zeker om zo in de zon te lopen. Wij blijven in de terminal en nemen een rumpunch voor 5 dollar pp. Dat mag Jan eigenlijk niet , vanwege de antibiotica die hij inneemt. Maar, aangezien hij zich er op het schip stipt aan houdt, moet eentje toch wel kunnen????. Hij vindt van wel. Daarna lopen we maar weer terug naar ons verblijf en gaan lekker lunchen. Dan is het weer tijd voor een siësta, ik doe deze keer mee, want ook mijn ogen zakken dicht op het balkon. Voor het diner drinken we wat in de Grand Bar. Sinds we uit La Romana vertrokken zijn, beginnen alle programma’s een kwartier later, waarom? Geen idee, dus ook ons diner begint nu om kwart voor 7. Ons restaurant zit nu wel vol. Maar vanavond hebben we Vivienn en Kevin uitgenodigd voor een pizza, dus gaan we al om half 7 naar dek 10, het Pummid’Oro restaurant. Met hun is het altijd gezellig. Ze hebben tot half 9 de tijd, daarna moeten ze zich verkleden voor het lunapark rond de shops aan boord. Je kan met het rad van fortuin of eendjes vissen kortingsbonnen winnen, maar die moet je dan meteen dezelfde avond spenderen. Ik heb er een gewonnen en meteen weggegeven. De kleding hier is me veel te klein, bovendien heb ik al veel te veel bij me. Maar uiteraard ben ik even bij de gaan kijken, hoe ze er uitgedost uitzien. Zie foto.
Bi de koffie later horen we van Jos hoe ze dit eiland ervaren hebben en dat was niet zo positief. Eigenlijk lijken de eilanden erg op elkaar, veel vuil op straat, rondhangende mannen en bij de uitgang van de poort tourverkopers en taxichauffeurs. Ze waren bij de wandeling niks wijzer geworden. Annelies is nog steeds heel erg schor en hoest ook heel veel. Ze gaat meteen na de koffie naar bed, heel verstandig. Met ons drieën zitten we nog gezellig na. De show slaan we over, het is Freddy Mercury. Die ga ik volgende week nog wel een keer bekijken. De shows komen elke week terug.
Annelies gaat weer eerder naar de kamer. Zij hebben trouwens wel moeite moeten doen om een hut te krijgen die niet pal onder het Lido zit. Al om kwart over 6 namelijk beginnen de karretjes over de stenen vloer te rollen en dan zitten ze recht op in bed. Dus na de eerste nacht op 7 december zijn ze al gaan vragen om een andere hut. Dat duurde even, maar tot de 20ste konden ze toch een betere krijgen. Daarna moesten ze weer naar hun oude hut terug. Dat was wederom geen feestje. Dus Jos, met zijn engelengeduld, weer naar het frontoffice en steeds inpakken en uitpakken. Toen kregen ze een hut die al bezet was, dus weer een nacht terug naar hun oude hut. Maar uiteindelijk kunnen ze voor de laatste 5 nachten op dek 9 helemaal in de punt van het schip een balkonhut krijgen, naast een grote suite. Voor al het ongemak mogen ze nu gratis een maaltijd gebruiken in een specialiteitenrestaurant, toch aardig, want ze hadden ook alle medewerking kunnen weigeren. Onder het mom van : je hebt een goede hut en dat is het dan.

24-12-2025 Barbados

In Italië is dit voor de kerst de belangrijkste dag. Ik moet wel opmerken dat er heel weinig kerstversiering te vinden is. In het atrium staan 2 kerstbomen zonder zelfs maar pakjes eronder. En bij de ingang van de Grand Bar staan 2 mooie, grote kerstbomen, maar die zijn er meer voor de fotografen om foto’s te maken. Ook Viv en Kevin vertellen dat er niets aan voorbereiding voor de kerstavond gepland staat. Er is ook weinig materiaal om bijvoorbeeld een kerststal in te richten, zoals op de wereldreis. Daar was een hele wandeling over dek 5 ingericht waar Jozef en Maria met de wijzen uit het oosten steeds heen en weer liepen voordat ze met de kerstmis in de stal plaats namen. Helaas was daar geen kindje Jezus aanwezig om geboren te worden. Die is er hier wel aan boord.
We liggen weer in Barbados. Annelies is echt nog niet in orde en wij hoeven hier niet zo nodig de wal op. We besluiten om Fase 10 af te maken en zien elkaar in de Grand Bar om 10 uur. We doen nog een hele ronde. Dan zit Annelies er toch weer doorheen en gaat naar de hut. Wij gaan lunchen. Jan duikt daarna ook zijn bed ik en ik neem de shuttle naar de terminal om daar een beetje rond te lopen. Er liggen vandaag 4 cruiseschepen, namelijk de Queen Elisabeth, NCL Epic (meer dan 4500 passagiers) en een Vikingschip, wat niet zo groot is en wij dan met 3400 passagiers. Je snapt dat het in de terminal erg druk is. Ik vind het heerlijk om daar op een bankje naar de voorbijgangers te kijken. De meeste mensen, ze komen bijna allemaal van het strand, kopen bij een wagentje een zak popcorn, deze verkoopster doet goede zaken. Na een uurtje heb ik het wel gezien en ga weer terug naar de boot. Jan knort nog steeds, dat bevordert de genezing het best. Ik neem een glas vol met kruidnootjes (van huis meegenomen) en ga op het balkon zitten puzzelen. Dan is Jan er ook weer bij. We zien dat we om half 6 nog niet de loopplank zien innemen. Dat betekent dat er nog mensen missen. De dame van de havenautoriteiten geeft 2 jonge mannen die op hun gemak komen aangelopen een grote mond, dan bevordert de snelheid enorm. Maar toch gaan we nog niet weg. De shuttlebus gaat met haar en iemand van de bemanning naar de terminal en komt met een oude dame, die uit de bus getild moet worden, terug. Ze wordt in een rolstoel gehesen, de loopplank op geduwd en nu wordt het schip vrij gegeven en kunnen we vertrekken. Dat is dan ook in een vloek en een zucht gebeurd. Voor zessen zitten we op open zee.
Om 7 uur hebben we ons kerstdiner. IK neem kreeft (een halve krijg je dan) en Jan biefstuk en we nemen er een glaasje Ferrari brut champagne bij, het is tenslotte kerst. We hebben ons in het gala gehesen, elegant heet dan tegenwoordig.
Het avondprogramma is best druk. Om kwart voor 9 de samenzang in het atrium, dan om kwart voor 10 de show (acrobaten weer), om kwart over 11 de kerstmis in het theater ( zit zo goed als vol) en dan daarna op dek 9 bij het zwembad het uitgebreide kerstbuffet met heel veel ijssculpturen en mooie kersthuizen en taarten en zo. Jan zat er al, binnen want rond het zwembad was alles al vol. En het was heet. Maar bovendien stond er aan beide kanten een enorme rij langs een touw om van het buffet gebruik te maken. Iedereen stond braaf te wachten op zijn beurt. Dat was met toch te veel van het goede. Ik heb zelfs geen foto’s gemaakt, alhoewel dat wel de moeite waard was geweest. Wat een gedrang was dat zeg. En zo jammer van al dat werk van de koks en banketbakkers dat het na het feest allemaal weer opgeruimd en weggegooid wordt.
Maar goed, wij hebben het meegemaakt, Viv en Kevin Merry Christmas gewenst en zijn om 1 uur naar de hut gegaan. De wekker mag een uurtje later afgaan wat mij betreft.

25-12-2025 Pointe-a-Pitre

We liggen in Guadeloupe, de andere wisselhaven. Hier komen meer Fransen aan boord, die vliegen met een binnenlandse vlucht hierheen. We vertrekken dan ook pas om 23 uur. Als passagiers hebben we dus de hele dag de tijd om de wal op te gaan. Wij gaan om half 11 en constateren dat op deze 1^e kerstdag hier alles, maar dan ook alles gesloten is. Zelfs de tropische markt is er niet en ook de bussen rijden niet, het museum Schoeller (over de slavernij en met speciale tentoonstellingen) is gesloten. We lopen tot café Damas, wat wel open is, nemen een drankje en een lekkere koek en lopen dan maar weer terug naar het schip. Al met al zijn we nog geen uur weggeweest. Tijd voor mij om mijn blog bij te werken. Ik liep namelijk behoorlijk achter , vanaf zondagmiddag.  

Vanavond gaan we met Annelies en Jos in Archipelago, het duurste specialiteitenrestaurant hier dineren, de reservering hebben we gisteren gemaakt. Erg leuk om zo met elkaar onze eigen kerst te vieren.  

Jan moest nog zijn administratie van de opeenvolgende cruises bijwerken. Bijvoorbeeld, bij welke heeft hij al een internetpakket besteld en zo. En nu, na de lunch is hij met zijn laptop naar de hut om de foto’s bij de verslagen te zoeken. Die moesten namelijk nog. Er kwam al een vraag over de Tumi, de hanger die ik ’s avonds draag om onze Peruaanse tafelsteward blij te maken.  

Voor nu ben ik klaar, het is misschien wel tijd om op het balkon even van de zon te genieten om een beetje bij te kleuren zonder te verbranden.  

En het is heerlijk op het balkon, geen zon, wel lekker warm met een windje. Ik zie de wolkenpartijen boven de bergen stil hangen met buien die er uitvallen. Het is een spectaculair gezicht. Jan sliep nog toen in de hut binnenkwam, maar inmiddels is hij weer paraat. Het is nu kwart over 5, we hebben nog even tot we chique gaan eten. Ook weer leuk. 

Nu we geen papieren dagprogramma meer krijgen, weet ik niet meer welke show er vanavond is. Ik vergeet dan op de digitale “ Oggi a bordo”  te kijken, daar staat echt alles in.  

Onderstaand de foto’s van de verschillende gerechten van ons diner in het Archipelago restaurant.

26-12-2025 St. Kitts

Om 9 uur varen we de haven van St.Kitts&Nevis binnen. We liggen naast een Princess schip, de Coral. Op de kade is het een kabaal van jewelste. Het blijkt later, als we de wal op zijn, dat dit in de straten het begin van het carnaval is. Hier wordt het hele jaar naar uitgekeken. Een grote truck met een trekker ervoor en heel veel geluidsboxen en een takkenherrie. Maar alle bewoners dansen mee op de muziek. Er wordt stevig geblowed buiten het hek. Op het mooie terrein met winkels binnen het hek merk je niets van dit geblow. We lopen een beetje rond, gaan hier en daar een winkel vol souvenirs binnen, nemen een lekker ijsje en lopen het casino dat er nog is. Je moet een aparte kaart kopen, dat is een belemmering voor vandaag. We gaan terug naar het schip. Al met al zijn we anderhalf uur weggeweest. Hopelijk kunnen we de volgende keer even het stadje Basseterre in, naar het Onafhankelijkheidsplein bijvoorbeeld. Het is nu wel erg warm, maar er staat een heerlijk windje, dat maakt het aangenaam om rond te lopen.
Na de lunch tik ik dit verslag, in de hoop dat het toch wordt opgeslagen.

Week 4

27-12-2025 Tortola

Eigenlijk hoorde deze dag nog bij week 3, maar Jan had gisteren de tekst al overgenomen. Dus begint deze week 1 dag eerder.
We komen al om 7 uur aan op Tortola, een van de Britse Maagdeneilanden, door een denkbeeldige grens over zee gescheiden van de Amerikaanse Maagdeneilanden. Dit is een erg leuke terminal met veel leuke winkeltjes en restaurantjes. Er is ook nog leuke muziek te horen en op het hele afgescheiden terrein mag niet gerookt worden. En dat wordt ook gehandhaafd. Chapeau hiervoor!!! Je zien het op elke hoek op een mooi plakkaat aangekondigd. Er liggen hier 3 schepen binnen, wij, de Queen Elisabeth en eentje op stroom, waarvan de mensen dus moeten tenderen. Dat hadden wij 2 jaar geleden ook, toen we hier met de Fortuna lagen. Na het rondje nemen we plaats bij een leuk tentje en daar neemt Jan een rumpunch en ik een ananassapje. We moeten al uiterlijk om half 2 aan boord zijn, want we varen al om 14 uur weg. Dat zien we van ons balkon gebeuren, we zitten in het zonnetje en genieten van het schitterende wegvaren met een strakblauwe lucht. Gelukkig voor mijn huid draait het schip naar de vaarrichting, het oosten, en komen wij in de schaduw te zitten. Het is echt een prachtig gezicht zo tussen de eilanden wegvaren. Jan zit een tijdje binnen, om alle foto’s voor de website te bewerken. Om half 5 worden we geappt door Annelies om ons spelletje Fase 10 af te maken in de Grand Bar. Dat gaan we meteen doen. Daarna snel verkleden, aan tafel en dan nog een laatste drankje met elkaar. Annelies is nog steeds niet helemaal opgeknapt van haar zware verkoudheid. Ze was vandaag dan ook niet mee met Jos op wandeling door Tortola. Zij gaan morgen van boord, op weg naar Costa Rica. Daar gaan ze een rondreis van een maand maken. Eerst brengen ze oud-en nieuw in Santo Domingo door, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek. We nemen heel hartelijk afscheid, we hadden het heel gezellig met elkaar, jammer dat ze gaan. Maar zo gaat het nu eenmaal met reizigers. Je reist een tijdje samen en daarna scheiden de wegen weer.

28-12-2025 La Romana

Hier in La Romana, elke week is dit de wisselhaven, naast die van Guadeloupe, en er gaan heel veel passagiers van boord. Sowieso bijna iedereen die in Savona 3 weken geleden aan boord is gestapt. De 3-weekse overtocht zit er op. Maar ook veel mensen die vorige week maar voor 1 week aan boord waren gekomen. Je kan deze cruise ook per week boeken, blijkbaar.
Voor ons begint er een nieuwe cruise, de 1e zit er dus ook op. Nu krijgen we 2x een 2-weekse cruise. Zo is dat geboekt met dus ook zoveel boekingsnummers. Het systeem hier aan boord weet niet beter of we zijn nieuw aan boord, net aangekomen. Alleen waren wij er al. Er moet van cabinpasje gewisseld worden, dat loopt via het frontoffice. Daar liggen onze nieuwe pasjes klaar. Alleen moeten we naar de security om met de oude pas uit te checken en met de nieuwe pas, met een nieuwe foto, “aan boord te komen”. Deze procedure moet dus elke 2 weken opnieuw. Hierna gaan we voor onze ochtend thee en koffie naar de Grand Bar. Dan is het tijd om hier in het havengebied het zwembad op te zoeken. Het is hier net als in Amber Cove, alleen voor de gasten van dit schip toegankelijk. Er staan heel veel ligbedden en we vinden er zelfs 2 min of meer in de schaduw. Ik ga meteen het zwembad in, bbrr, koud water. Maar eenmaal door wel lekker. Dan gaat Jan ook maar even afkoelen. Om 12 uur vinden we het welletjes, de zon wordt te heet. En zo zijn we op tijd terug voor een aperitiefje en de lunch. Wie weet lopen we straks nog even de wal op. We varen pas vanavond om 23 uur weg. De vluchten uit Europa komen aan het eind van de middag pas aan. Ik zit in de Grand Bar en ben er klaar mee. Gisteren las ik in de krant een column van Arjan van Veelen en die was overal helemaal klaar mee, zo ook politici, cabaretiers, BN-ers, sporters enz. Iedereen was er in dit jaar helemaal zo klaar mee. Maar ik ga morgen weer verder, gelukkig.
We missen Annelies en Jos nu al, geen spelletje meer en ook niet napraten over de dag en nog meer gesprekken.

29-12-2025 Isla Catalina

We komen al om 8 uur aan bij het “ privé” eiland Isla Catalina. In eerste instantie wilden we vroeg van boord gaan, met de eerste tender. We hebben voorrang bij het tenderen en hoeven geen ticket te halen. Maar dat voornemen sneuvelde bij ons getreuzel. We gingen pas om half 10 van boord en dan is het zoeken naar een plekje in de schaduw. Dat hebben we wel gevonden, een beetje ver van het water. Volgende keer toch vroeger van boord, dan kan ik zonder tussen alle bedden te laveren zo het water in. Nu hielden we het om half 12 voor gezien. Het buffet, wat heel erg goed moet zijn, laten we voor wat het is. In de rij staan voor de bbq gaan we niet meer doen. Aan boord zijn we met maar een paar bezette tafels in ons restaurant op dek 4. Maar beneden op dek 3 zag je niemand. Echt iedereen is op het eiland. We komen er nog 5x, dus volgende keer gaan we wel het water in. En vroeger, dan is de zon nog niet zo heet.
’s Middags hebben we de hele middag op ons balkon in de schaduw gezeten, heerlijk. Af en toe de ogen toe, een beetje wegdutten.
Na het diner gingen we jokeren, net als een ander Nederlands stel dat nu van boord is. Zo kan je van de muziek genieten en zit je niet de hele tijd voor je uit te kijken. Ik had een doos met speelkaarten ingepakt. Alleen dat er maar 1 spel in die doos, dat is nou jammer. Maar gelukkig mag je ze lenen bij de receptie, dus zo gezegd, zo gedaan. Om 10 uur zijn we naar de kamer gegaan en hebben op het balkon een glaasje Moet & Chandon gedronken. In dat halve flesje zitten toch nog 4 glaasjes.

30-12-2025 Samana

We gaan op excursie naar een luxe resort hier in de Dominicaanse Republiek nog steeds. We liggen op stroom bij Samara. En het lijkt wel of iedereen een excursie heeft. Het is heel vol in de Grand Bar. Bij een excursie hoef je geen tenderticket te halen. Het is best ver varen van het schip naar de wal. Hier staat de gids klaar en gaan we compleet en wel de bus in. We rijden 3 kwartier door het land over de berg naar de andere kant van het eiland. Het land hier is heel vruchtbaar, er groeien bananen, kokosnoten, koffie, mango’s, suikerriet niet te vergeten, tabak en nog meer. Het land is allemaal in privébezit en de producten worden nog met paarden van het land naar de hoofdweg gebracht. Men verdient niet veel, er zijn weinig auto’s op de weg. Het taxivervoer gaat per motor. Het onderwijs tot en met het voortgezet onderwijs is gratis op de publieke scholen. Er zullen best privéscholen zijn. Zo ook de gezondheidszorg, in de publieke ziekenhuizen is de zorg gratis. In elk dorp dat we doorreden, was er een ziekenhuis te vinden, in ieder geval plaatselijke gezondheidszorg. Elke dag wordt het huisvuil opgehaald, ze ziet keurig langs de weg de plastic zakken staan. En bovendien zie je hier heel weinig zwerfvuil. Het is zelfs schoon te noemen, als je het vergelijkt met Indonesië of India bijvoorbeeld.
Eenmaal in het resort aangekomen, het Grand Plaza Principe in El Portillo, krijgen we een polsbandje om en een token voor een handdoek. En dan kunnen we zelf op zoek naar anaeen bed in de schaduw. We kunnen bij het zwembad of op het strand gaan liggen, dat maakt niet uit. Maar helaas zijn alle bedden in de schaduw al bezet, alhoewel er niemand op ligt, alleen een boek of handdoek of aansteker of zo. Dat is wel teleurstellend. Op Barbados had de excursiegroep een eigen stuk strand met ligstoelen en parasols. Hier niet, maar gelukkig vonden we toch 2 stoelen min of meer in de schaduw. We hebben ons niet ingesmeerd en zijn toch niet verbrand. Ik ben meteen de zee ingegaan. Hier kon je snorkelen. Er waren niet zoveel mensen in het water, wel zag ik behoorlijk grote vissen rondzwemmen, die werden gevoerd door een paar jongeren met brood.
Later zijn we samen nog het zwembad in geweest. Tegen 1 uur zijn we ons gaan omkleden en waren precies op tijd voor een mooie tafel voor het buffet. Dat was enorm en heel goed. We hebben er ons tegoed aan gedaan. Jan 2 grote borden vol vis, vlees en groente en ik eerst een voorgerechtje, dan kip met rijst en ananasschijven en 2 toetjes en daarna nog koffie. Voor Jan haalde ik nog een ijsje. We hoeven vanavond niet meer aan tafel, spraken we af.
Om 3 uur reed de bus voor en om 4 uur waren we weer bij de tenders. Helaas waren we niet de enige groep die terug kwam. Er stond een enorm lange rij. Maar toch ging het terugvaren naar het schip best vlot. Er was nog een kleine schermutseling toen er een groepje behoorlijk voordrong, eigenlijk de hele rij voorbijging. Dat werd door de andere mensen niet gepikt, maar ze bleven toch staan. Je hebt altijd voordringers. En rolstoelen gaan ook altijd voor. Eenmaal op het schip, eerst even douchen en dan wat drinken in de Grand Bar. We zijn inderdaad niet gaan eten en zaten al om 8 uur op het balkon te genieten van het mooie weer. Later hebben we het flesje champagne opgemaakt en er een beetje kruidnootjes bij gegeten. We zijn aan de laatste zak bezig. We hadden 3 grote zakken mee en nog 2 zakken met kruidnootjes met chocola en ook nog 3 letters. Nu is bijna alles op. We liggen er vroeg in, al om half 11, dat is vroeg voor ons doen.

31-12-2025 Grand Turk

Om 9 uur komen we aan in Grand Turk. Naast de pier is er aan beide kanten meteen het strand. Maar om nu weer in de zon te gaan zitten, is niet zo bevorderlijk voor onze huid. Morgen liggen we namelijk in Amber Cove en daar kunnen we weer bij het zwembad gaan zitten. Dus vandaag gaan we straks wel de wal op, bij de winkeltjes in de terminal kijken en even de straat op. We komen hier nog 5x en zullen best wel een keer het water in gaan hier. Nu even niet : lunchtijd Maar wat blijkt…..wij hadden de boodschap dat de klok een uur terugging niet gezien en dus is het pas half 12. Dan toch maar de wal op. Bij de uitgang bij het over de pier lopen, zien we aan beide kanten een heel mooi strand liggen. In eerste instantie zien we niet zoveel ligstoelen en parasols en bovendien hebben we onze badkleding niet aan, dus het strandleven laten we voor wat het is.
We hebben wel uitgevist dat ze er heel erg mooie ligstoelen hebben, met een overkapping. Die gaan we de volgende keer huren. Dat lijkt ons fantastisch. Nu gaan we even winkelen. Jan wil er nog graag een zwembroek bij hebben. Laten ze er nu in 1 winkel eentje voor hem hebben. In 1e instantie vond hij hem veeeeeel te groot. Dus keken we verder, maar verder was er nergens een broek te bekennen die een beetje zijn maat had. Dan toch maar terug naar de 1e zaak en na een nadere beschouwing was deze zwembroek helemaal niet te groot, maar precies zijn maat. Voor 29 euro kun je ook niet tobben, dus gekocht. Daarna lopen we de lange pier af terug naar de boot. meer zo’n tuktuk. We gaan lunchen en daarna ga ik met het laatste bookazine van de Libelle naar het achterdek van dek 9 zitten lezen. Bij die bar moet je in de rij staan om wat te bestellen, maar dat wist ik niet. Het was de 1e keer dat ik hier bij deze bar iets te drinken wilde hebben. Er stond 1 mijnheer aan de bar en ik werd niet geholpen, want ik stond niet achter die heer. Maar er kwam een bekende barman van achter, die herkende mij van de wereldreis en bij hem deed ik de bestelling. Meteen erop kreeg hij een uitbrander van de barchef. Dat was niet de bedoeling. Maar ik bleef staan en kreeg toch mijn koffie. Inmiddels stond er wel een rij, iedereen houdt zich daar er aan. Een Nederlandse mijnheer, die ik nog niet eerder gezien heb, kwam mij uitleggen dat het toch echt de bedoeling was om de regels te volgen. Dit gebeurt bij geen enkele bar hier op het schip. Ik vond het typisch. Misschien is het wel ter voorkoming dat er brutale mensen hun bestelling luidkeels kenbaar maken ver voor hun beurt, maar het was toch naar mij toe onhebbelijk.
Goed, daarna ben ik door het Lido gelopen om 2 sinaasappels te halen, we eten wat weinig fruit, vind ik. En dan, om half 5, ga ik maar eens bij Jan kijken. De zon is inmiddels achter de buurman gezakt en kunnen we nog op balkon de Sunshine zien wegvaren. Veel geroep en veel “Happy New Years” van beide kanten. En getoeter ook nog.
We maken ons op voor een kleurrijk Oudejaarsavond. Eerst maar eten en dan meteen naar dek 9 waar het feest gaat beginnen, echt letterlijk. Al om 9 uur draait de dj de volumeknop wijd open en horen we veel gedreun met wat caribisch ritme er tussendoor. We hebben nog een tafel langs de kant op dek 9. Als we een plaats hadden willen reserveren, hadden we op dek 10 gezeten met een gedekte tafel. Maar dat kostte inclusief een fles champagne minimaal 150 euro. Wij hadden onze aanbieding van de kerst nog, een half flesje Moet&Chandon van 15 euro. Om te klinken hebben we daar ieder 2 glaasjes uit en dat is meer dan genoeg en ook heel erg lekker. Na een half uurtje de muziek aangehoord te hebben, ga ik mijn oordoppen halen. Dat scheelt een stuk. Misschien zijn wij wel ouderwetse zeurpieten, maar geluid ver boven de 80 decibel is echt schadelijk voor ieders gehoor. En er zijn ook nog zat kinderen op de vloer. Maar o.k. we houden het vol. Om kwart over 11 komt de band optreden, dat scheelt iets. Het is wel bomvol op de vloer en rondom het zwembad. De stoelen worden uit het restaurant gehaald en aan de rand van de dansvloer gezet, voor onze neus. Kwart voor 12 komen Kevin en Vivienn even gedag zeggen, zij moeten aan het werk op de dansvloer. De professionele dansers hebben hun optreden dan al achter de rug. We zitten met onze champie klaar bij het aftellen…….. Gelukkig Nieuwjaar. Ook al mijn lezers en lezeressen wensen we veel gezondheid en geluk in dit nieuwe jaar 2026.
Na nog een 20 minuten houden we het voor gezien en komen we bij op ons balkon, maar zelfs hier hoor je de beat nog. De klok gaat nu weer een uur vooruit en meteen liggen we pas om 2 uur in bed. Morgen komen we al om 8 uur in Amber Cove aan.

1-1-2026 Amber Cove

We wilden eerst vroeg naar de wal om een goed plekje in de schaduw te zoeken. Dat kwam er niet van. Maar om 10 uur was er ook nog voldoende plek. We hebben heerlijk in de schaduw gelegen tot het tijd was om te gaan happen. Je kan hier voor op deze lange pier een tuktuk huren voor 1 dollar. Maar braaf als we zijn, lopen we dit stukje. Naast ons ligt de Carnival Sunshine vol Amerikanen en die nemen toch wel de tuktuk voor 1 dollar.
’s Middags gaat Jan even siësta houden en ik ga bij het zwembad op dek 9 zitten. Mijn bookazine is toch wel leuk genoeg om te blijven lezen. Het spettert tussendoor een beetje, maar dat is geen probleem. Op deze nieuwjaarsdag delen de koks kleine penatoni’s uit, Italiaanse brioches voor het nieuwe jaar. Ik krijg er 4 in mijn hande gedrukt en eet er maar meteen 2 op. Tijd om de andere 2 bij Jan te gaan brengen, die ze ook meteen naar binnen werkt. Bij het binnenkomen ligt er op bed een brief van de Costaclub. Morgen om kwart voor 12 is er de clubparty, normaal laten we die voorbij gaan, maar nu wordt Jan toch verzocht om aanwezig te zijn. Hij heeft namelijk de meeste costaclubpunten van het hele schip, in zijn categorie platinum namelijk. En dat levert een kortingsbon van 100 euro op. In te zetten voor een volgende cruise. Bij het naar buiten lopen van het theater spreekt een jonge man ons aan. Hij was uit het publiek gekozen voor een voucher van 50 euro, maar wist nu al dat hij die niet in zou zetten. Hij verkocht hem aan ons voor 25 euro. Dat hebben we maar gedaan. Wie weet komt hij nog van pas.
’s Middags na de lunch ziijn we een plaats op het privegedeelte op dek 12 gaan bespreken. Dit kost voor de hele dag 19 euro pp, inclusief drankje. Voor een zeedag is dit prima te doen. Ook maak ik een pedicure afspraak voor overmorgen als we in Cabo Rojo liggen.
Na het diner doen we het rustig aan, een beetje jokeren en op tijd naar de hut om nog wat te puzzelen en zo.

2-1-2026 Op zee

Na ons kopje koffie/thee gedronken en de waszak, de Magic bag, gevuld te hebben, gaan we naar dek 12. Helaas is het in de ochtend maar tot 11 uur, vanwege de clubparty. Maar na de party en meteen de lucht zitten we de hele middag heerlijk in deze sunset lounge. En het is er nog vol ook. Om 5 uur is het loungen voor iedereen en komt de dj onze rust verpesten. Tijd om op te stappen, maar niet nadat ik dit verslag tot deze zin heb afgemaakt. Het is bijna half 6.
Eenmaal in de hut zien we dat onze excursie voor zondag naar Santo Domingo niet doorgaat, er is geen Engelssprekende gids. We kunnen wel mee met de Fransen, maar dat willen we niet. Dus gaat de hele excursie niet door. Blijven we in La Romana, ook weer bij het zwembad.
Na het diner, waar we geen toetje nemen, dalen we weer af naar dek 5. We zijn van plan vanavond op ons balkon een glaasje Ferrari bubbels te nemen met een stukje Panetone cake erbij. Maar als Jan langs het casino loopt, is de verleiding toch erg groot. Bovendien staat er op zijn kaartje nog een beetje winst. Kortom, hij blijft even spelen. Ik ga naar de Grand Bar, want er is weer een parade van prinsesjes en kleine kapiteins, altijd leuk om te zien. Van 1 gezin is de dochter samen met haar vader op de dansvloer en de moeder met haar zoontje. Verder is er een jonge moeder met wel 2 hele kleine kapiteintjes, een tweeling. De ene gooit al snel zijn pet af en moet dan door zijn moeder gedragen worden, de andere wil wel even dansen met een klein prinsesje. Het is allemaal even schattig. Dan is er daarna Abbamania en draait de dj 3 kwartier lang alleen maar Abba muziek. Het animatieteam doet alle dansjes voor op het podium en echt de dansvloer staat helemaal vol. Die Abba muziek is echt Supertrooper, Money money money, Mamma mia en Gi’me gi’me gi’me a man after midnight heel erg goed. Van Jan is al die tijd nog niets te bekennen. Ik heb intussen 2 kranten uitgelezen, dus mij hoor je niet. Uiteindelijk, om 22 uur is hij dan toch bij me komen zitten, met 100 euro erbij. Toch weer mee genomen, met een inzet van 60 euro, dat iedereen niet denkt dat er eerst honderden euro’s in zijn gestopt. Dat is niet zo. Met een kleine winst nemen wij ook genoegen. We nemen nog een drankje en voor de prosecco op het balkon is het nu te laat. Morgen weer een dag.

Week 5

3-1-2026 Cabo Rojo

We liggen in Cabo Rojo, nog steeds in de Dominicaanse Republiek. We hebben geen idee wat we kunnen verwachten en gaan niet al te vroeg de wal op. Eerst heb ik op 9 uur mijn 2e pedicurebeurt en die is weer fantastisch. Mijn nagels zijn nog nooit zo goed behandeld. Eenmaal op de kade zien we een heel erg leuk, oud mijnwerkersdorp nagebouwd. Daarna een plein voor kinderen met een draaimolen, reuzenrad, zo’n schommelschip en nog veel meer. Uiteraard zijn er ook winkels en restaurants en bars te zien. Dan is er een groot zwemparadijs met mooie ligstoelen met dikke kussens, allemaal gratis. Je kan hier niet de zee in. Dan moet je even verder doorlopen naar Baby beach met een toegangsprijs van 50 dollar pp, daar kan je de zee in. Hier zijn stoelen en parasols bij inbegrepen en misschien ook nog wel een drankje, daar heb ik niet goed opgelet. Het is allemaal op loopafstand te bereiken.
Wij gaan een drankenzaak in en proeven van de plaatselijke likeuren. We besluiten om 2 flessen te kopen, 1 pinacolada en 1 koffielikeur. We verzuimden echter om naar de prijs te vragen en alles is hier in dollars en op de Amerikaanse (dure) markt afgestemd. Toen we na de aankoop voor een drankje gingen zitten en Jan zijn rekening bekeek, schrok hij zich een ongeluk en liep meteen terug naar de winkel om de drank terug te brengen. Die vlieger ging niet op. Uiteraard waren we zelf zo stom geweest om niet eerst even naar de prijs te vragen. De handige verkoper heeft gewonnen, zal ik maar zeggen. De Margarita’s en de Banana Mama smaakte er niet minder om. Vivienn en Kevin kwamen nog even bij ons zitten, zij gingen hier wat eten om niet al te vroeg terug te moeten naar het schip. Wiij zijn wel voor de lunch terug gelopen. We komen hier nog 5x en dan gaan we wel ontbijten en dan meteen een goed plekkie opzoeken om daar weer verder te luieren. Na de lunch met een paar glaasjes rode wijn gaat Jan een tukkie doen en ik na een wasje opgehangen te hebben op balkon mijn ogen voor een uurtje dicht doen. Nu is het 4 uur en ga ik op sinaasappels uit in het Lido. Daar is het koffietijd met brood, koek en fruit.
Er waren mandarijnen, ook goed. Verder houden we ons rustig. Rondom de winkeltjes was er van 19 tot 23 uur weer een lunapark opgezet, om mensen nog naar de winkels te lokken. Je kon weer kortingsbonnen winnen om die meteen te moeten inzetten bij een aankoop. Het animatieteam was er dit keer niet bij betrokken, de verkoopsters stonden er nu zelf. Logisch, het is ook een actie van hen zelf.

4-1-2026 La Romana

We liggen weer in La Romana, de grote wisselhaven. Hier gaat bijna iedereen naar huis en komen weer evenzoveel mensen terug. We liggen er vandaag tot middernacht en dat moet ook wel, want om half 12 komen de laatste passagiers nog aan. Dan pas zien we Ricardo met zijn paspoortenwagentje naar het schip komen. De inscheping is dan pas klaar.
Wij gaan na de thee-en koffieronde naar het zwembad en vinden weer 2 bedden min of meer in de schaduw. Hier houden we het wel een tijdje uit. Er zitten heel veel mensen in de schaduw te wachten tot het tijd is om naar het vliegveld te gaan. De kinderen kunnen dan nog wel het zwembad in. Je ziet heel veel plaatselijke bevolking, veel oorspronkelijke Maya’s nog, naast uiteraard donkere en gemengd witte mensen. En het leeft allemaal 1 of 2 weken gemoedelijk op een cruiseschip, geweldig toch!!
Wij gaan 2x het water in en houden het om 13 uur voor gezien. Genoeg in de zon gezeten voor vandaag. Na de lunch, die deze keer bestaat uit fruit, panetone (de Italiaanse kerstcake) en champagne, ga ik even op pad om het een en ander te regelen, namelijk de Sunset lounge voor morgen, een zeedag, bespreken en ook een (gratis) lunch in het Archipelago bespreken, ook voor morgen. We hebben per cruise 1x een gratis maaltijd, te kiezen uit een pizza, een hamburger of een lunch in het Archipelago. Vorige keer hadden we een pizza genomen en nu is de lunch aan de beurt.
Ons balkon ligt in de schaduw en we hebben onze lunch lekker daar genuttigd. Tussendoor vallen we wel even in slaap, maar zo’n siësta in een Spaanstalige omgeving hoort erbij. Bij het naar het diner gaan, komt er weer post aan. Het is een uitnodiging om weer bij de Costa Club party aanwezig te zijn voor het in ontvangst nemen van weer een platinum award. Jan dacht dat die weer voor hem was. Die bijeenkomst is morgen, op de zeedag, om half 6. Maar bij het bevestigen dat hij komt, hoort hij of zijn vrouw akkoord gaat. Ja natuurlijk gaat die akkoord, maar toen Jan nog eens goed naar de brief keek, bleek dat ik deze keer de meeste punten heb. Dat kan natuurlijk nooit, maar het is een heel elegante oplossing van de guest relations manager om niet weer Jan op het podium te vragen en toch de 100 euro aan hem, via mij, toe te kennen.
Maar goed, eerst nog 4 januari afmaken. Na het diner en een kaartje leggen in de Grand Bar willen we een keer bijtijds naar bed. Eenmaal in de hut en op het balkon is het toch leuk om nog even de aankomende passagiers te bekijken. Het zijn er nog heel wat, tot aan half 12 toe komen er nog mensen aan. Pas als de fotograaf met zijn spullen aan komt lopen, is het voorbij en wordt de laatste gangway binnengehaald. Dan zien we op de kade zo’n 10 jongelui oplijnen bij het wegvaren. Ze zwaaien ons uit, dat hebben we nog nooit meegemaakt. Eens kijken of dat volgende week weer is, want we komen hier elke week.

5-1-2026 Op zee

Het is een zeedag en we gaan ons bed innemen op dek 12, de Sunset lounge. Jan ging dus eerst de clubbijeenkomst bevestigen en ik alvast naar dek 12. Hij kan er niet over uit dat we niet naar de naam hebben gekeken en dat hij dit keer niet het podium op moet. Het is een goeie grap.
Er staat een stevige wind en dat is minder leuk. Maar daardoor is het ook niet zo heel heet. We liggen even in de zon en daarna maar in de schaduw, ook meer uit de wind. Om half 1 hebben we een tafel in het specialiteitenrestaurant Archipelago. We hebben hier op 1e Kerstdag met Jos en Annelies gegeten. Er werd meteen naar onze vrienden gevraagd. De obers hier zijn echt getraind om alles te onthouden. Dit keer neemt Jan het menu van Helene, het Franse menu, en ik dat Spaanse van Leon. We krijgen 3 gangen en ze zijn weer lekker. Het is hetzelfde eten als ’s avonds bij 5 gangen, maar dan zijn er 2 gangen tussen uit gehaald. De lunch kost normaal 29 euro en het diner 59 euro. Het is wel erg apart en lekker. We gaan dit vaker doen, bij elke nieuwe cruise dus.
Daarna gaan we weer terug naar dek 12, maar nu aan de andere kant zitten op de lekker dikke kussens in mooie stoelen. Jan ging hier nog even in de zon liggen, maar werd gelukkig op tijd wakker om niet helemaal te verbranden. Ik had niet door dat hij in slaap was gevallen. Eigenlijk had ik gisteren dit verslag al willen tikken, maar daar kwam door luiheid niets van. Om 16 uur hebben we de zitting opgeheven om te douchen en ons voor “elegant” kledingadvies aan te kleden. Dat wil ik wel voor straks, om op de foto te gaan met de kapitein en de hotelmanager. Verder is het een voorstelling van niks. Als we geen voucher zouden krijgen, gingen we er beslist niet heen. Na de uitreiking komt er een klein optreden van 3 liedjes, dit keer van een Oekraïens zangduo met 3 zeer bekende Amerikaanse songs. Alles bij elkaar duurde het een half uur, net zoals alle spelletjes trouwens. We zitten na afloop nog even in de Grand Bar, waar het heel erg druk is.
Dan maar weer eten en terug naar de Grand Bar voor een spelletje Skipboo samen. Dat was de zeedag weer. In de hut nemen we nog een glaasje champie, voor op het ietwat winderige balkon en zo is het dan toch ook weer 12 uur. Ook vanavond kunnen we de sterrenhemel niet bewonderen, want er is bewolking. Bovendien zou er bij een onbewolkte hemel een volle maan te zien zijn en dan zie je de sterren ook niet. Over 2 weken moet het dan beter gaan.

6-1-2026 Santa Lucia

We liggen in Port Castries, de hoofdstad van Sint Lucia, een erg leuke aanleghaven. We liggen niet in de stad zelf, maar bij een speciaal aangelegde plek, waar de excursiebussen goed kunnen komen en ook de catamarans voor de snorkelexpeditie’s.
Er staan hele rijen op de kade voor de excursie verzamelingen. Je wordt in een klein busje van maximaal 15 personen gezet voor je geboekte tocht. De voertaal hier is Engels. Vorige keer hadden wij hier een strandexcursie geboekt en het kind dat ons begeleidde, vertelde enthousiast over haar eiland in het Engels. Maar een paar Fransen waren daar niet tevreden over en vroegen de begeleidster van het schip om dit in het Frans te vertalen. Die weigerde dat, was niet haar taak. De Fransen waren woedend. Het gevolg was dat het kind verder haar mond hield. Het was weer een typisch staaltje van Frans gedrag, denk aan de gele hesjes.
Gisteren hadden we ’s middags even een leuke conversatie met de Portugese host, Rodrigo, die meerdere talen vloeiend spreekt. Hij bekende dat hij ook wel wat Nederlands had geleerd toen hij een paar maanden in Amsterdam was, maar hij was al weer veel vergeten. Alleen 2 liedjes, een van Susan en Freek (De overkant) en een van Guus Meeuwis (Brabant), vond hij heel erg leuk. Vooral vanwege het langzame ritme trok hem deze liedjes aan. Hij vertelde ook dat Spanjaarden, Brazilianen en vooral Fransen veel klaagden. De Nederlanders vond hij wel een relaxed volk, die weten te genieten van het leven.
Nu ben ik uitgetikt, we hebben de thee en koffie achter de rug en het is nu kwart voor elf. Tijd om de wal op te gaan en even rond te kijken bij de winkeltjes. Vorige keer heb ik hier een mooi t-shirt gekocht. Dat ligt thuis, want het is hooggesloten en dus best warm voor hier.
We lopen weer rond langs de winkeltjes en Jan weet een leuk hemd met een dolfijn op zijn rug te vinden. Het past en het wordt gekocht. Later aan de andere kant nog een andere zwembroek op de kop getikt en ik mooie nieuwe teva’s, kortom dit is weer een geslaagd uitstapje. Na een mocktail en een cocktail genuttigd te hebben, gaan we terug naar het schip. Na de lunch en de nap van Jan en een lang appgesprek van mij met neef Ruud, zien we op ons balkon aan de kade duikers bezig om de romp te onderzoeken. Het duurt tot het donker wordt. Dit ziet er niet goed uit, er is wat aan de hand onder de waterlijn met ons schip. We gaan inderdaad niet weg vandaag. Het Lunapark en de bingo worden afgelast, dat zijn kansspelen en dat mag niet binnen de territoriale wateren. Later op de avond komt het bericht dat we door technisch onderhoud niet weg kunnen, dat er eerst gerepareerd moet worden. Het vertrek wordt uitgesteld tot morgenmiddag 16.00 uur. Dan varen we naar Guadeloupe. Het excursiebureau is dan al om 7 uur open voor een nieuwe toer om te boeken. Alles van Barbados wordt automatisch teruggeboekt op je bankrekening, als je daar een excursie had. Verder krijgen we 70 euro pp als compensatie voor dit ongemak.
Na dit bericht gaan we weer het schip in, we stonden op het balkon te kijken of er nog iets ging gebeuren, niet dus.

7-1-2026 Barbados wordt geannuleerd ivm technische problemen

Vanmorgen vroeg zijn we aan de andere kant van de haven gaan liggen, aan de stadkant. Onze kade moest vrijgemaakt worden voor 2 andere schepen, namelijk de Arvia van P&O en de Silversea Spirit. Op stroom ligt nog de Princess, waarvan de passagiers dus moeten tenderen. Wij gaan eerst maar een bakkie doen en ik tik dit verslag tot nu toe maar vast in voor ik wat vergeet. Jan is ook nog even op zijn pc bezig. Alle verjaardagskaarten worden als e-kaart verstuurd, kan wereldwijd gebeuren. Hopelijk slaan we niemand over.
Straks gaan we even de wal op. Gisteren vertelde een Italiaanse dame, die wel de stad was in geweest, dat het er niet zo veilig is. Dus geen sieraden om en je mobieltje verbergen en je portemonnee ook veilig opbergen. We zullen zien hoever we vandaag de stad in komen. De cruiseterminal is al leuk om door heen te lopen. We zijn hier al eens geweest namelijk en toen hebben we boven de terminal bij het open raam heerlijk naar de mensen zitten kijken onder het genot van een biertje. Zoiets is ook leuk om te doen. Maar voor de lunch zijn we weer terug.
We hebben inderdaad boven in de terminal, die lijkt op een mooi koloniaal landhuis, heerlijk bij de balustrade gezeten en genoten van een heerlijke cocktail. Jan had een Piraten Zombie en ik een Cool down. Die van Jan was echt erg sterk en hij nam er nog 2 van ook. We hadden er wel zwarte nacho’s en patat met sambal bij genomen. Eerst hebben we even gewinkeld en het een en ander aan chocolaadjes ingeslagen. De kruidnootjes waren tenslotte op.
We waren voor de lunch terug en zijn maar meteen naar de hut gegaan. Siësta tijd. Ik kon toch niet slapen en ben dan maar bij het zwembad op dek 9 gaan zitten. We varen nog steeds niet weg, ook om 4 uur niet. De duikers zijn nog steeds met de reparatie bezig. Het wordt zeker een latertje vandaag. Toch moet iedereen om half 4 aan boord zijn. Bij het zwembad is het heel erg druk. Er worden bordenvol gegeten en er wordt eigenlijk weinig afgeruimd. Maar het is ook wel overal erg vol met passagiers. Bij de hamburgers met patat staat een hele rij. En in het zwembad zelf is het een geplons van jewelste met allemaal kinderen. Heel leuk om te zien. Om half 5 ga ik 2 drankjes halen en dan drinken we die op het balkon op. Er zit nog steeds geen beweging in het schip. De 2 die aan de overkant liggen, vertrekken wel om 6 uur. We gaan maar eten en daarna in de Grand Bar een beetje lezen. Om 21 uur komt de kapitein met de verlossende mededeling dat de reparatie succesvol is voltooid en dat we gaan varen. Er gaat een gejuich op. De mededeling in de andere talen is eigenlijk overbodig geworden. We komen morgen op tijd in Guadeloupe aan, belangrijk vanwege de mensen die er allemaal afgaan en terugvliegen naar Europa. Zodra we buitengaats zijn, zoekt Jan met zijn 70 gekregen euro’s het casino op en komt veel later met 100 euro terug. Ik heb al die tijd in een boek zitten lezen, een detective van Hakan Nesrun.
Om half 12 zoeken we de hut op.

8-1-2026 Pointe-a-Pitre

Op tijd, om 9 uur lopen we in Point-a-Pitre op Guadeloupe de haven binnen, mooi op tijd.
Jan had op fb gemeld dat er iets niet helemaal goed is en Jean Gelissen had hetzelfde al op Tenerife gezien, daar waren ook al duikers bezig in de buurt van de stabilisatoren. We zijn toch de oceaan goed overgekomen. Dan maar zonder stabilisatoren, dan schommelen wat meer.
Het duurt trouwens tot na 10 uur voordat het schip wordt vrijgegeven door de autoriteiten. En eerst gaan de excursies er af. Wij gaan om 11 uur de wal op en lopen naar het plein waar de spicemarket is. Altijd leuk om te zien, alhoewel we ook nu weer niets kopen. Er zijn heel veel winkels dicht, de luiken naar beneden vol graffiti. Het is een troosteloos gezicht. Jammer, want met aandacht en investeringen kan het hier een mooi stadje worden. Maar nu is het niet leuk om rond te lopen. We nemen bij café Damas weer een drankje en dan lopen we maar weer terug. We gaan meteen lunchen en dan, na de koffie, terug naar de hut. Ik ga een poosje met mijn boek op het balkon zitten, tot de zon te heet wordt. Het boek “ Een brief uit München” is toch wel spannend. Ik heb heerlijk de hele middag zitten lezen tot het boek uit was. Daarna is het tijd om ons te verkleden, wit is vanavond het voorschrift en daar houden we ons grotendeels aan.
Nu zitten we in de Grand Bar bij een fotograaf die heel succesvol is met het binnenhalen van klanten. Iedereen is in het wit gekleed. Leuk om te zien. We liggen hier nog tot 23 uur, omdat er laat nog een vliegtuig met passagiers gaat landen.

9-1-2026 St. Kitts

Hier in St. Kitts hebben we een excursie naar een luxe resort bij het strand. We zijn 6 uur onder de pannen, inclusief lunch. Om half 10 moeten we klaar staan. Vorige keer zagen we hier de eerste carnavalsoptocht met heel veel lawaai.
We gingen in een busje van 16 personen op weg naar Carambola, een strandgebeuren aan de andere kant van het kleine eiland. Hier zijn we al eens geweest, ook met de Pacifica. De houten loods is vervangen door een mooi gebouw met bar en een restaurantgedeelte. Er stonden heel veel ligstoelen klaar naast een parasol, die moest voor 10 dollar gehuurd worden. We hadden meteen een lekkere plek. We zijn meteen het heerlijke water ingegaan. Tot nu toe is dit het warmste water dat ik ingegaan ben. Super, alleen een beetje moeilijk om uit te komen met de ietwat hoge kant. Er zat achteraf geen eten bij, geen probleem voor ons. We zitten sowieso al vol van al het eten aan boord. Een dagje vasten tot het diner kan geen kwaad. Als er maar wat te drinken is. Dit keer zijn we wel verschillende keren het water ingegaan. Na afloop, bijtijds omgekleed, hebben we aan de bar nog een cocktailtje gedronken. Om kwart voor vier reden we terug naar het schip. We zijn nog gestopt bij een uitzicht punt waar de Atlantische Oceaan en de Caribische Zee elkaar ontmoeten. Blijkbaar hebben ze verschillende stromingen, anders kan ik er het bijzondere niet van inzien.
Eenmaal op de pier hebben we voor het laatste stukje een busje genomen voor 1 dollar pp. Dat hadden we net nog nodig, om de laatste wandeling in de zon te vermijden. Eenmaal binnen wilde ik eerst een cappuccino drinken en Jan was aan een gintonic toe. Daarna de andere schepen, Tui, Celebrity en Windstar zien wegvaren, douchen en dineren. En nu in de Grand Bar terugkijken op een geslaagde dag, een beetje rozig van de zon en het water. Onze tafelsteward, een jonge Peruaan uit Lima krijgt over 2 dagen zijn moeder aan boord. Ze mag een week meevaren. Hij heeft haar 8 maanden niet gezien. Over 2 weken mag hij zelf naar huis. Maar dat zijn moeder bijna komt, hij kan er niet van slapen, zegt hij. Dat is toch wel schattig. Ik doe nu vaak mijn Tumi om als hanger, dat is zijn nationale symbool. Dat doet hem goed. Zijn assistente is een heel jong Filipijns meisje, dat steeds giechelt. Ze doet het ook goed, is heel vlug. Ook schattig om te zien.
Later op de avond, als Jan al naar bed is, hij zat in de Grand Bar al te knikkebollen, ga ik nog naar het atrium waar de “ Diva’s” optreden. Het animatieteam brengt een show met verschillende wereldsterren zoals Freddy Mercury, Beyonce en Whitney Houston. Vivienn is de enige die echt zingt, de rest playbackt. Zij doet Beyonce en kan echt zingen. Dat heb ik helemaal opgenomen. Maar de rest is ook erg leuk om te zien. 3 jongens zijn beveiligers met zwarte pakken aan en een zonnebril op en een oortje in, het is net echt. Al met al lig ik er pas om half 1 in, Jan ligt in diepe rust.
Morgen komen we in Tortola aan, ook weer een erg leuke plek.

Week 6

10-1-2026 Tortola

Tortola dus. Al om half 10 gaan we de wal op. Dit keer lopen we zowat alle winkeltjes in, behalve de juweliers. We vinden warempel spellen kaarten, die worden gekocht. Ook hebben we brillenkokers gevonden, mooi van zacht leer, goed om mee naar het strand te nemen en ook naar het zwembad. En uiteraard vindt Jan nog een oranje pet van dit Britse Maagdeneiland. Ook gekocht. Op de heenweg drinken we koffie, dan gaan we kijken bij het opstellen van de steelband en wachten tot ze aan het spelen zijn. De Zuid- en Middenamerikaanse passagiers slaan meteen aan het dansen. Zie onze filmpjes. Dan is het tijd om op de terugweg nog een drankje te nuttigen, dat wordt voor Jan een Cuba libre en voor mij een sinasje. Om half 12 zijn we weer aan boord. Voor de lunch nemen we nog een gintonic en een limoncello.
Nu, na een voortreffelijke lunch, zit ik dit verslag te tikken.
Zo meteen ga ik naar dek 9 bij het zwembad zitten, genieten van de reuring. Jan houdt zich met de blog bezig, de foto’s moeten verkleind en ingepast worden en dan kan deze week weer viraal gaan.
Om half zes is er de VIP party voor Goud- Platinumleden en de Suites. Hier gaan we maar weer heen, zo vlak voor het diner. Dan zijn we toch al omgekleed.
Om half 9 is er weer de parade van de Prinsesjes en de Kapiteintjes en daarna de Voice of the Sea in het theater om 20.45 uur. Ik weet niet of ik dit keer nog ga. Jan wil sowieso niet meer mee. Liever ga ik de volgende keer bij de voorrondes kijken, dat is leuker om mee te maken. We zijn al 2x vlakbij een fotograaf gaan zitten, het is echt leuk om te zien hoeveel mensen zich laten fotograferen, vooral met kinderen is het een feest om naar te kijken. Dat gaan we vanavond weer doen.

11-1-2026 La Romana

En wederom liggen we in La Romana. En ook nu weer gaan we een plekje bij het zwembad zoeken.  

Maar eerst gaan we ons kaartje omwisselen, want er begint voor ons een nieuwe boeking van 2 weken. Dus de huidige cruise is over en de nieuwe gaat beginnen. Bij het frontoffice staat een hele rij, maar gelukkig is Stephany, onze Engelstalige gastvrouw er en zij zorgt voor een nieuw kaartje. Ze brengt ons naar de security bij de uitgang, waar er een nieuwe foto op ons kaartje wordt gezet en het oude voor de laatste keer gescand en ongeldig gemaakt. Nu gaan we naar de Grand Bar en doen digitaal de veiligheidsoefening. Het geldig maken van de creditkaart kan pas later. Al met al zijn we zo klaar. Nu eerst een bakkie koffie of thee en dan spoorslags naar het zwembad. Al om 10 uur lig ik in het water. We hebben een plek onder de palmbomen, fantastisch. Om kwart voor 1 zijn we er klaar mee. We gaan aan boord eten, inclusief een lekker ijsje als toetje. Dan maar uitblazen in de hut. De boot ligt met onze kant ’s middags in de zon, dat is jammer en we kunnen zo niet uitkijken over de kade waar alle passagiers af en aan lopen. Jan blijft binnen, maar ik kan nog wel een half uurtje buiten in de laatste schaduw zitten. Ik heb contact met neef Ruud. Over 4 weken komt hij hier in La Romana aan boord. Hij heeft van mij de procedure van vandaag doorgekregen. Later zie ik 2 catamarans binnen komen van een excursie, de foto gaat zijn kant op. Zo kan hij zich inleven in wat hem te wachten staat. Hij is nog nooit deze kant op geweest, dus dat is dubbel leuk allemaal. 

Dan houden we allebei siësta en gaan daarna, om half 6 toch nog even de wal op. Het is heerlijk weer, nog steeds korte broekenweer. Eens goed kijken wat er verder te doen en te zien is binnen de poort bij de leuke winkeltjes en terrasjes. Het wordt voor beide een Cuba Libre, de nationale drank hier. We zien nog de nodige passagiers aankomen, bussen vol eigenlijk. Pas om 00.00 uur varen we weg en dat is niet voor niets. We zijn op tijd terug voor het eten. Daarna moeten we ons melden op dek 4 waar ons musterstation is voor als we onverwacht van boord moeten. Onze kaart wordt gescand en zonder zelfs een zwemvest om te hebben, worden we goedgekeurd. Dan maar weer spoorslags naar de Grand Bar. Hier tik ik nu dit verslag en is deze dag ook weer voorbij. 

Jan had een gin-tonic besteld en krijgt een PinaColada. De ober weet van de vergissing en gaat alsnog een gin-tonic halen. Jan zat al te knikkebollen (21.30 uur). Maar hierna gaat hij zeker naar bed. Dat is prima, want morgen willen we dit keer vroeg tenderen naar Isla Catalina, anders zijn alle bedden in de schaduw al weg.  

12-1-2026 Isla Catalina

We hebben prioriteit en hopen met de 1e tender naar de wal te kunnen. We gaan het zien. Bij de post zat een brief van het frontoffice, gedateerd op de 10e , om onze kaarten te komen omwisselen. Een tikkeltje aan de late kant.
En inderdaad, we hadden de 1e tender en waren dan ook al om tien over 8 aan de wal. We hadden de bedden voor het uitzoeken. Onder een grote boom hadden we de beste schaduwplaatsen te pakken. Het eerste uur hebben we met genoegen de ene tender na de andere zien aan komen. Hordes passagiers kwamen op de lege bedden af. Na 9 uur ben ik dan toch het heerlijke water ingegaan. Jammer was het rulle zand in de branding. Bij het uit het water komen, was dat wel een dingetje. Meerdere vrouwen vielen hier om en dan is het moeilijk om overeind te komen met elke golf die over je heen spoelt. Maar gelukkig hielp een aardige Italiaan me een handje. Maar nogmaals, het water was wel heerlijk. De bemanning moet voor de bbq alles van het schip aanvoeren, ook voor de bar alle drankjes en uiteraard zo goed als al het personeel zelf ook. De speciale pinacolade konden we niet laten passeren, in een zeer speciaal glas. Al om half 12 kon er eten afgehaald worden. Maar wij aten liever niet van plastic borden op je ligbed in het zand. Er was maar beperkt plaats aan de tafels met banken. Om 12 uur zijn we terug naar het schip gegaan en hebben aan boord geluncht.
Na de koffie, als een goede Italiaanse gewoonte na elke maaltijd, hebben we wat gerust op ons balkon. En aan het eind van de middag was het tijd voor ons aperitiefje, een Cuba Libre voor allebei dit keer. Nu, na het diner, zitten we weer in de Grand Bar en tik ik dit verslag. De fotograaf is weer druk doende met het maken van leuke foto’s van argeloze voorbijgangers die ze voor hun lampen geloodst krijgen.
Morgen om 11 uur liggen we in Puerto Plata, bij het resort van Carnival, Amber Cove genaamd. Hier gaan we dan bij het zwembad liggen.

13-1-2026 Amber Cove

Dat laatste van gisteren ging niet door. We hebben er voor gekozen om foto’s te maken van veel winkels die je aan de wal binnen het terrein van de terminal kan zien. En dat nam, samen met een bezoek aan een terrasje, wat meer tijd in beslag dan gepland. Daardoor waren we net op tijd terug voor de lunch en daarna wilde ik wel boven op dek 9 de whirlpool eens uitproberen in plaats van terug te gaan naar het zwembad aan de wal. We komen hier nog 3x dus dan kan dat altijd nog.
Deze aanlegplaats hier in Puerto Plata, Amber Cove dus, is een project van de overkoepelende maatschappij , Carnival Corporation & PLC geheten, van meerdere cruisemaatschappijen. Hieronder vallen de Costa, de Holland America Line, Aida Cruises, Princess Cruises, Cunard, Carnival Cruises, P&O Cruises en Seabourn in ieder geval. MSC, Royal Caribbean en NCL zijn alle 3 zelfstandig cruisemaatschappijen. Maar de Carnivalschepen doen havens aan waar Carnival een soort van resort gecreëerd heeft voor de passagiers. Er is een zwembad, waar je ook eten en drinken kan bestellen tegen betaling, en er zijn veel winkels. En dezelfde winkels vind je dus op elk Carnivalterrein. Vandaag heeft Jan veel van deze winkels gefotografeerd voor de blog. Het zijn juweliers, zoals Diamant International, Tanzanite, Effy, die vast ook wel mee betaald hebben aan de aanleg van deze vakantiebestemmingen. Je vindt ze in La Romana, hier in Amber Cove, in Roatan in Mexico en Cabo Rojo (dat vind in persoonlijk de mooiste die we tot nu toe gezien hebben). Ook zonder zwembad zie je dezelfde winkels in de terminal of op het terrein er buiten, maar binnen de poort van de terminal. Kortom, zonder deze ketens van souvenirwinkels en juweliers, zou er niet veel te beleven zijn. In Samana bijvoorbeeld is er aan de wal niets te zien, behalve de straten en huizen van de bevolking. Hier moet je eigenlijk een excursie doen om wat te beleven. Wij gingen hier bijvoorbeeld naar een beach hotel op 3 kwartier rijden om daar de zee en het zwembad in te lopen. In Kingstown op Granada zijn alleen maar winkels van de eigen bevolking, het is dan ook niet zo uitgebreid, maar toch aantrekkelijk om doorheen te lopen. De foto’s moeten het verhaal maar verder verduidelijken.
Na de lunch heeft Jan in de hut zijn foto’s verkleind om de kant en klaar in dit verhaal te plaatsen en ik ben naar het achterdek op dek 9 gegaan voor de whirlpool. Dat vond ik geen succes. Je kan er alleen maar in hangen of zo laag zitten dat je bijna koppie onder gaat en de waterstralen uit de zijkant martelen mijn dijbenen. Na 5 minuten was ik er weer uit. Er staan ook niet zoveel bedden om in de schaduw te zitten en die er zijn, daar liggen handdoeken op i.p.v. mensen. Maar op dek 10, pal in de zon wil ik ook niet zitten. Kortom, ik denk dat ik dit niet snel nog een keer doe. Maar de volgende keer eens op dek 11 bij de suisbuis kijken, daar zijn ook 2 whirlpools. Misschien zijn die anders.
Terug in de hut hebben we weer een glaasje prosecco Ferrari gedronken op het balkon en dan is het alweer tijd voor het diner. De dagen vliegen voorbij. Na het eten zien we in de Grand Bar een doodsaai spelletje, daarna de bingo (winnaar vangt 500 euro) en daarna gaan we naar het theater voor een Dominicaanse band, veel geluid met ongeveer steeds hetzelfde ritme. Ze deden erg hun best, maar sinds eergisteren is er een ander publiek aan boord gekomen, vliegtuigen vol Europeanen en die zijn niet zo van dit soort muziek.
Morgen liggen we in Grand Turk, dat is een andere tijdzone en de klok gaat 1 uur terug. Hoera, we krijgen een uurtje extra. Na morgen leveren we dat dan weer in. IK ben klaar voor vandaag. Jan is aan de beurt, maar die zit voorlopig lekker buiten en dat ga ik ook doen.

14-1-2026 Grand Turk

Aankomst in Grand Turk. Dit ligt in de Atlantische Oceaan.
We gaan meteen na de thee/koffie naar de wal en huren daar 2 ligbedden met een overkapping. Eigenlijk betaal je alleen voor de overkapping, de stoelen zijn gratis maar staan zeker niet overal in de schaduw. Dan moeten we al om 9 uur van boord. Volgende keer misschien, als we zin hebben. Het water is kristalhelder en lekker warm . Jan gaat er dit keer als eerste in. Daarna gaan we samen 2x een lange tijd. Ik ben er dan wel klaar mee, maar Jan wil toch op de valreep, half 3 nog wel een keer het water in. We slaan de lunch over. Ook hier in Grand Turk zijn er weer veel bekende winkels, zoals de bekende juweliers meteen te vinden als je van de pier door de dutyfree shop loopt. Alleen hebben we hier geen zwembad gezien. Het strand is meteen naast de pier en heel goed en gratis toegankelijk. De zon draait in de middag onze overkapping in en dan is het tijd om op te stappen. Verbranden is echt niet nodig.
Iedereen moet om 4 uur aan boord zijn, al om half 5 varen we weg. Er zijn toch ook nu weer een paar passagiers net aan om half 5 binnen. De kapitein heeft 3x getoeterd om het signaal af te geven zo snel mogelijk aan boord te komen. Een paar minuten te laat varen we dan toch weg.
Ik ga boven bij het buffet wat fruit halen, er is niet veel, maar de mandarijnen smaken prima. Daarna genieten we nogmaals van een glaasje prosecco met een chocolaadje. En dan is het alweer tijd voor het diner. Onze eerste maaltijd voor vandaag. Het smaakt ons prima, maar om nu te zeggen dat we uitgehongerd zijn, dat nu ook weer niet.
Voor morgen bij Samana moeten er tendertickets gehaald worden. Vorige keer stonden er in het theater hele rijen te wachten om een ticket te halen. Nu is dat beter geregeld, al vanavond moet er een ticket afgehaald worden. Jan gaat in de lange rij staan en komt met 2 kaartjes terug met een vertrektijd van 11.00 uur. Terug kunnen we dan om 16.30 uur, als we niet zo lang in de rij willen staan. Eigenlijk wil Jan hier helemaal niet van boord, er is namelijk niet veel te beleven en het ziet er allemaal armoedig uit. Ik wil wel even heen en weer varen. We gaan kijken hoe het uitpakt. Vorige keer hadden we hier voor veel geld een excursie naar een luxe beachresort. Dat was wel fantastisch, ook het eten, maar alle bedden in de schaduw waren al bezet, vaak zonder mensen er op. Niet leuk, als je een excursie boekt en je moet het terplekke maar uitzoeken. Deze keer hebben we niets geboekt. Als neef Ruud er is, wil ik nog wel een keer walvis spotten hier. Daar is Samana en ook Grand Turk trouwens, beroemd om en er zijn ook excursies hiervoor te boeken.
De klok gaat vanavond weer een uur vooruit en het is dan ook al snel middernacht. Als onze cocktail, Cuba Libre op is, gaan we naar de hut. Zit er weer een leuke dag op.

15-1-2026 Samana

Samana is de volgende haven van de Dominicaanse Republiek. Met Grand Turk hebben we een uitstapje buiten de republiek gemaakt, dat moet altijd. De schepen doen altijd minstens 2 landen aan.
Jan voelt er niets voor om aan wal te gaan. Je hebt er niets, kan een beetje heen en weer lopen naar de rotonde en weer terug. En alleen wil ik niet gaan. Dus hebben we weer de sunset lounge gereserveerd. We waren de enige daar de hele dag. Ik ben in een nieuw boek begonnen, hier van een tafel geplukt, door een Nederlander achter gelaten een paar weken geleden. En ’s avonds hebben we geskipbood met een moeilijke variatie. 2 lijnen die van 1 naar 12 lopen en 2 lijnen die van 12 naar 1 lopen, dat is aardig gecompliceerd. Deze info is alleen bedoeld voor ingewijden.
Later op de avond was er de silent party bij het zwembad en daar ben ik alleen even wezen kijken tot middernacht. Het was er loeidruk. En dat gaat dan door tot in de kleine uurtjes.

16-1-2026 Op zee

Dit is een zeedag, waar we weer naar de sunsetlounge gaan. Maar dit wordt onderbroken door de Costa Clubparty, waar we weer speciaal voor uitgenodigd waren. Jan heeft in de categorie platinum wederom de meeste punten, ondanks dat er toch Italianen aan boord zijn gekomen die we al op 2 wereldcruises eerder gezien hebben. Dus het leverde weer een voucher van 100 euro op en een foto met de kapitein.
De bijeenkomst was om 12 uur, meteen daarna lunchen en dan weer terug naar dek 12. Mijn boek is nog niet uit en toch wel spannend. Om 5 uur, als de dj zijn werk komt doen, gaan we naar de hut. Die eentonige dreun willen we niet aanhoren. En nu, al tegen tienen zit ik dit verslag te tikken. Het was heel druk in de Grand bar, officer’s bal. Daarna kwamen Vivienn en Kevin even bij ons aan tafel bijkletsen. Zij gaan volgende week zondag naar huis, Kevin naar Sicilië en Vivienn naar de Filippijnen, naar haar dochter van 11 jaar. We hebben ze nog een keer uitgenodigd om een pizza te eten, dat kan misschien zondag wel.
Morgen liggen we in Cabo Rojo, een erg leuk resort met mooie bedden. Daar moeten we dan maar bijtijds op af. We zijn vast niet het enige schip dat daar ligt. Vorige keer lag de Carnival Sunshine er ook, een zusterschip van het onze.

Week 7

17-1-2026 Cabo Rojo

Dit is een erg leuk resort met mooie bedden en volop schaduw met parasols en alles gratis. Hier moeten we niet te laat van boord en dat doen we dan ook niet. Al om 10 uur liggen we min of meer in de schaduw naast 2 stellen Fransen. We zijn het enige cruiseschip, dus is er plek zat. Tegenover onze bedden staat een heel groot bord met de naam van het restaurant dat er achter ligt, namelijk Blue Parrot. Iedereen blijft hier staan om foto’s te maken. Door het hele resort heen stroomt er een kanaaltje met water to 15 cm diep. Hierin lopen kleine kinderen heerlijk in te banjeren, ook leuk om te zien. We liggen nog wel wat ver van het zwembad, dat is iets voor de volgende keer. We komen hier nog 4x namelijk. Voor vandaag is het om tegen enen wel weer genoeg. Zo zijn we nog op tijd voor de lunch. Op havendagen is het restaurant van half 1 tot 2 uur open en op zeedagen van 12 uur tot half 2. Vraag me niet waarom, geen idee. Het wordt na de middag echt warm. Wij gaan na de lunch en de koffie in de Grand Bar naar de hut. Jan wat eerder dan ik, want ik heb mijn kranten binnengehaald en dan heb je geen kind meer aan me. Maar uiteindelijk ga ik ook en neem voor ons beiden een drankje mee, voor Jan een Cuba Libre en voor mijzelf een PinaColada. Die drinken we op ons balkon op. We blijven er in de schaduw zitten tot we wegvaren en de loods van boord is. Het wordt ook tijd om ons te verkleden, tropisch is het onderwerp voor vanavond. Mijn “gebloemde” pak kan weer voor de dag komen, altijd goed.
De karaoke van vanavond, de finale van de Voice, slaan we over. We gaan jokeren. Ik heb de spelregels er even op nageslagen wat we allemaal met de joker mogen doen, dat maakt het spel iets moeilijker namelijk. Niet te snel met de joker uitkomen, want anders heeft de andere speler er snel wat aan. Het is enorm druk in de G.b. en om 23 uur houden we het voor gezien.

18-1-2026 La Romana

En wederom liggen we in La Romana. Vivienn stond in de Grand Bar om de vertrekkende passagiers te begeleiden, ze op tijd weg te sturen naar de wal. We hebben afgesproken om vanavond om half 7 samen een pizza te gaan eten. Ze hebben late dienst vandaag. Viv vroeg ook nog of we nog iets uit de supermarkt nodig hebben, de Jumbo is namelijk dichtbij en zij gaan er hun boodschappen doen. Wij hebben niets nodig.
Om kwart voor 10 gaan we op weg naar het zwembad en nu is het al heel goed zoeken naar een plekje in de schaduw. Volgende week gaan we, na het kaart omwisselen, meteen onze handdoeken neer leggen. Dat doet iedereen namelijk. Dan hebben we een nog betere plek. Maar verder is het in het water weer heerlijk toeven. We gaan er 2x voor langere tijd in en dan is het alweer half 1. Om 13 uur zitten we weer aan de lunch en nu zit ik in de hut dit verslag te tikken. Jan is bezig om zijn Lego kerstuitstalling af te breken en netjes stuk voor stuk in zakjes te doen. We ruimen de kerstspullen sowieso allemaal op. Krijgen we wat meer plaats op het bureautje. Op het balkon staat nu hier in de middag de zon, te warm om er te zitten.
Aan het eind van de middag zijn we weer in de terminal, buiten op een terras gaan zitten om te kijken naar alle nieuwe passagiers. En het zijn er heel veel. Het blijkt dat het schip volgeboekt is. Een Nederlands stel dat graag een andere hut had willen hebben, heeft daar geen kans op.
We zagen Kevin en Vivienn voorbij komen, van hun bezoek aan de Jumbo in een shopping Mall, 2 km verderop. Zij hebben hun laatste aankopen gedaan voor hun thuisreis. Ze gaan er volgende week zondag af. Kevin reist via Panama en Rome naar Sicilië in 2 dagen. Ook voor hem onbegrijpelijk als je weet dat er vanaf La Romana directe vluchten naar Europa gaan. Maar de Costa betaalt en blijkbaar is dit iets goedkoper. Maar Vivienn vliegt naar Manila en doet daar met 2 tussenlandingen 3 dagen over om thuis te komen. Vanaf Manila moet ze nog binnenlands verder vliegen.
Ze hadden nu vanavond tijd om met ons een pizza te eten, tot 8 uur, want daarna moesten ze weer aan het werk. Wij zijn daarna in de Grand Bar gaan zitten met een spelletje jokeren.

19-1-2026 Op zee

Dit is een zeedag en we waren van plan om weer in de Ssunset Lounge op dek 12 te gaan zitten, maar het woei te hard. Dus dat heeft geen zin. Dan maar in de Grand Bar vertoeven en aan een boek beginnen, het laatste dat ik heb opgepakt van de tafel waar iemand het had achter gelaten. Dat was een speciale plek waar je je boeken en tijdschriften kon achterlaten, na de oversteek. Nu met de wekelijkse en veertiendaagse cruises is zoiets overbodig. Hierna moet ik aan de boeken op mijn tablet beginnen. Daar heb ik de afgelopen maanden steeds de aanbieding van de NRC op binnengehaald. Leesvoer genoeg. Aan het eind van de middag was er weer de Costaclub party waar de “Awards”, de vouchers van 100 euro worden uitgereikt. Dit keer was ik weer aan de beurt voor de voucher van de meeste platinumpunten. Weer een hele eer, temeer daar die aan mij uitgereikt werd door de nieuw aangekomen kapitein Nicola Alba. Die kennen we van 2 wereldreizen, namelijk de 1e tijdens de pandemie en de 2e van 2022, waar ik mijn vreselijke beenwond opliep. Hij herkende ons onmiddellijk, ik kreeg 2 zoenen van hem en Jan, op de 1e rij een duim. We gaan elkaar een keertje spreken face-to-face. Hem gaven we in maart 2020 onze houten tulpen in een Delfts blauwe vaas, ter ondersteuning van de moeilijke periode waar we door hem doorheen geloodst werden. Hij vertelde toen dat hij Nederland goed kent, omdat hij 3 jaar lang les had gegeven aan aankomende officieren in de simulatieschool in Almere. Hij sprak mijn naam en ook Nederland goed uit.
Na het diner ben ik verder gegaan met mijn boek, een detective die in Venetië speelt met een Italiaanse commissaris. Leuk om ook wat van de couleur locale mee te nemen.
Jan kreeg een melding van het frontoffice dat zijn creditkaart geblokkeerd was, hetgeen niet waar was. Jan had hem ’s ochtends nog gebruikt om een aanbetaling te doen voor een nieuwe cruise in de zomer. Maar die betaling staat los van de aankopen of bestedingen op het schip. En die pizza’s konden blijkbaar niet ge-ind worden. Of Jan dan maar contant wilde betalen. Maar Jan, ook niet gek, zei dat hij geen cash bij zich heeft en ook geen andere creditkaart, bovendien dat deze helemaal niet geblokkeerd was. Dan had de Rabo hem wel een melding gestuurd. De fout lag bij het schip. Dat moesten ze eerst maar uitzoeken.
Aan het eind van de avond lag er een briefje in de hut met het verzoek om morgenochtend bij het frontoffice te komen voor de creditkaart.

20-1-2026 Kingstown

Jan ging dus al om 8 uur naar de balie. Daar stond een echtpaar te praten, Jan hoorde aan het Engelse accent dat het Nederlanders waren, over ook hun (geblokkeerde) creditkaart. Zij werden met een kluitje in het riet gestuurd, satelliet problemen of zoiets. Maar Jan liet zich niet afschepen. Er werd zelfs gevraagd of hij aan de wal dan geen euro’s kon gaan pinnen, hoezo in St. Vincent?? Voor Jan was daar geen sprake van. Uiteindelijk stelde hij zelf voor om de kaart er helemaal uit te gooien en hem opnieuw aan te melden bij hun systeem. En dat werkte. Ongelooflijk dat er niemand van de receptie hier op gekomen was. Ze legden hun probleem mooi bij de passagier neer. Dis is goed voor een negatief puntje in het commentaarformulier achteraf.
Even later bij de thee/koffie zagen we het Nederlandse stel en Jan vertelde hen zijn oplossing als idee. Het werd in dank aanvaard.
We komen om 9 uur in De Grenadines, op het grootste eiland St. Vincent aan. Hier, op dit eiland is weinig te beleven of je moet een excursie nemen. Je kan wel de stad Kingstown inlopen, maar daar voelen wij weinig voor. In plaats hiervan hebben we een excursie naar een ander eiland van deze groep geboekt, naar Bequia, spreek uit Bekkwee.. Jan dacht dat er helemaal geen ligstoelen of parasols zouden zijn, dat heb ik van te voren maar gevraagd aan het excursiebureau. Er werd me verzekerd dat er mooie stranden waren met volop restaurants en goede stranden. Dus hebben we geboekt. De overtocht met de ferry duurde een uur. Het bleek dat we met wel 200 nam van het schip deze excursie hadden. Het hele bovendek zat vol. Onderweg kregen we uitleg waar de stranden waren. 1 op 10 minuten en 1 op 20 minuten loopafstand. Dat was te doen. Het 3e strand, Lower Bay geheten, lag verder weg en kon je alleen met een taxi bereiken. Jan en ik keken elkaar aan. Hoeveel taxi’s denken wij dat er staan voor al die mensen? Dan maar in het stadje Port Elisabeth blijven, vonden wij. Een beetje rondkijken, wat eten en dan om 15.15 uur weer bij de ferry zijn voor de terugtocht. Maar eenmaal aan de wal als een van de laatste passagiers bleek dat iedereen al weg was van onze groep. Een andere groep ging onder leiding op pad, een wandeling of zo. Wij waren vrij om te gaan waar we wilden. De taxi’s waren een soort verzameltaxi’s. Alle vervoer in de omgeving stond bij de haven klaar om iedereen te vervoeren. Ook wij hebben toen maar plaatsgenomen achter op een pick up, met nog 1 ander , Argentijns, stel. Voor 5 dollar pp per rit zijn we bij Lower Bay afgezet met de afspraak om weer om half 3 opgehaald te worden. Er waren niet heel veel restaurants en op het strand stonden een paar losse strandstoelen en ligbedden, die door een particulier verhuurd werden. We zijn in de strandtent tegen het strand aan gaan zitten en zijn daar niet meer vandaan gekomen. We zagen dat ook hier het in- en uit het water komen een hele klus was. Er ging bijna niemand het water in. We hadden ons ook nog ergens op de wc moeten verkleden, wat ook al niet leuk was. We zagen dat alle andere mensen meer op het strand hadden gerekend dan wij en al hun badkleding aan hadden. Kortom, het water was kristalhelder en zal best heerlij k geweest zijn, maar wij hebben er geen gebruik van gemaakt. Desondanks was het toch wel leuk om daar pal aan het strand te zitten en te genieten van de drankjes en de patat met kippenvleugels. De taxi was ruim op tijd aanwezig en het andere stel ook. In de stad bij de haven hadden we nog een half uur om rond te lopen, dus eventjes langs een paar kramen langs de weg gelopen en daarna bij een café aan de overkant gewacht tot het tijd was. Het was te warm om verder op verkenning te gaan.
Terug in de veerboot kregen we allemaal een drankje, rumpunch, fruitpunch of mangojus aangeboden, volop zelfs.
Om 5 uur waren we weer thuis op ons eigen schip, heerlijk in een koele hut. Daarna hebben we nog nagezeten op ons balkon dat uitkeek op de groene heuvels met de huizen er bovenop. Er liepen mensen op die het schip fotografeerden.
Na het diner hebben we dit keer geskipbood. 2-1 voor Jan. Daarna was het weer tijd voor mijn boek. Het was toch wel interessant om te lezen hoe chemische industrie de lagune’s bij Venetië met gedumpte vaten met allerlei rotzooi zwaar vervuild hebben. En dit gegeven was verpakt in een detective, leuk om het zo te lezen.
Al om 10 uur gingen we naar boven, ik zat te slapen boven mijn boek. Zo vroeg zijn we nog niet hier naar bed gegaan. De dag is altijd eigenlijk te kort voor ons.

21-1-2026 Barbados

Barbados is weer aan de beurt. Het is alweer de 4e x dat we hier komen, althans zouden komen. De 1e keer gingen we naar het strand, de 2e keer was Jan ziek en ging ik alleen even naar de terminal, de 3e keer kwamen we hier helemaal niet aan ( we bleven nog een dag langer in Sint Lucia liggen vanwege de stabilisatoren) en nu dus al de 4e keer. Dit keer gaan we samen naar de terminal om er buiten op het terras van de Coconut bar wat te drinken en naar de voorbijgangers te kijken. Er liggen 3 cruiseschepen, namelijk de Royal Caribbean The Odyssee of the Sea, de NCL Epic en wij dan. Dan komen er zo’n slordige 15.000 passagiers en ook nog wel 5000 crew de wal op voor een paar uur. Dat kan dit eiland moeiteloos aan. Er staan allemaal busjes klaar om je voor 5 dollar naar een van hun stranden te vervoeren. Ze wachten op de stoep tot er een groep bij elkaar is en dan gaat het in optocht naar waar de taxibusjes mogen staan. Allemaal prima voor elkaar en onder het afdak staan de bussen van de excursies geparkeerd. Je kan in de terminal ook nog zelf een toer boeken. En aan het eind van de dag is iedereen weer terug naar het schip en uitgevaren, wij om 18.00 uur als laatste. Voor ons reden er shuttlebussen naar de terminal voor als je dat stuk over het haventerrein niet wilde lopen, ook een mooi nieuw invalidenbusje stond er klaar voor een rolstoel, best geregeld allemaal.
Voor de lunch waren we weer terug. Uiteraard heb ik daarna bij de koffie, die drinken we tegenwoordig als “ echte Italianen” na de lunch, mijn boek uitgelezen in de Grand Bar. Jan deed een dutje in de hut. Om 4 uur ben ik maar met een cuba libre naar hem toe gegaan. Fijn om die op het balkon op te drinken. Voor mijzelf had ik een prosecco mee.
Tot na het wegvaren zijn we blijven zitten, dan is het rap verkleden om niet al te laat aan tafel te komen, 19.00 uur is wel de grens. En nu zitten we weer bij de muziek in de Grand Bar en tik ik dit verslag, het is bij tienen. De 2 bands spelen elke avond hetzelfde repertoire, maar toch vind ik het niet vervelend worden. We zullen het gaan missen als we thuis zijn.
Nu, op dit moment, wordt er een tafel opgezet in de doorgang in de Grand Bar voor het spel “Deal or no deal”. Daar kun je een kaart voor kopen en dan geluk hebben dat je uit de deelnemers getrokken wordt om mee te spelen. Dan moeten er, net als op tv, koffers gekozen worden en belt de notaris met een bod. Het is grappig om te zien hoe iedereen meeleeft, we hebben het een paar weken geleden ook al gezien. Op de Diadema hadden we het voor het eerst gezien en Jan deed meteen mee. Ging het hele spel niet door, hij was de enige deelnemer. Een beetje kinderachtig van het casino.
We gaan straks nog om 11 uur naar de Diva’s kijken, Jan gaat ook mee, voor 1 keer, Kevin en Vivienn treden allebei op. Het is erg vermakelijk om te zien.

22-1-2026 Pointe-a-Pitre

Mijn vader had vandaag 100 geworden.
Al om 7 uur liggen we in Guadeloupe voor de vroege gasten die naar huis moeten vliegen. Hier zijn we feitelijk in Frankrijk, dus in Europa. Jan zag dat hij bij Dijklander een afspraak had staan, niet wetende waarvoor, in februari. Maar hij heeft via de digitale agenda laten weten niet beschikbaar te zijn tot april. Dus dit is vervelend, want als je een ‘no-show’ geeft, moet je wel voor de kosten opdraaien. Hier in Point-a-Pitre gaat Jan maar contact maken met het ziekenhuis om de afspraak af te zeggen of te verplaatsen. Hier kunnen we de roaming aanzetten en bellen of we thuis zijn.
Het bellen lukte niet, omdat er nog 6 wachtende voor Jan waren. Het duurde te lang om daar op te wachten en dus stuurde hij een mail naar Dijklander met de mededeling dat hij tot 3 april niet beschikbaar is voor een afspraak.
Daarna zijn we maar aan de koffie en thee gegaan. Rustig aan, piano piano, en ik heb lang met neef Ruud ge-appt. Hij heeft op de inchecksite van Tui fly gelezen dat je geen bluetooth koptelefoon mag vervoeren in het ruim en ook niet in het in het toestel zelf. Volgens mij gaat het om het gebruik bij opstijgen en landen, maar Ruud is er niet zeker van en wil graag zijn spotify speellijst meebrengen en afluisteren via een koptelefoon. Er is wel een oplossing met een kabeltje en daar gaat hij nu voor. Maar dat heen-en-weer ge-app duurde een tijdje.
Pas om 11 uur gingen we de wal op. We zijn hier al vaker geweest en willen niet nog een keer over kapotte stoepen lopen. We blijven bij het marktje bij de terminal. Hier kun je alle souvenirs kopen die je maar hebben wil. Bijvoorbeeld kruiden, vanillestokken en nog veel meer. We willen dan even op een klein terras gaan zitten, begint het te regenen. Dan gaan we maar terug naar het schip en nemen we op dek 9 bij het zwembad onze pinacolada, ook goed. Er zaten nog al wat mensen te wachten om te ontschepen en naar huis te gaan. Guadeloupe is ook een wisselhaven. Er gaan 400, voornamelijk Fransen, af en er komen 600 mensen weer aan boord. De Franse avond volgende week is dan ook in de Grand Bar.
Dan lunchen en naar de hut, we hebben zowel bij de Vriendenloterij als bij de Postcodeloterij prijs en die mag ik uitzoeken, een boek en een sieraad. Daarna is het tijd voor een siësta tot 4 uur. Op het balkon staat nog volop de zon, dus gaan we het schip in en belanden in de ijszaak voor een overheerlijk ijsje. Hier komen Vivienn en later Kevin nog even bij ons zitten. Ze hebben gescheiden duty’s en kunnen niet samen de wal op. Maar er is hier niet zoveel te beleven. Vroeger zijn wij hier ook al met de Pacifica geweest en toen hebben we een excursie naar het strand gemaakt. Er lagen stenen en schelpen op het strand, toen ook al niks voor ons. Wel hadden we onder de bomen een tafel met stoelen veroverd en daar zaten we heerlijk. We hebben er toen ook wat gegeten en daarna weer terug met de bus. Het was in 2017. Het is goed dat ik er een verhaal over had gemaakt, net als nu en dat Jan de foto’s nog kon ophalen van zijn harde schijf, anders had ik dit tripje niet 1-2-3 voor ogen gehad.
We verkleden ons in het wit voor het diner. Er is om 23.00 uur tot 1 uur een White moon party op dek 9 met vreselijk harde disco muziek, verzorgd door de DJ. Hij probeerde de installatie vanmorgen al uit, toen wij op dek 9 zaten. Volgens mij 140 decibel, echt, wie vindt dit leuk. Enfin, je hoeft er niet naar toe en dat doen we dan ook niet. Nu zitten we bij erg leuke muziek van de 2 bands en genieten van een cuba libre en een pinacolada, terwijl ik dit tik.
We houden het nieuws wel een beetje bij, bijvoorbeeld het Wereld Forum in Davos, waar Trump Europa weer eens ouderwets onder uit de zak gaf. Het sloeg wel allemaal nergens op, maar dat kan hem niet schelen. In een Duitstalige omgeving beweren dat het dankzij de Amerikanen toch maar mooi bij de bevrijding van de 2e w.o. (in het neutrale Zwitserland) gelukt was om niet iedereen Duits te laten praten. En we moeten toegeven dat Rutte als Navo secretaris een huzarenstukje heeft uitgehaald om de bezetting en inname van Groenland door de VS te verijdelen. Er komen onderhandelingen over veiligheid daar samen met de Denen, de VS en de Navo.
Voor vandaag vind ik dit verslag wel weer genoeg.

23-1-2026 St. Kitts en Nevis

Het is bewolkt als we aankomen. Al vroeg ga ik op het balkon staan, 7 uur namelijk en zie hoe we langs alle eilanden varen naar de haven toe. Ik neem met een video de eilandengroep in de verte op. Boven 1 eiland hangt een enorme regenbui, prachtig om te zien. In Nederland is het inmiddels 12 uur. Ik maak contact met neef Ruud en stuur hem meerdere video’s en foto’s op voor hem om in de sfeer te komen. Hij komt over ruim 2 weken aan boord en maakt dit dan allemaal zelf mee. Op Vesselfinder ziet hij dat er al 2 cruiseschepen binnen liggen, de P&O Ventura en de NCL Sky. Wij komen naast de Ventura te liggen. Om precies 8 uur dokken we, hoe kienen ze dat zo uit.

We hebben dit keer geen excursie en dat is maar goed ook, want elke keer komt er een licht regenbuitje aan. Om half 11 gaan we de wal op. Hier zijn er veel leuke winkeltjes en we vluchten er telkens eentje binnen. Jan wil nog graag een t-shirt met geborduurde beesten erop hebben. Hij had er ooit 1 met 3 kikkers erop. Dat shirt is spoorloos verdwenen. Gelukkig vindt hij er een met 3 hagedisjes er op geborduurd in zijn maat. En er is ook nog een pet in dezelfde kleur te vinden. Een leuk setje is weer aangeschaft. Ik koop een nieuwe, oranje klep.

Als we helemaal rond gelopen zijn, is het tijd voor een versnapering op het foodplein, voor Jan een rumpunch en voor mij een fruitpunch. Ook op de terugweg vallen er kleine buitjes, maar wel heel vaak. Dan maar weer terug naar boord. Over 2 weken hebben we hier wel een strandexcursie. We zijn benieuwd hoe het weer dan is.

Na de lunch kijken we over het balkon heen naar de kade met bedrijvigheid. Om 4 uur heb ik een afspraak met de pedicure, (Jan laat zich overhalen om ook een afspraak met de pedicure te maken), halen daarna samen een ijsje, ontmoeten daar Vivienn en Kevin en dan is het alweer tijd om ons te gaan omkleden. ’s Avonds is er de 2e karaoke als voorbereiding voor The Voice. Ik wil dat wel weer zien, Jan niet. En later op de avond, 23.15 uur ga ik nog even naar de Latinparty om nog even Viv en Kevin mee te maken. Zij dansen zo een uur of nog langer om de party aan de gang te houden. Er zijn veel mensen, Mexicanen, Peruanen, Brazilianen enz die met de muziek meezingen.

Om 12 uur is het weer bedtijd.

Week 8

24-1-2026 Tortola

Tortola. We liggen al om half 5 voor de kade, ruim op tijd om om 7 uur officieel aan te komen. Al om 9 uur gaan we even de wal op. Jan heeft om 11 uur zijn afspraak. We kopen dit keer 2 kokosnotenbakjes om hier onze M&M’s in te doen als we op balkon zitten met een drankje erbij.

Tijdens Jan zijn behandeling blijf ik heerlijk in de Grand Bar zitten appen. Jan kwam heel gelukkig terug en was buitengewoon tevreden over de pedicure behandeling. Over 3 weken gaan we allebei weer.

Dan, na de lunch zit ik dit te tikken. Ga zo nog even naar de quizjes in de Grand Bar en daarna verkleden (tropical) voor de VIP party. Omdat nu een voor ons bekende kapitein aan boord is, gaan we erheen. Het is om 18.15 uur, net voor het eten.

Hier laat ik voor deze week het verslag bij, dan kan Jan het straks overnemen en de foto’s erbij zetten voor op de website uiteraard.

25-1-2026 La Romana

Gisteren bij de VIP party ontving de kapitein me met open armen en Jan met een big smile. We worden van de week uitgenodigd om met hem te eten. Dat willen we wel.
La Romana, wisseldag voor onze hutkaarten, er is weer een nieuwe boeking aangebroken. Als eerste gaan we in de Grand Bar dit keer onze kaart omwisselen. Hier staat nu iemand van het frontoffice en een beveiligster voor de foto op onze nieuwe kaart. Nu is het zo gepiept, meteen de e-drill erachter aan en dan kunnen we de wal op. En dat doen we dan ook. We hebben nu de perfecte plaatsen onder de palmbomen in de schaduw te pakken, dat is meer dan geluk hebben, dat is bijtijds naar het zwembad gaan. Er is nog niemand in, op 2 Peruaanse meisjes na, die er trouwens de hele tijd in blijven. Ze kunnen goed zwemmen en duiken en zo. Om 10 uur gaan wij er ook maar in. Het is niet zo zonnig, er komen steeds wolken voor de zon, een heerlijk temperatuurtje zo. Smeren is nu niet nodig. Zo glijden we er na een uurtje nog een keer in en dan is het om half 1 meer dan genoeg geweest. Er komen nu wel heel donkere wolken aandrijven en er vallen zelfs een paar spetters. Het had trouwens vannacht ook enorm geregend, want er lagen plassen op de kade.
Na de lunch heeft Jan de foto’s gedownload en verkleind en daarna toch maar een tukkie gedaan. Om 5 uur zijn we weer naar de wal gegaan om weer naar de nieuwe gasten te kijken die aankomen. Eerst een groep uit Zuid- of Midden Amerika, omdat ze in korte broek en zonder jas aankomen. Dan na een half uur komt de bus uit Noord Europa aan met lange broeken aan en de jas over hun arm, duidelijke zaak. Voor de grote meute uit gaan we maar weer aan boord en na nog een aperitiefje is het weer dinertijd. Na het eten en de koffie gaat Jan al naar de hut, maar ik wil nog wel op dek 3 naar de nieuwe binnenkomers kijken. Maar behalve dat het behoorlijk regent, zie ik niets. Dan maar de avond beëindigen op ons balkon, waar het toch nog redelijk droog blijft. Jan neemt een whisky. Die heeft hij van de week in de terminal van Barbados gekocht. Aan het eind van de cruise krijg je die in je hut gebracht. En aangezien onze cruise officieel vandaag eindigde, stond gisteravond de fles in de hut. Het systeem weet niet dat wij weer een nieuwe boeking hebben. Er stond vandaag ook weer een nieuwe fles Ferrari prosecco in de hut en weer alle aanbiedingen die bij de Platinumkaart horen.
We hebben heerlijk nog tot na 12 uur buiten gezeten om te wachten bij het wegvaren.

26-1-2026 Isla Catalina

Vandaag kunnen we naar het privé eiland Isla Catalina, maar wij kiezen voor een Spadagje samen. We gaan dus niet van boord, hoeven niet met een van de 1e tenders weg te gaan voor een bed in de schaduw, kortom heel ontspannen. Gisteravond hebben we al gereserveerd. Met de platinumstatus hoef je eigenlijk niet te reserveren, maar kan je binnen je boekingsperiode 1x een gratis spadag nemen. Dat doen we dit keer.
En nu aan het eind van de dag evaluerend zeggen we dat het heerlijk was en dat dit voor herhaling vatbaar is. Dus de volgende boeking gaan we weer allebei naar de pedicure en de boeking erop nemen we weer een spadagje. We kunnen in alle rust bubbelen, stomen en uitdampen, zowel ’s ochtends als ’s middags. Als lunch gaan we naar de snackbar op dek 9 bij het zwembad voor een hamburgertje met patat. Smaakte ook goed.
Weer terug in de hut gaan we op ons balkon eerst bijkomen met een glaasje prosecco erbij. Dan maken we ons op voor het diner, kleurrijk en tropisch wordt beleefd verzocht als kledingvoorschrift.
Nu zitten we weer in de Grand Bar bij de gezellige muziek. Beide duo’s die elkaar afwisselen spelen elke avond dezelfde nummers. Je kan bijna voorspellen wanneer je kan gaan dansen, zo je dat al wil. Het schip is vol, er lopen zoveel mensen te flaneren en te kijken. In alle bars is het even druk. Er is vanavond maar 1 show, waarom? Geen idee. Er was om kwart over 6 wel een piratenvoorstelling op dek 9 bij het zwembad. Dat hebben we de 1e keer al gezien, dat is erg leuk om een keertje mee te maken. Misschien dat er daarom maar 1 show is. Hier, waar wij elke keer weer een tafel weten te bezetten, is het vol met kaarters en andere groepjes voor de gezelligheid.
Morgen liggen we in Samana en dan gaan we toch nog een keertje op excursie naar een mooi 5 sterren resort all inclusive. Hopelijk kunnen we nu op het strand onder de bomen zitten bij de zee. We gaan het zien.

27-1-2026 Samana

Aankomst in Samana, we moeten ook hier tenderen. Maar omdat we een excursie hebben, hoeven we geen ticket te halen of ons te laten voorstaan op onze platinumstatus met voorrang. (ahum).
We gingen naar hetzelfde Bahia Principe Grand beach hotel en het was weer geweldig. Dit keer wilde ik perse onder de bomen op het strand liggen. Het blijkt dat je dan aan de strandmannen moet vragen om 2 ligbedden en die zetten ze dan voor je neer waar je maar wil. En dat is gebeurt. Jan wilde liever weer bij het zwembad liggen onder een parasol, die had hij ook al kunnen bezetten. Maar dit keer lagen we dus onder de bomen. We zijn 3x het water in geweest en ik moet zeggen dat het zeewater van de Atlantische Oceaan warmer was dan het zwembad. Dit moet de oorsprong van onze Warme Golfstroom zijn. Het water was echt verrukkelijk. Om 13 uur zijn we ons weer gaan omkleden om gebruik te gaan maken van het zeer uitgebreide buffet. We hebben ons er dusdanig te goed aan gedaan dat we ons diner overslaan. Kan makkelijk voor een keer. Nu zitten we weer in de Grand Bar, het is half 8 en we varen al vanaf 6 uur, op weg naar Amber Cove in Puerto de la Plata.
Volgende keer als we hier in Samana liggen, wil ik walvissen spotten. Die komen nu om deze tijd naar de baai van Samana om hun jongen te baren. Er is hier zelfs een walvissenmuseum bij de haven. Maar er is ook een heel groot nationaal park, een natuurgebied met grotten, mangrovebossen en rivieren en aparte dieren, moet ook de moeite waard zijn. Misschien iets voor neef Ruud.

28-1-2026 Amber Cove

Amber Cove, nog steeds in de Dominicaanse republiek. Hier liggen we weer in een “Carnivalenclave” en dat betekent een mooi zwembad en veel ligstoelen er om heen. Omdat wij gisteren naar het strand zijn geweest en morgen in Grand Turk ook weer gaan, geven we vandaag onze huid rust. Dat betekent gewoon een beetje rondwandelen en bij leuke muziek gaan zitten voor een lekker drankje. Niks mis met zo’n ochtend. Daarna weer teruggewandeld langs alle winkels.
’s Middags hebben we een beetje gerust en daarna zijn we een ijsje gaan eten. En hebben we geskipbood voor het eten.
Na het eten zijn we weer een keer naar de show geweest. Er trad een Dominicaanse band op, dat wilde ik wel zien. Helaas was het dezelfde als die we al gezien hadden. We hebben het bijna helemaal uitgezeten. Na nog een drankje zijn we naar de hut gegaan. De klok gaat weer een uur terug voor Grand Turk, dat ligt blijkbaar in een andere tijdzone.

29-1-2026 Grand Turk

Grand Turk, een ander land. Dit eiland ligt in de Atlantische Oceaan. We wilden naar het strand, maar het is geen mooi weer. Het is bewolkt en er staat teveel wind. Maar ook is het hier te moeilijk om uit het water te komen, wisten we achteraf nog van de vorige keer. En ik kan toch niet zo goed afzetten met mijn heupprotese. Dus het water in was geen goed idee. Geen punt, ook hier op dit complex is veel te zien. Er is ook een zwembad, goed voor de volgende keer. We hebben wel wat gekocht, namelijk een waterproof hoesje voor je mobieltje, ook een voor Ruud. En 2 borrelglaasjes voor in de hut, dan nemen we niet meteen zoveel te drinken ’s avonds op het balkon.
Na rond gelopen te hebben, gaan we op een terras vlak boven het strand zitten en nemen wat te drinken. Wat is het toch leuk om ook hier weer mensen van en naar het strand te zien gaan.
We lunchen op het schip en daarna staat er een flauw zonnetje op het balkon. Daar ga ik gebruik van maken, toch maar goed insmeren en dan even de zon in. Jan gaat toch even liggen voordat hij de foto’s gaat verkleinen voor de website.
Morgen is er weer een clubparty en Jan valt wederom in de prijzen. Hij heeft inmiddels meer dan 200.000 punten en de topscorer platinum, hup weer een voucher erbij. Wanneer we ze kunnen inzetten is nog een vraag voor ons. We laten het maar even zo.
Nu, na de koffie zitten we in de Grand Bar en tik ik dit verslag. Een ober komt ons onbesteld ons favoriete drankje brengen, Jan een gin-tonic en ik een limoncello met ijs. Ze kennen ons inmiddels goed.
We gaan zometeen nog een rondje skipbo-en. De klok gaan vanavond een uur vooruit, het is nu meteen al half 10. Het is heel gezellig hier, alle tafels zijn bezet met kaarters of zoiets. Dit was het wel voor vandaag. We hebben op het nieuws gelezen dat het in Nederland heel koud is en ook trouwens in de VS en Canada en noord-Europa.
En we hebben een nieuwe regering, dat mag in de krant, het is wel een minderheidsregering, altijd riskant, maar het kon en mocht blijkbaar niet anders.

30-1-2026 Op zee

Een zeedag, ook weer lekker. Of we weer in de sunset lounge gaan zitten, hangt van het weer af. De dag wordt al sowieso onderbroken door de party om 12 uur en onze speciale lunch om 13 uur in de Archipelago. We zien het wel.
En inderdaad was het te bewolkt om van de sunset lounge gebruik te maken. We hebben het ’s ochtends rustig aan gedaan en waren om kwart voor 12 in het theater. Dezelfde mensen hebben ook een prijs gekregen voor de meeste cruises (105) en de meeste punten voor goud (meer dan 125.000) en Jan dan voor de meeste punten voor platinum, meer dan 200.600 al inmiddels. Na de zangshow van Franky Matteo zijn we meteen doorgegaan naar de lunch. Ik koos voor Helene D’Arroz en Jan voor Barbieri.
Daarna hebben we heerlijk de hele middag op ons balkon gezeten, waar de zon later in de middag bij ons binnen kwam.
We zijn toch maar weer naar de VIPparty gegaan. We zien dat de mensen die ook heel lang blijven, toch ook steeds naar de party komen. We krijgen een heerlijke cocktail en na de parade van de kapitein, hotelmanager en nog meer mensen is het weer voorbij. Maar goed, het is toch leuk en de kapitein ontvangt mij en Jan allerhartelijkst. Dat is wel erg leuk.
En nu zit ik in de Grand Bar dit te tikken. Ik had ook nu op dit moment kunnen dansen met een van de officieren, voor een handtekening met kans op een prijs, net als een loterij. Jan is hem gepeerd naar het casino, ik kan dus niet weg van de tafel met al mijn spullen. Ik hoop dat hij succes heeft. Komt hij straks terug met meer dan 100 euro of met niks. Geen van beide, hij heeft nog geld over gehouden om nog een keer te spelen.

Week 9

31-1-2026 Cabo Rojo

Cabo Rojo, die ontzettend leuke pleisterplaats. Weer terug in de Dominicaanse republiek. ’s Ochtends om 7 uur regent het pijpenstelen, maar na 8 uur wordt het droog. We doen het maar wat rustig aan en na de koffie/thee gaan we op pad. De meeste bedden onder de parasols zijn dan toch al bezet. Over 2 weken gaan we al om half 10 weg. Gelukkig zien we na een kwartier mensen al opbreken en hebben we uitstekende bedden onder de palmen. Na een uurtje gaan we het water in, wel een paar keer. We nemen een pina colada, slaan de lunch over en om 3 uur lopen we richting schip. Op het laatste stuk kade rijden 3 tuk-tuks, free ride, om ons vlak bij het schip af te zetten, altijd welkom zo’n beetje hulp.
Eenmaal op het schip verkleden we ons en gaan een lekker ijsje eten en dan een bakkie koffie erna. Uitblazen op het balkon met een laatste glaasje prosecco en dan kan ik aan mijn krantjes beginnen. Maar eerst app ik met Willy Scheenjes, want haar man Ruud is geopereerd en de genezing gaat nog niet voorspoedig. Gelukkig zit er wel verbetering in. Daarna app ik even met Marjan om elkaar te vertellen hoe het met ons allebei gaat. Zij en haar man cruisen op dit moment met de Aida bij de Canarische Eilanden en dat ziet er ook heel goed uit. Lekker weer en lekker eten, dan is je vakantie wel geslaagd. Wij zitten op de helft van onze vakantie en we vervelen ons nog steeds geen moment. Om precies 6 uur varen we weer weg en nu na het diner zit ik wederom in de Grand Bar dit weekverslag af te maken. Dan kan Jan de foto’s, die hij inmiddels al verkleind heeft, erbij plaatsen. Ook vandaag heeft hij weer leuke foto’s en een filmpje gemaakt. Straks gaan we weer skip bo-en. We doen de Zwitserse variant, waarbij we 2 rijen neerleggen die met 1 beginnen en 2 rijen die met 12 beginnen en dan aftellen. Dat is toch wel wat ingewikkelder en vergt het echt wel wat overleg met jezelf. Maar wel leuk om te doen. Dit was het dan voor deze week.

1-2-2026 La Romana

JAN IS JARIG!!!! Hiep hiep hiep hoera.
En hij was echt jarig, want hij heeft wel 100 felicitaties ontvangen via mail, app en msn, zo leuk is dit soort communicatie toch wel. Bovendien stond er een fles Ferrari champagne namens de kapitein in de hut, een fles Pinot Grigio namens alle hostessen en had onze cabinsteward er op bed met allerlei handdoeken een echt feestje van gemaakt. ’s Avonds bij het diner hebben we ook een fles Ferrari blanc de blanc soldaat gemaakt en bovendien kreeg hij ook nog als dessert een heerlijke chocoladetaart en werd hij toegezongen door een paar tafelstewards. Al met al was Jan echt jarig.
Nu de gewone dag. Na de koffie zijn we weer naar het zwembad gegaan, het was wel wat bewolkt eigenlijk, maar we hebben toch een parasol gehuurd om niet te verbranden. Dit keer zijn we tot 3 uur gebleven en hebben bij het zwembad een pina colada gedronken en wat gegeten. Er zijn toch veel kinderen aan boord en het is leuk om te zien hoe de jonge ouders met die kleintjes in het zwembad omgaan. Met veel geduld, ook de vaders trouwens, er in—er uit en dat 100 keer, zonder probleem. En er is ook een kikkerbad waar die kleintjes zonder probleem lekker zelf kunnen poedelen. Enig vermaak voor ons.
Aan het eind van de middag hebben we weer positie gekozen bij de ingang van het terrein met zicht op de immigratie afdeling. Helaas waren de nieuwe passagiers om 6 uur nog niet aangekomen en zijn we toen maar naar het schip terug gegaan. Zo gaan we volgende zondag neef Ruud ontvangen als hij ’s avonds met zijn TUI vlucht arriveert. Aan tafel, bij het diner, werd Jan meteen al gefeliciteerd en verder zie boven.
Eenmaal weer in de Grand Bar hoorden we aan de tafel naast ons Nederlands spreken en hebben we met Bart en Maureen kennis gemaakt. En daarna een paar spelletjes gejokerd, dat was heel gezellig. Voor herhaling vatbaar, ’s avonds dan wel te verstaan.

2-2-2026 Op zee

Het is een zeedag en we hebben wel wat te doen, dus de laptop en tablet gaat mee naar de Grand Bar. Kan Jan meteen de meisjes van de helpdesks bedanken voor hun fles lekkere wijn. Jan gaat het verhaal van vorige week op de site zetten, de foto’s moesten er nog bij en dat is toch een beste klus elke week. En ik moest beginnen aan het verslag van week 9. Dus even geen sunsetlounge, eerst aan het werk allebei en dat is geen straf hoor. Kunnen we meteen onze ochtend thee/koffie nuttigen.
Van Stephanie hoorden we dat er deze week 52 Nederlands sprekenden aan boord zijn en ze probeert voor morgenmiddag 6 uur een kleine kennismaking te organiseren. Dat doet ze echt leuk, want ze hoeft dat niet te doen, zeker nu deze passagiers maximaal 2 weken aan boord zijn. Bovendien heeft Costa de gewoonte om als het kan, nationaliteiten aan 1 tafel in het restaurant te krijgen. Deze week, hoorden we gisteravond, is er een TUI tafel. Die mensen maken dus al kennis met elkaar, als ze tenminste komen opdagen. Want je kan ook altijd in het buffetrestaurant gaan eten op het tijdstip dat jou het beste uitkomt. De restaurants en de andere zalen hebben allemaal namen naar songs, dat omdat het hele schip in het teken van muziek staat. De restaurants hebben de namen zoals New York New York, La Paloma, My Way. Verder zijn er nog een specialiteitenrestaurant Archipelago, een sushi bar, een Teppanyaki en een pizzeria aan boord en hier met het mooie weer is er ook een gedeelte op het achterdek gedekt en dat heet dan Under the Stars restaurant. Voor al de 5 restaurants moet je betalen. En ook als je een keertje in het Elite annex Suite Clubrestaurant wil eten. Dat kost 35 euro pppd of voor alleen het diner, kan ook. Omdat wij platinum zijn, eten wij daar alle avonden. Andere zalen hier heten Round the Clock, Wien Wien, Stardust theater, Calypso (achterdek), Rhapsody Grand Bar, Solemio spa en wellness gebeuren, wijnbar Rick’s en de centrale hal die het Atrium heet. Verder is werkelijk het hele schip gedecoreerd in het kader van muziek, tot op het tapijt in de lifthallen aan toe. Overal zie je muzieknoten, violen, cello’s op de liftdeuren, pianotoetsen langs de centrale trap van dek 5 naar 4 en 3, enz enz enz. De Grand bar ziet er, vind ik, uit als een muziekzaal van een renaissance paleis uit Italië. Ik geloof dat dit wel een compleet verhaal is, kan Jan de foto’s erbij maken.
De hele dag verder gelummeld, dat moesten we toch meer doen, is het advies in Nederland. Dat brengen wij ruimschoots in praktijk. We zijn wel een lekker ijsje gaan eten. ’s Avonds hebben we weer een spelletje gejokerd, nu met alleen Maureen. Bart leest liever zijn boek uit, ook begrijpelijk.

3-2-2026 Roseau

We komen in Dominica aan. We liggen aan een andere aanlegsteiger dan een paar jaar geleden. Toen namen we een taxi en hebben een leuke rondrit gemaakt. Nu willen we gewoon de wal op gaan. Langs de kade staan allemaal mooie puntige tentjes met kraampjes er onder. Zoveel souvenirs bij elkaar, het is overweldigend. Je kan ook met een grote open bus, op een vrachtwagenonderstel een rondrit maken. Die duurt 2 uur en kost 25 dollar pp. De voertaal is Engels en overal worden dollars geaccepteerd en ook creditkaarten. Als je met euro’s komt, wordt er 1 op 1 omgerekend met dollars. Dat is dus heel nadelig, want de dollar staat 1,20 tegen een euro. Maar je kan hier niet op alle eilanden dollars pinnen. Zoveel houden de centrale banken die niet in voorraad. Alleen de plaatselijke munt, de Caraibische dollar, die staat 2,60 tegen 1 USD, kan je pinnen. Ik heb me niet zo verdiept in alle lokale munten hier. Ze zullen vast hier en daar nog wel een andere munt hebben. Op Guadeloupe betaal je met de euro, want dat is Frankrijk. Maar verder is het handig om US dollars te hebben. Jan heeft ze kunnen pinnen op Grande Turk en Tortola, wat valt onder de Britse Vergin Islands, de BVI. Ook de Dominicaanse Republiek heeft weinig dollars in voorraad om te pinnen daar. Het is wel grappig, omdat wij denken dat je overal altijd dollars kan kopen, maar dat is dus niet zo.  

De marge van de laatste pagina verspringt doordat ik met de muis van mijn hand op een knop druk en ik weet niet hoe ik dat kan herstellen. Niet zo leuk, maar jammer dan.  

We gaan de wal op en lopen langs alle kraampjes. We kopen mooie nieuwe onderzetters voor thuis onder de pannen. Ik heb nog van die strooien dingen en die vallen uit elkaar. Ze zijn minstens 50 (!)jaar oud. Mijn vader zou zeggen :”Kosten op het sterfhuis”. Want ze hadden nog wel 10 jaar mee gekund, maar Jan wilde al lang nieuwe hebben. Hij krijgt voor 10 dollar zijn zin.  

Aan het eind van de straat zien we aan overkant op de 1^e verdieping een leuke uitspanning waar je over de haven en de straat kan uitkijken. Daar gaan we zitten en nemen een lekker drankje. Daarna lopen we terug naar het schip. Eerst koffie en lunchen en dan terug naar de wal, want aan de overkant van het schip is een museum te zien in een koloniaal gebouw. Hier wil ik nog heen en het was de moeite waard. Er hing een oude geologische kaart, waarmee uitgelegd werd dat de oostelijke Antillen, van Sint Maarten in het noorden tot Tobago in het zuiden in een halve maansboog op de rand van het Caraibische continentale plat liggen. Het Amerikaanse plat schuift hier onder dat Caraibische en veroorzaakt daarmee vulkaanuitbarstingen. Die eilanden zijn dus allemaal vulkanen. Hier op Dominica komt er in een meer kokend water naar boven, het heet dan ook The Boiling Pond en die kan je bezichtigen. En die eilanden hebben bijna allemaal “sint” namen, zoals Sint Maarten, Sint Lucia, Sint Kitts en Nevis,  Sint Eustatius. Toch grappig om je dit te realiseren.  

Achter het museum is er het historische gedeelte en een gerestaureerd plein. We vinden het te heet om dat nog te gaan bezoeken, maar op 3 maart komen we hier nog een keer en dan is dat een leuk doel voor in de ochtend als het nog niet zo heet is. Nu houden we het voor deze middag voor gezien en gaan we op dek 3 in de schaduw staan uitkijken over de kade heen. Ons balkon ligt in de zon, dus dat is zeker geen optie. Jan gaat de foto’s alvast verkleinen voor de website. 

’s Avonds hebben we Maureen het spelletje Skip-bo geleerd. Dat is ook zo’n gemakkelijk en gezellig spelletje. 

4-2-2026 Barbados

Vandaag in Barbados hebben we nog een keer een excursie naar het strand genomen. Helaas was er veel golfslag en je zag nogal wat mensen onderuit gaan in de branding. Ik heb het ook geprobeerd, maar kwam er al snel van terug. Ik was bang dat ik niet zo snel meer overeind zou kunnen komen, dus dat was jammer. Jan is nog wel een paar keer even het water in gegaan, maar je werd steeds opgetild en verderop neer gezet. Veel mensen vonden dit soort water wel leuk om in te gaan. Maureen en Bart waren er ook, hoorden we achteraf. En Maureen raakte inderdaad haar zonnebril en hoedje kwijt in de golven. Het hoedje werd teruggevonden, maar de bril op sterkte niet. Wel 2 andere zonnebrillen, waarvan er eentje nog aan de rechtmatige eigenares terug gegeven kon worden. Zij waren trouwens gaan lopen naar het strand, heen en terug, een half uurtje lopen. Dat scheelde een slok op een borrel met de prijs van onze excursie. Maar dat lopen, vooral terug in de warmte, vinden wij geen optie meer. Voorlopig ben ik genezen van het strand hier.
’s Middags na de lunch hebben we het rustig aan gedaan. Er waren geen foto’s om te verkleinen. En ‘s avonds weer met Maureen geskipbo-ed.

5-2-2026 Pointe-a-Pitre

Vandaag op Guadeloupe in de hoofdstad Point-a-PItre gaan we zo meteen naar het grootste winkelcentrum van het hele eiland, de Destreland commercieel shoppingmall. Om 11 uur moeten we ons hier in de Grand Bar melden. Het is nu 10.10 uur en we gaan zo onze spullen terug brengen naar de hut en ons melden voor de excursie. Het is alleen maar een rit heen en terug naar de mall. Later komt het verslag hier over. We hebben wel nog tot bij half 12 zitten wachten tot er een bus beschikbaar was. Maar een kleinigheidje houd je altijd.

6-2-2026 St. Kitts

Het is nu de volgende ochtend en we liggen al in St. Kitts and Nevis. Maar eerst nog even over gisteren. De rit duurde maar een kwartiertje en we werden bij de bushalte boven aan de weg gedropt. Eerst dachten we dat het centrum helemaal niet overdekt was, maar toen we doorliepen zagen we de ingang van het overdekte gedeelte. Het is een best groot winkelcentrum met nog 1 verdieping er boven op. Het zag er picobello uit met een paar koffie-en broodjes cafeetjes en verderop een apart foodcourt zoals dat in goed Engels heet. Niet al te groot en zeker niet helemaal bezet. Een heel groot Carrefour is de belangrijkste trekpleister voor de meeste bezoeksters. In de andere winkels, voornamelijk kleding en schoenen, was het best stil. Hoeveel kleding kan de wereld trouwens verwerken? Alleen hier al in al die winkels zonder bezoekers, voor wie wordt die kleding ( wereldwijd) eigenlijk gemaakt? En waar gaan de overschotten heen? Dit is zo’n verspilling van de aardse middelen. Ook het aantal damesschoenenzaken was echt enorm. Kortom, het winkelcentrum was toch de moeite waard. Jan heeft er trouwens wel witte schoenen gekocht, mooie instappers. We hebben 2x wat gedronken en gegeten, een lekker stokbroodje erbij, echt Frans natuurlijk. Volgende keer kunnen we nog een keertje gaan en dan iets uitgebreider lunchen daar. En we nemen dan weer de shuttle van het schip. Dit kost 35 euro pp, maar een taxi kost 30 euro een enkele rit. Dan nemen wij liever de shuttle. Geen gedoe dat de taxichauffeur ons nog een extra ritje probeert aan te smeren of zo. We waren om half 5 terug, mooi op tijd voor de koffie en een Cuba Libre voor het diner. Later op de avond hebben we weer gejokerd met Maureen en Bart uit Rockanje, was gezellig. Zij gingen daarna nog naar dek 9 waar de white moon party was begonnen. Die konden we op ons balkon zelfs nog horen, dan gaat de muziek met de bassen voluit. Wij namen nog een drankje en toen was deze dag ook weer voorbij.
Nu zit ik dit verhaal te tikken in de Grand Bar bij de koffie/thee voor ontbijt. Het is bewolkt en het regent ook nog. Ook verder weg boven de bergen hangen regenwolken. Wij gaan wel wat later van boord. De mensen zitten te wachten op de oproep voor een excursie. Wij zijn hier ook al heen geweest naar de beach club Carambola, ook een shuttle voor 35 euro pp. Dat is inclusief een ligbed, maar voor de parasol wordt dan nog 10 dollar gevraagd voor wie er een wil. Hier kwam ik door het mulle zand en de steile opstap heel moeilijk uit het water. Vandaag gaan we er niet heen, misschien de volgende keer nog eenmaal. Het is wel een mooie locatie met een uitstekend clubhuis. En de rit er naar toe is ook de moeite waard, door een mooie buitenwijk heen. Maar voor nu wachten we met de wal op gaan tot wat later.
Bij de wandeling door de buitenterminal, met alle winkeltjes en eettentjes, gaan we eerst op zoek naar de schoenenwinkel voor nieuwe sokken voor Jan. Die hebben ze hier niet overal, omdat de meeste mensen op slippers of open schoenen lopen. Maar we vinden mooie voor in zijn nieuwe schoenen. Dan gaan we weer op ons inmiddels vertrouwde plek zitten voor een pina colada. Hier wil ik wel een patatje bij, want zo’n rumshot op mijn nuchtere maag is toch wat te veel van het goede. En Jan vindt bij een Indiaas tokootje heerlijke patat, voor hem zelfs pikante patat en die is met veel sambal overgoten. Zowel voor de pina colada’s aan de ene bar als voor de patat hoef je hier niet meteen af te rekenen. Je gaat maar ergens aan een tafel zitten en loopt later langs om te betalen. Rondom op dit foodcourt zit een Italiaan, een Mexicaan, een Indier, Subway, een ijszaak en nog zo het een en ander. Met name de Subway heeft het elke keer heel druk, er staat al snel tegen 12 uur een lange rij. Je moet geduld hebben.
Na deze consumpties lopen we terug en gaat Jan toch deze keer zijn geluk beproeven in het casino dat Mapau heet. En inderdaad van de ingezette 20 dollar weet hij er 67 te maken. Elke winst is leuk meegenomen.
Dan lopen we terug en gaan voor een bakkie koffie. Lunchen hoeft niet meer na zo’n overheerlijke bak patat. We nemen ’s middags wel een lekker ijsje.
Van Maureen en Bart horen we dat ze een leuke dag hadden. Ze hebben een rondrit gehad in zo’n grote truck met banken voor 20 dollar. De chauffeur Mozes legde heel veel uit, ze kregen een drankje en bezochten een suikerplantage. En ze werden op een strand voor de rest van de middag afgezet en later op een afgesproken tijdstip ook weer opgehaald. Een heel goede ervaring dus, leuk om te weten, als ook dat er dure en goedkope stranden zijn wat de prijs van de stoelen en parasols betreft.
’s Avonds zijn Maureen en ik naar de show gegaan : Saporo d’Italia en Jan ging zijn laatste 10 euro opmaken in het casino. Dat lukte niet en voor morgen heeft hij nog weer de 10 euro over gehouden.

Week 10

7-2-2026 Tortola

Hier in Tortola gaat we eerst dollars pinnen en daarna op het plein luisteren naar de steelband, die het presteert om 20 minuten te variëren op een song van de Beatles. Er liggen hier 3 schepen binnen, wij en de Queen Elisabeth en de Renaissance (de oude Maasdam) op stroom. Er lopen veel mensen langs ons bankje en we kijken weer onze ogen uit.
Dan wil Jan wel een drankje en gaan we op een terras dat nuttigen, een pina colada en een ananassapje voor mij. Dit is hier ons ochtendritueel. We gaan lunchen en in de zon op ons balkon zitten wachten tot we om 14.00 uur wegvaren. We varen langs de andere eilanden in deze archipel en dat is leuk om te zien. De zee is als een spiegel en de lucht is helder blauw. Wel vluchten we af en toe even naar binnen om af te koelen. Na een dik uur draait het schip van de zon weg en kan ik heerlijk mijn krantjes lezen. Dan, al tegen 6 uur kleden we ons om voor de VIPparty, waar we wederom naar toe gaan. Jan lanceert bij de kapitein en het hoofd van de Costacruises aan boord de zin :” Er is geen beter leven dan een goed leven aan boord van een Costaschip”. In het Engels dit keer :” There is no better life than a good life aboard a Costaship!”. Deze zin wordt opgepakt als de nieuwe slogan voor reclame, volgens Andrea, het hoofd van de Costacruises. Nadat we ons drankje hebben ontvangen wordt er meteen al geproost op ons allemaal met “Salute”. Omdat we als een van de laatsten naar binnen waren gegaan, konden we al heel snel naar het diner vertrekken. Die hele VIPparty stelt bar weinig voor, alleen je neus laten zien.
’s Avonds heeft Jan toch nog kans gezien om met 40 euro het casino te verlaten, wederom een kleine winst. Ik ben met Maureen, die morgen weer naar Nederland vertrekt, naar The Voice of the Sea geweest. Een van de zangers, een oudere heer, zong La Bamba, hij kwam van Curaçao als Nederlander die daar al heel lang woont. Hij won niet trouwens.
Na nog een laatste spelletje skipbo zit deze week er ook weer op. Morgen in La Romana komt neef Ruud aan. Hij blijft aan boord tot we in Savona aankomen, over 7 weken. Gezellig om zo met elkaar vakantie te vieren.

8-2-2026 La Romana

Vanmorgen hebben we weer onze hut kaarten moeten omwisselen. Een nieuwe cruise van 2 weken gaat hier in La Romana van start. Dus ook met de nieuwe kaart weer de digitale drill, een nieuw Costanummer invoeren om bij de Costa app te komen en ons internet op te halen. Morgen pas kan Jan de creditkaart geldig maken. Na deze procedure gaan we naar het zwembad. Het is nog niet zonnig, zelfs erg bewolkt. Maar we gaan toch, dan hoeven we ons niet in te smeren. We nemen 2x een duik en houden het al om half 1 voor gezien. Jan kan na al dit weken in het zwembad goed zijn voetzolen scrubben in de badkamer. Daarna gaan we lunchen en nu tik ik dit verslag tot nu toe.
Ruud zit inmiddels in het vliegtuig, het is op tijd en op schema vertrokken. Ongeveer om half 6 komt de bus bij de terminal aan en gaan we hem verwelkomen. Hij heeft ook, net als wij, deze cruise al in juli 2024 geboekt. De route was net vrij gegeven. Ook hij kan dus net als wij, de hele tijd, in dezelfde hut blijven. Dat is heel fijn. Hij heeft allerlei snorkelspullen bij zich en is van plan steeds het water op te zoeken. Dat kan hier volop. We gaan het zien en meemaken. Nu nemen we nog een drankje en dan een kleine nap voor we de wal op gaan.

9-2-2026 Op zee.

Het is een zeedag en nu zitten we met ons drieën aan de ochtend koffie/thee. En het verhaal wordt nog een keertje nagekauwd, net als gisteravond tot aan bedtijd toe. Welk verhaal dan? Dat komt hier onder van begin tot eind.
Al om half 5 zitten we, met onze oranje pet op, paraat achter een pina colada. We zien allerlei excursies terug komen en ook al verschillende bussen komen er al mensen in een korte broek aan. Die komen zeker niet uit Europa. Om 7 uur zitten we er nog. Ruud had al lang binnen moeten zijn, vanaf half 6 hadden we hem kunnen verwachten. Er zijn inmiddels mensen met dikke jassen voorbij gekomen. Maar al wie wij zien passeren, geen Ruud. Ik probeer hem te appen, maar heb waar wij zitten geen bereik. Om half 8 komen we er achter dat we het slot van onze sloepenrol nog moeten doen. We gaan dus terug naar het schip, melden ons bij het checkpoint en gaan maar naar dek 9, het buffet. Daar open ik mijn app en zie tot mijn verbazing dat Ruud al op het achterdek aan het bier zit. Halleluja. Hoe is hij hier gekomen? Dat is een heel verhaal, Ruud is nog niet binnen of er is al weer een verhaal te vertellen. Op het vliegveld vond hij de Costa desk en meldde zich daar aan. Maar hij stond niet op de lijst voor de Italiaanse bus naar het schip. Nadat hij zijn papieren had laten zien, kon hij toch met deze bus mee. Na een tijdje, net na de tol, wordt de bus langs de kant gezet door de chauffeur. Hij was gebeld dat Ruud niet met hem mee had gemogen, maar een eigen prive shuttle had vanaf het vliegveld. Ruud zelf wist dat niet, maar de dames van de shore excursions hadden dit moeten weten en hem naar die prive shuttle moeten brengen. Na 10 minuten in de bus, vol met Italianen, gewacht te hebben, kwam de mooie taxibus voorrijden en stapte Ruud over. Het was wel een aparte bedoening, want dit had zo nooit mogen gebeuren. Maar gebeurd is gebeurd. Hij wordt als een VIP behandeld, zoals dit door degene die dit voor hem geregeld heeft, de bedoeling was. Wie krijgt er een VIP behandeling? Helemaal niemand, alleen Ruud van Os. Het verhaal is nog niet klaar. Bij de terminal wordt hij door een man van de terminal opgewacht, helemaal begeleid en geholpen bij de immigratie. Daarna mag hij niet naar ons of door de duty free terminal zoals iedereen, maar gaat door een apart hek met zijn begeleider. Dan loodst die hem langs de enorme rij om op het schip te komen en wordt vooraan gezet en zodoende is hij heel erg snel aan boord. Alleen wij hebben hem nooit gezien en aangezien wij geen bereik hebben buiten, kan hij het ons ook niet laten weten.
Eenmaal op dek 9, als wij een bordje eten gehaald hebben en onze app openen, zien we dat hij al lang en breed achter een biertje zit. Nu komt het hele verhaal in geuren en kleuren naar buiten. Het is een ongelooflijk verhaal, wie gaat dit geloven? Op zijn werk ook niemand, vreest hij zelf. Zelfs zijn koffer vindt hij in de hut terug en niet voor de deur, zoals bij iedereen. Ook mag hij, met zijn zilverkaart toch op dek 4 in hotel New York New York eten, samen met ons. Dat is helemaal tof. Dat gaan we zo meteen om half 1 meteen uitproberen.
We hebben voor deze zeedag weer 2 uitnodigingen, de Costaclubparty om kwart voor 12 ( die waar Jan en ik een paar keer de meeste platinumvouchers kregen) en om 18.15 uur weer de VIP party voor suites, platinum- en goldclub leden. Die hadden we afgelopen vrijdag ook al. Maar aangezien er nu een nieuwe cruise begonnen is, kunnen we weer gaan. Maar vandaag gaan we nergens heen.
Het is niet zulk lekker weer, het regende daarnet ook even. En er staan wat witte koppen op het water, dus iets meer wind en deining dan we zouden willen. Het zijn Hollandse luchten, bewolkt en zo, in de Caribean. Er is een quiz gaande, over filmmuziek en Ruud weet ze bijna allemaal. Wij herkennen alleen James Bond. Ruud wil graag een Costa t-shirt hebben, maar er is er alleen nog maar 1 met lange mouwen in zijn maat. Daar gaat hij op af.

10-2-2026 Grand Turk

We liggen nu in Grand Turk en naast ons ligt een enorm schip, de Carnival Celebrity met ruim 6000 passagiers. Gisteren heeft Ruud nog het t-shirt gekocht, de laatste 2XL maat. We zijn daarna naar restaurant New York New York gegaan. Eigenlijk mag Ruud alleen met het diner op dek 4 eten en verder de hele dag op dek 3. Maar daar nam ik geen genoegen mee. Hij is mijn neef, wij zijn hier 16 weken en hij blijft 7 weken, dus ik vroeg of hij toch met ons mee mocht. Na het even aan de gerant gevraagd te hebben, mocht hij met ons mee aan tafel. En dat was meteen goed, want ’s avonds heeft hij bij dezelfde ober een eigen tafel voor 4 personen. Hier kunnen wij af en toe bij aanschuiven, dat is gezellig voor ons allemaal.
Gistermiddag terug in de hut lag er een briefje of we ons even wilden melden bij Francesca, de guestrelationsmanager. Zij vertelde dat de kapitein deze avond met ons wilde eten of wij dat o.k. vonden. Natuurlijk wilden wij dat wel en dan de 2e zitting om 21.15 uur. Dat betekende dat het bezoek aan de show met Ruud opgeschoven wordt naar volgende week.
Met Nicola Alba, de kapitein en Isabella Partini, de hotelmanager, hadden we een erg genoeglijke avond. We aten in ons clubrestaurant bij onze eigen tafelbediendes en dat was ook weer vertrouwd.
Om 23.00 uur kwamen we van tafel en Ruud was al naar zijn hut, de jetlag sloeg toch min of meer toe. Ook wij zochten onze hut op. Het woei te hard om nog op balkon te gaan zitten, ook weer jammer.
Nu zitten we aan de ochtend koffie/thee met Ruud om de avond van gisteren nog door te nemen. Nu gaat hij op pad met een excursie van 2 uur: snorkelen van het schip. We zijn weer benieuwd naar zijn verhalen. We hebben hem ook gewezen op wat er, voor vanmiddag, nog te zien is aan de wal. Er staat namelijk een duplicaat van een ruimtevaartcapsule van de Apollo met Glenn Armstrong ernaast. Daar heeft hij vanmiddag nog tijd genoeg voor. Wij gaan zo de wal op, nog maar een keer de goedkope dollars uit de muur trekken, die zijn nooit weg. En verder weer op het stekkie van vorige keer wat nuttigen en over de zee uitkijken. Het waait nog steeds behoorlijk hard. Eens kijken wat voor passagiers er allemaal van ons buurschip afkomen.
Bij het op de wal komen, horen we dat Ruud zijn excursie net gecanceld is. Het is te onveilig vanwege de harde wind. Geen nood voor hem. Hij is met Linda gaan appen en is boven op dek foto’s gaan maken. Na de lunch zien we hem bij de uitgang van de duty free shop, wij willen net naar boord gaan. Ik ben even met hem mee gelopen naar de space shuttle en verder is Ruud zelf op zoek gegaan naar mooie foto plekken.
Wij hadden onze ronde er al op zitten, dollars pinnen en daarna wat eten en drinken. Het eten is wat uit de hand gelopen, want wij hadden een portie Nacho’s besteld met alle toevoegingen erbij en toen kwam er een megagroot bord nacho’s aan, echt op Amerikaanse grootte aangepast. We hebben ons best gedaan en het was bijna op, maar toen zaten we ook wel vol.
Eenmaal op het schip hebben we allebei even geslapen, maar ik ben al gauw naar de Grand bar gegaan. Jan heeft het langer volgehouden. Op de app bleek dat Ruud al in het atrium aan de koffie zat. Daar had hij weer meteen contact met een van de bartenders. Het bleek dat een barista van de Groenlandreis, Ronel, de beste vriend is van de bartender hier, Noel genaamd. Daar kwamen ze achter toen Ruud een foto van een cappuccino liet zien van een Pikachu in het schuim op de koffie. En ook van de barista erbij op de foto, herkenbaar voor Noel achter de bar. Ruud heeft altijd van die dingen. Dit kwam hij in geuren en kleuren bij mij in de GB vertellen. En ook nog een ander verhaal dat hij op de kade meemaakte met een Deens stel. Die zaten op het andere schip en vroegen of Ruud daar ook op zat. Maar bovendien vroegen ze hem of hij uit Noord Europa kwam. Dat vanwege sokken in zijn slippers, zuiderlingen doen dat niet. Dan maakt Ruud er een praatje van over de lengte van beide reizen en vertelt hij en passant waarom hij deze oversteek (in maart) zo graag maken wil. Binnen 10 minuten weet het Deens stel alles over zijn motivatie hiervan (zijn vader die in 1948 schipbreuk leed op de Maasdam in NY nadat die ook de oceaan was over gevaren, etc).
Na half 5 komt ook Jan boven water en drinken we met elkaar een aperitiefje. Het is vanavond de silent white party op dek 9, om 23.15 uur. Dat betekent dat je, als je wil, in het wit gekleed gaat in de avond. Daar houden wij ons aan en gaan ons verkleden voor het diner. Dan daarna spelen we 1 potje skipbo voordat het alweer tijd is voor de show, het optreden van Frank Matteo als Freddy Mercury. Ruud en ik gaan erheen en meteen daarachter aan naar de silent disco. Jan vertrekt om half 10 naar de rust van de hut. De show was echt goed, veel beter dan de 1e keer dat ik hem zag. We gaan nog wel een keer.
Om 23 uur start het ijs carving, er wordt een pauw gemaakt. Vervolgens start de silent disco. Het is jammer dat de klok vannacht 1 uur vooruit gaat, het is meteen al middernacht. Toch blijf ik een uurtje hangen om samen met Ruud van de ambiance te genieten. Het is echt heel erg druk. Je ziet aan de kleuren van de koptelefoons welke muziek het populairst is, namelijk Latino muziek. Ruud blijft nog wat langer.

11-2-2026 Puerto Plata

We komen in Puerto Plata aan, in Taino bay. We hebben geen idee hoe het havengebied er uit ziet. We zijn er al een keer geweest, misschien wel 10 jaar geleden. Toen hadden we een excursie naar een fort en een sigarenmaker en een Lari Mar juwelier. Ook werden we toen op het plein een tijdje vrij gelaten. Nu hadden wij zoiets van, wat moeten we hier nu nog doen. Maar….. het blijkt een enorm leuke aanlegplaats te zijn met een enorm resort vlak aan de pier vast. Wat een ontzettend leuke verrassing is dit. Nu is het jammer dat het niet zonnig is en er een koude wind blaast. Dit resort is te vergelijken met Cabo Rojo, maar nog uitgebreider. Je kan er heel veilig een taxi huren of ook wel buiten de poort een stukje naar het centrale plein lopen. Ruud gaat met ons mee de wal op. Hij wil pokemonnen en heeft een e-simkaart voor de Dominicaanse Republiek gekocht. Die gaat hier op de wal aan en werkt ook meteen. Ook de pokemonsters komen tevoorschijn. Het blijkt dat op het omheinde resort volop van die dingen te vangen zijn. Ruud is er blij mee, dan hebben zijn voorbereidingen in Nederland zin gehad. Jan en ik drinken een colaatje en dan lopen we samen met Ruud terug naar het schip. Jan heeft zich gisteren te goed gedaan aan de nacho’s en ziet nu van de lunch af. Dus Ruud en ik gaan samen naar het restaurant op dek 4. We zitten aan zijn vaste tafel, nummer 236, de Rudy tafel en dat na 2 dagen al. Ook staat zijn biertje al klaar. Vanavond ga ik weer met hem mee. Nu zit ik in de hut dit verslag tot nu toe te tikken. Onze sokken en kousen staan in een sopje te weken. Dat is voor zo meteen. Om half 5 hebben we met elkaar afgesproken voor een drankje voor het eten. Ruud ging nog foto’s maken vanaf het bovenste dek en wat uitrusten en muziek luisteren in zijn hut.
Vanavond treedt weer de Dominicaanse band op, die Jan en ik al 2x gezien en gehoord hebben. Daar mag Ruud alleen op af. Wat er daarna nog op de planning staat, is nog onbekend.
Morgen liggen we op stroom in Samana. Hier gaan Jan en ik walvissen spotten en Ruud heeft, geloof ik, ook een excursie. Dat is voor later.

12-2-2026 Samana

Inderdaad heeft Ruud ook een excursie, naar de mangrovebossen en grotten. Hij moet al om kwart voor acht in de Around the Clock lounge zijn, wij om half 9. Toen we daar kwamen, was er nog geen enkele groep weg. En er werd niet gezegd dat het best lastig aanleggen was met een heel ponton als aanlegsteiger voor de catamarans, vanwege de lange golfslag. Hier werd Ruud een beetje ongeduldig van. Maar rustig afwachten is het parool. Het gaat allemaal goed komen. Wij gingen als laatste naar onze boot en weg waren we, op zoek naar de walvissen. En die waren er volop. Ze zijn hier in januari, februari en maart om te baren in het warme water. Er is weinig voedsel voor deze humbags en de moeders geven aan de babies per dag 19 liter melk. Als de kleintjes groot genoeg zijn, gaat de hele kudde van meer dan 300 walvissen op weg naar de koude gebieden in Noord-Amerika bij Groenland en New Found land. Daar is het voedsel, krill en garnalen, voor hen. Daar kan je deze walvissen in de zomer spotten.
We hebben alle 3 een geweldige ochtend gehad, pas om 2 uur weer terug op het schip, Ruud ook. Eerst nemen we een bakkie in het atrium en daarna een patatje met een hamburger erbij. Nu zitten we weer in de Grand bar om de foto’s te downloaden en in aparte mappen te groeperen.
We voeren met meerdere catamarans om de walvissen heen, gedurende anderhalf uur en ze kwamen vaak aan de oppervlakte. Het was een erg leuke tocht. Daarna gaan we naar het Cayp Levantado eiland om een poosje aan het strand te verblijven. We krijgen een kleine anderhalf uur en veel mensen nemen een duik in het water. De ligstoelen zijn bij de prijs van de excursie inbegrepen en die zijn er zat, ook om in de schaduw te zitten. Wij vonden het niet nodig om het water in te gaan. We hebben een pina colada in een echte ananas genomen, een sanitaire stop gedaan en lekker gezeten. We hadden prachtig weer trouwens, een heel verschil met gisteren. Toen was het koud en bewolkt.
We hebben net de prachtige foto’s van Ruud bekeken en die tonen dat Ruud een ontzettend mooie tocht naar 2 grotten met de ingang in de mangrove bossen. Maar eerst zagen ze onderweg ook walvissen uit het water springen, dat nam hij nog even mee. Die grotten waren waanzinnig. Het ligt allemaal in het grote nationale park Los Haitises. Er komen 21 riviertjes vanuit de bergen in deze mangrove bossen uit. Vandaar dat dit water brak is. Na de 1e grot gaan ze naar de kleine riviertjes toe en zien een klein resort langs de waterkant met een strandje erbij. Dan in de 2e grot zien ze in de wand uilen uit gekrast, ter protectie van de precolumbiaanse bewoners die in deze grotten woonden. Ruud vond het als liefhebber ook van National Geografic een geweldige excursie, nu alvast bij voorbaat een van de hoogtepunten van deze cruise. Morgen, in Isla Catalina, gaat hij weer op excursie naar o.a. een grot en nog veel meer. Wij gaan al vroeg met de tender de wal op voor een bed in de schaduw. Maar dat is voor morgen. Deze dag is nog niet voorbij. De avondvulling volgt later.
Freddy Mercury treedt weer op en Ruud en ik zijn daar heen geweest. Deze keer was de show aardiger dan in december. Frank Matteo speelt meer met het publiek. De show duurt dan ook bijna 1 uur. We zitten nog even na bij Jan in de Grand bar en dan is deze avond weer voorbij. Maar tijdens dat nazitten hebben we wel een tafel gereserveerd bij het Japanse restaurant Teppinyaki voor morgenavond 19 uur. En ook gaan we dan eerst een aperitiefje nemen in de wijnbar om 17 uur. We zijn dan een avondje uit.

13-2-2026 Catalina Island

Ruud heeft weer een excursie, nu naar andere grotten en nog naar een sigarenboer. We hebben afgesproken om elkaar vrij te laten, dat wil zeggen dat wij geen bed voor hem reserveren op Catalina eiland. Dat is te gecompliceerd, temeer omdat we niet weten hoe laat hij precies terug is. Dit betekent dat wij niet perse vroeg naar de wal hoeven te tenderen om een bed in de schaduw te krijgen. En bij nader inzien gaan we helemaal niet van boord. We blijven en gaan naar de sunsetlounge, waar verder helemaal niemand is, ook geen barman om te betalen. Geen gesjouw door het zand en ook niet vroeg op. Rustig de dag opstarten en dan naar dek 12 op een goed bed liggen, min of meer in de schaduw, want er drijft steeds wel een wolk voor de zon, heerlijk. Wij vinden het prima zo. Tussendoor een patatje halen op dek 9 en als het in de middag te warm wordt, gaan we naar de hut om te douchen en ons om te kleden voor de wijnbar.
Ruud komt er ook op tijd aan, ondanks dat hij ook een uiltje geknapt heeft na alle belevenissen. De grotten waren geweldig, er was een heel wandelparcours uitgezet, heel mooi om te zien. Tijdens het door de stad rijden in La Romana, zag Ruud wel hoe de mensen hier echt wonen en dat is niet zoals bij ons. De belangrijkste bron van inkomsten van het land zijn suikerriet en rum en bananen en sigaren, maar voornamelijk toeristen. Dat betekent dat ze bijvoorbeeld geen natuurlijke hulpbronnen zoals olie of kolen of gas hebben of een of ander belangrijk mineraal wat geld opbrengt. Je kan ook alleen maar lokaal geld pinnen en geen dollars, want zoveel deviezen hebben ze niet. Toch vinden we het land wel goed georganiseerd, de mensen zijn trots op hun land. De meesten hebben een eigen huis, hoe arm dat er dan ook uit mag zien en de grond is vruchtbaar, er groeit van alles op. Er zijn niet veel mensen die een auto hebben, gelukkig maar, want de wegen zijn daar niet op berekend, alles is 2-baans. Veel gaat er per brommer of zo en je ziet ook veel vervoer per paard.
Maar goed, ook Ruud had een topdag. De wijn smaakte hem ook wel, als fervente bierliefhebber. En het gebeuren in het Teppinyaki restaurant was helemaal leuk. Veel slaan met het keukengereedschap, veel gezang en lekker eten. Dan hebben we genoeg tijd over voor een bakkie koffie in de ijssalon en gaan we met ons drieën dit keer naar de show die de titel “Music” heeft. Dus veel zang en vooral dans van de cast krijgen we te horen en te zien. Het schijnt een gloednieuwe show te zijn. In ieder geval vonden wij hem erg goed. Dan wil Jan daarna naar de hut en blijven Ruud en ik nog een half uurtje in het atrium luisteren naar de Caraibische muziek. Er wordt volop gedanst, allemaal merengues. Ik houd het om 23 uur voor gezien, Ruud maakt nog een laatste rondje.

Week 11

14-2-2026 Cabo Rojo

We liggen in Cabo Rojo, het nagemaakte mijnwerkersdorpje. Hier gaan Jan en ik weer naar het zwembad. Jan al vroeg en hij heeft 2 bedden onder een rieten parasol te pakken. Ik drink eerst nog mijn hete thee op en download mijn kranten. We hebben een prima plek pal langs het zwembad. Bravo voor Jan die de moeite nam om al heel snel van boord te gaan. Ruud ging hier wat anders doen. Hij wil graag snorkelen, heeft er een speciaal aan zijn ogen aangepaste duikbril voor gekocht en dat moet nu dan gaan gebeuren. Maar in het zwembad is dat geen doen. Gelukkig voor hem is er aan dit resort ook een beach club verbonden, namelijk Baby beach, op loopafstand. Je kon aan boord een excursie er naar toe boeken, voor dezelfde prijs als de toegangsprijs bij de ingang. Het was een schot in de roos. Hij had een bed onder een grote boom, heel dicht bij de bar, de drankjes waren inbegrepen en hij kon in het ondiepe zeewater volop zijn snorkelvaardigheden ophalen. Dit was dus een gouden greep. Na 4 uur had hij het ook wel gezien, is terug gegaan naar het schip, heeft gedoucht en een hamburger genomen met patat. Daarna is hij nog terug gegaan naar het mijnwerkersdorp om er lekker rond te kijken. Hij pokemont, dat is een werkwoord blijkbaar, en heeft ook op deze locatie weer voldoende pokemons gevangen. Gisteren en eergisteren was het ook al prijs. Je moet hiervoor internet hebben. Hij heeft voor de Dominicaanse Republiek een e-simkaart gekocht en kan hier dus overal pokemonnen. Wij begrijpen niets van dat hele spel, ook na veel uitleg nog niet, maar dat kan de pret niet drukken. Hij heeft een speciale pokemon met een Hawaii rokje gevangen, die alleen hier maar rondzwerft. Je moet het maar weten. Ook gisteren bij het langzaam rondrijden in de bus kon hij ze vangen.
Vanavond hebben we ieder aan onze eigen tafel gegeten en daarna nog een spelletje skipbo gespeeld. De show van de 2 acrobaten houden we voor gezien. Zo zit voor Ruud ook al de eerste week er op. Dat gaat toch snel.

15-2-2026 La Romana

Jan en Ruud willen al om 8 uur naar het zwembad gaan voor de beste schaduwplek. Inmiddels weten we die te vinden. Ik mag langzaam aan doen, heel aardig van de mannen. Om 9 uur ga ik richting zwembad. Alleen Jan zit er nog, Ruud is weer terug naar het schip voor een bakkie en een kletsrondje aan de bar ergens. Jan gaat meteen het water in, dat is tamelijk koud. Ha..ha…, ik wacht nog een poosje. Het is behoorlijk bewolkt en niet echt warm. Al snel liggen alle bedden vol. Later na 11 uur komt Ruud boven water. Hij is behoorlijk voorzichtig met zijn huid, het heeft geen zin om je te laten verbranden, daar heeft hij gelijk in. Dan ga ik ook maar het water in, eenmaal door is het te doen. Maar we besluiten om nu niet de hele dag te blijven. We lunchen samen aan de Rudi-tafel, nr. 236 op dek 4. Jan gaat na de koffie en een paar spelletjes Lekkage (altijd een leuk spel) naar de hut om het verhaal van afgelopen week van foto’s te voorzien en op het web te zetten. Hier is hij de hele middag mee bezig. Ruud en ik verkassen naar het achterdek op dek 9. We kijken uit over La Romana en de spoorbrug. We weten uit te vinden waar de Jumbo moet zijn. We hadden al eerder besloten om toch niet meer de wal op te gaan. Ik had er in ieder geval geen zin meer in. Om kwart over 4 gaan we even kijken of we met de merenda, theetijd, nog wat lekkers kunnen scoren. Ruud ziet mie en neemt een bordje en ik neem wat stukjes kaas en een klein toetje. Daarna gaat hij een rondje lopen en ik naar de hut om Jan gezelschap te houden. Op ons balkon nemen we een glaasje proseccco tot het tijd is om aan tafel te gaan. Wij eten vandaag weer boven op dek 11.
Na het eten is er vandaag geen show, want er komen nog steeds mensen aan. Om half 9 is er wel de sloepenrol voor degenen die niet de e-drill gedaan hebben of later zijn aangekomen. Dan stopt de muziek met spelen. Om half 11 houden Jan en ik het voor gezien. Ruud gaat dan nog over dek 10, 11 en 12 een paar rondjes lopen. Als hij 2 km volmaakt, kan hij speciale pokemons vangen. Dat kan hier nog, omdat we pas om 23.59 uur wegvaren. Ook weer een leuke bezigheid.

16-2-2026 Op zee

Het is vandaag een zeedag en we doen het dus rustig aan. Pas om half 10 verschijnen Jan en ik in de Grand Bar voor onze koffie/thee ronde. Jaapie alias Ruud zit er al met zijn puzzelboekje, het zijn tectonics. Ook leuk om te doen, maar wij houden het bij sudoku’s. We zitten lekker te kletsen. Ik maak kennis met onze nieuwe, Engelstalige host Maria Luisa. Stephanie is naar huis. Haar zien we op de Favolosa terug. We zitten heerlijk en nemen koffie en een borrel voor het eten. Om half 1 gaat het restaurant open, jammer, want we hadden om 1 uur graag het karaoke bijgewoond. Onbegrijpelijk dat dit tijdens lunchtijd aan de gang gaat. Nu, na de koffie, is Jan naar de hut voor een nappie en zitten Ruud en ik weer aan tafel. Nu ben ik toch wel klaar met dit verhaal. Om half 5 hebben we met Jan afgesproken in de ijssalon. Je ziet trouwens veel mensen met 1 bolletje ijs rondlopen. Het blijkt dat bij de Duitsers met hun drankenpakket toch echt 1 bolletje ijs per dag gratis te krijgen is.
Ruud heeft vanmorgen een excursie geboekt voor op Sint Lucia morgen. Het is een lange toer van 7 uur, dan heeft hij meteen het hele eiland wel gehad. Goede actie van hem. Wij zijn van plan om beide cruiseterminals te bezoeken, de ene waar we aanleggen en de andere dan later door met de ferry naar de overkant van de baai te varen.
Om kwart voor zes vanmiddag is er weer de Costaclub bijeenkomst, we laten hem misschien wel schieten. Jan heeft nu weer niet de meeste platinumpunten en we gaan er dan ook niet heen. Wel kleden we ons netjes aan, elegant vandaag. De show vanavond gaan Ruud en ik beslist bekijken, het is de Visual Dance Show. Jan wilde hem al nooit zien en dus heb ik op Ruud gewacht om samen met hem heen te gaan. Daarna gaan we naar de Sea of the Stars, om een zitplaats te vinden en een koptelefoon af te halen. Vorige keer was ik hier te laat voor. Nu gaan we samen de sterren bekijken. De lichten op de bovendekken gaan dan uit. Hopelijk is het onbewolkt, we gaan het zien.

17-2-2026 Santa Lucia

Port Castries, de hoofdstad van Sint Lucia, is aan de beurt. Om 9.15 uur gaat Ruud zijn excursie van start. We zien hem niet meer weggaan, alhoewel we lang over ons balkon blijven hangen. Dan gaan we zelf maar van boord. We liggen aan de kant van de leuke winkeltjes aangemeerd. Dat willen we graag, want daar is een winkel waar ze geborduurde t-shirts verkopen. Jan had er een, al nog in Mexico gekocht wel 15 jaar geleden, maar die is kwijt. Nu wordt er dus een nieuwe aangeschaft. We gaan op zoek. En inderdaad vinden we zoiets dergelijks, maar nu met de 3 apen van horen, zien en zwijgen. Die is ook erg leuk. En ze hebben zijn maat. Zelf koop ik een paar mooie slippers en dan is het borreltijd. Er is een beergarden, daar neem ik een Carib biertje en Jan weer de gebruikelijke pina colada. Hier zitten we leuk en zien iedereen langs komen. Na nog een rondje winkels, waarbij Jan nog voor 15 dollar een zwembroek koopt, gaan we tussen de miezerregen door naar het schip, 5 minuten lopen. Tussendoor komt er een aardig buitje naar beneden vallen. We lunchen en dan gaat Jan een tukkie doen en ik op balkon zitten. Het is dan al kwart over 2. Om 3 uur heeft Jan een afspraak met de pedicure, ik zou hem wakker maken. Het is maar goed dat hij zelf wakker werd, want ik zat op balkon te dutten. Om 4 uur heb ik de afspraak bij de pedicure en dan zijn onze voetjes weer helemaal zacht voor de komende 2 weken. Daarna zien we de catamaran waar Ruud op zit, aankomen. Even later appt hij dat hij in het atrium aan het bier zit. Wij gaan naar hem toe. Om kwart over 6 moeten we ons gaan verkleden, in korte broek aan tafel is een no-go voor ons. Wij eten op dek 11 en Ruud aan zijn eigen Roedie-tafel op dek 4. Na het eten gaan we even bij de Duitse party in The Around t Clock lounge kijken. Hier is het altijd koud, behalve onder de lampen aan de bar. Het loopt toch vol met Duitssprekenden dan natuurlijk. Om half 10 houden Ruud en ik het voor gezien, Jan zat in het casino en was net klaar. Zijn geld was nog niet op, morgenavond weer verder spelen. Na nog een koffie in de ijssalon gaat Jan naar de hut om een film te downloaden voor de website en Ruud en ik nemen nog een laatste drankje op het achterdek van dek 9. Hier zit je in de buitenlucht. Het carnavalsfeest dat om 23.15 begint, laten we voor wat het is. Het is tijd om naar de hut te gaan om half 11. Morgen weer een dag.

18-2-2026 Barbados

We komen in Barbados aan. Dit is de laatste keer hier en we gaan genieten van het gedoe net buiten de terminal. Maar eerst een bakkie met Ruud. Zijn excursie met een onderzeeboot is pas om 14.15 uur. Hij kan dan ’s ochtends nog een wandelingetje maken langs de boulevard.
En zo gaat het ook gebeuren. Wij nemen een drankje buiten de terminal en Ruud loopt langs het water naar the Independence square langs de jachthaven. Hij ziet de hele historische binnenstad en is op tijd terug voor onze gezamenlijke lunch. Dan gaat zijn onderzeeboot-excursie beginnen. Wij trekken ons terug op het balkon of later voor een tukkie in de hut. Om 5 uur was Ruud weer terug, een ervaring van het 40 meter onderwater duiken rijker. Je zag door die ruitjes niet zoveel , maar dat was niet zo erg. Het koraalrif had geen kleur meer, dus dood volgens ons. Verder zag je mini visjes en 1 rog in de verte. Maar al met al toch een leuke toer.
Om 7 uur zijn we een pizza gaan eten, dat hadden we nog tegoed van onze bon. Na nog een afzakkertje in de grand bar is deze dag ook weer voorbij.

19-2-2026 Pointe-a-Pitre

Het is een wisseldag in Guadeloupe. Veel Fransen gaan er af. Wij hadden een shuttle naar het winkelcentrum geboekt, maar die ging niet door. Officieel om technische redenen, maar waarschijnlijk vanwege gebrek aan belangstelling. Dan gaan we maar op een taxi uit. Binnen het hek wil geen taxichauffeur ons naar het winkelcentrum brengen. Ze verkopen liever tours naar het strand. Dan maar buiten het hek en daar vinden we meteen een taxi die ons voor 25 euro heen en voor evenveel weer terug brengt. Dat doen we. We zijn er om 11 uur en willen om 3 uur weer opgehaald worden bij toegang nr.2. Al snel vinden we bij MR. Bricolage, de enorm groten doe-het-zelver wat we zoeken, namelijk inpakfolie en goed plakband om onze koffers in te pakken om ze op transport te zetten als we in Savona aankomen. Jan heeft ze al aangemeldm alle drie. 2 worden er door de Costa betaald en de 3e kost 50 euro. Zo vliegen wij met alleen handbagage terug eind maart. Daarna gaan we lunchen in een erg leuk restaurant, al voor 12 uur. We lopen langs een schoenenzaak en hier zie ik nieuwe sandalen voor Jan. Ze hadden zijn maat en die heeft hij meteen gekocht. Zo doe je nog eens zaken. Daarna dan toch maar naar buiten in de winkelgalerij voor onze lunch. Het worden lamskoteletjes met een lekkere bourgogne erbij. Niks mis mee. Dan halen we bij een drogisterij nog nieuwe strepsils en dan is het tijd om naar uitgang 2 te gaan. Daar is ook de ingang van Carrefour, die enorme supermarkt. We hadden nog wat tijd over en ik haal daar nog 2 zakken M&M’s voor op ons balkon. En na een laatste jus d’orange gaan we ruim op tijd bij uitgang 2 staan. Maar al wie er kwam, geen taxi voor ons. We hebben nog wel een half uur gewacht en toen zijn we naar binnen gegaan en heb ik aan de bewaker bij Carrefour naar taxi’s gevraagd. Die waren er volop, alleen bij uitgang 3. Daar staan ze opgelijnd. Toen was het zo gepiept, er werd op de meter gereden en voor ook 25 euro, inclusief fooi, waren we in no-time op het schip. Goed om te weten voor de volgende keer.
In de Grand bar zat Ruud al te wachten met een biertje. Hij had een superleuke natuurwandeling gemaakt met een excursie door een natuurpark annex regenwoud. Er lopen daar hangbruggen door de bossen en dat parcours ga je dan lopen. Dat was erg gaaf. Zijn foto’s wijzen dat ook uit. Hij zag er een bijzondere rups, een grote met gele strepen en rode voetjes, een Frangipane rups. Die vreet in no-time een boom kaal. Geen leukerd dus.
We gingen dit keer weer gescheiden eten. Ruud aan zijn “ Rudy table” en wij boven. Voor Ruud weer extra leuk, want een van zijn obers is ook een pokemonliefhebber. Ze gaan gegevens uitwisselen. Deze jongen komt uit India en dat is dus dubbel leuk voor de nieuwe locatie voor Ruud. Wij zagen boven een bekend echtpaar zitten, namelijk Jo-Ann en Minne, die vandaag ingecheckt waren. Zij varen ook mee terug tot aan Barcelona. Uiteraard hebben we meteen handjes geschud en even gekletst. Ze wisten alles al van ons, door de website. Dat is toch wel erg leuk. Dus ga ik er maar mee door.
Na het diner en de koffie spelen we weer Skip-bo, ik verlies kansloos, en dan tegen elven gaat Ruud naar dek 9 bij het zwembad waar de White-Moon=Party van start gaat. Hier gaan wij, vanwege de p…-herrie niet naar toe, maar Ruud vindt dit soort muziek, hard core en zo, juist helemaal geweldig. Dit feest duurt van 23.15 uur tot 00.45 uur. En inderdaad was het een enorm gaaf feest met allerlei optredens en een spectaculaire afsluiting. Zie de foto’s. Jan neemt alle foto’s van Ruud steeds over.

20-2-2026 St. Kitts

Hier in St.Kitts hebben we geen speciale planning. We doen de koffie/thee pas om 10 uur. Wij maken eerst een waszak klaar, 25 items voor 25 euro. 1 keer per boeking is het gratis en de andere keer een zak voor 25 euro, ook geen geld. De wasserij had nog wel naar onze hutsteward gebeld dat de verkeerde lijst mee was gekomen, die gratis lijst had er bij moeten zitten volgens hen. Maar zo is het ook goed. Zondag hebben we weer een nieuwe boeking, dus ook weer een gratis waszak. Helemaal prima.
Om 11 uur gaan we met ons drieën de wal op. Dit is echt een grote buitenruimte als terminal. We wijzen Ruud op de plek waar we straks de zeer pikante patat gaan eten, maar lopen eerst door naar buiten het hek. Hier wil Ruud graag zelf aan de wandel en dan in zijn tempo. Om 12 uur hebben we afgesproken voor de patat en precies op tijd verschijnt hij om de hoek. Jan neemt nog een pina colada en ik had bij de coffieshop een frappacino genomen. En voor Jan en mij een cinnamonrol, of te wel een kaneelbroodje. De patat met sambal smaakte de heren prima. Ik had een gewone genomen. Daarna gaat Ruud nog even terug het stadje in. Het is de hoofdstad van St.Kitts en Nevis, het heet Basse Terre.
Om kwart over 2 is Ruud weer boven water in de Grand bar voor een bakkie. Jan is dan al naar de hut en ik zit nog even te appen met Linda. Helaas was Ruud gestruikeld en heeft zijn voet verzwikt en zijn elleboog is wat geschaafd. Hij gaat op de loopband zijn enkel soepel houden, dat is beter dan stil zitten. Nu zit ik op het balkon dit verslag te tikken, het is bijna 4 uur. Jan is weer wakker. Tegenover ons ligt de Celebrity Ascent, net als in Barbados. Er komen dus zo achteloos zo’n 7000 man de wal op voor een excursie of een wandelingetje of vooral strandbezoek.
Zo meteen, om half 6, gaan we een aperitiefje doen met zijn 3-en en dan samen aan tafel op dek 4. Na het diner is er om half 9 weer een keer karaoke als voorbereiding op The Voice of the Sea. Ik ben benieuwd of Jo-Ann nog steeds mee doet met de karaokes. Dat gaan we vanavond zeker zien. Daarna is er de italiaanse avond met Saporo d’Italia als show. Als Ruud hem wil zien, ga ik mee.
En inderdaad zit Jo-Ann in de finale, die morgenavond is. De show slaan we over en na nog een afzakkertje in de Gb houden we het samen voor gezien. Jan en ik nemen nog wel een drankje op ons balkon, altijd leuk.

Week 12

21-2-2026 Tortola

Al weer om 7 uur liggen we voor de kant in Tortola. We doen het rustig aan en gaan pas na 10 uur de wal op, Ruud loopt ook mee. Van zijn verzwikte voet is niet veel meer te merken. Hij heeft er gisteren goed aan gedaan om meteen een paar kilometer op de loopband te lopen. Dat bevordert de bloeddoorstroming. Eenmaal aan de wal zet hij de sokken er in en gaat op verkenning in het stadje Tortola op de BVI, het Britse Vergin Island, onderdeel van het Britse Gemene Best met koning Charles aan het hoofd. Jan gaat eerst nog een keertje dollars pinnen, 250 dollar voor 217 euro, koopie. Dan lopen we eens stukje verder en gaan bij het grasveld zitten luisteren naar de muziek. Dan, later lopen we terug en blijven met zicht op het schip zitten voor een pina colada. Inmiddels is de NCL Gem aangemeerd en komen er nog zo’n 3000 passagiers bij op de wal. 1 groep gaat meteen te scheep op 3 catamarans voor een excursie.
We gaan op tijd weer naar het schip. Om 12 uur is Ruud ook weer boven water en lunchen gezamenlijk. Na de koffie gaan we naar het balkon om het mooie wegvaren te bekijken als we langs de vele eilanden varen. Daarna gaat hij toch naar binnen, ik blijf nog zitten, puzzeltje mee. Eigenlijk had ik dit verslag al af moeten maken, maar dat komt er niet van.
Tijdens ons diner op dek 11 laat Jan me een mailtje lezen. Dat is een heel erg verdrietig bericht, want Almonie en zijn kinderen Milou en Jeroen sturen een app rond om te vertellen dat hun vrouw en moeder Sybella zaterdagochtend heel vroeg is overleden. Hier zijn we allebei stil van. Ze is overleden aan de 2e hersenbloeding binnen 2 weken en de hieropvolgende hartstilstand. Na de 1e, begin februari, knapte ze nog op en revalideerde in Hillegersberg, maar de 2e, verleden week donderdag, was teveel. Dat zij moge rusten in vrede. Het is een heel groot verlies voor Almonie en de kinderen en ook zo plotseling toch nog. Jan en ik moeten dit even verwerken. Later op de avond maak ik een antwoord als condoleance. Daarna schrijf ik nog wel een uitgebreide brief naar hun.
We gaan na het eten toch maar naar The Voice om te kijken of Jo-Ann de hoofdprijs kan wegslepen. Ze hadden er al een hard hoofd in en het was duidelijk dat er betere zangers waren. Een dame die Caruso zong, won.
Dan wil ik wel naar de hut, het is voor vandaag wel genoeg zo.

22-2-2026 La Romana

En weer liggen we in La Romana. Er is weer een nieuwe boeking aangebroken en met Ruud erbij gaan we om 9 uur in de Grand Bar onze kaart omwisselen. Die van mij zat niet bij de voorraad van de receptie. Er werd me verteld dat ik wel even zelf naar de receptie kon lopen voor een nieuwe kaart. Dat vond ik geen goed idee, als je beseft hoe groot de rij altijd is bij het ontschepen. Even later was mijn kaart toch boven water en kon ook in inloggen bij de Costa voor de costa-app. Hier staat echt alles wat je weten moet in, inclusief het dagprogramma en alle maaltijden bijvoorbeeld, als ook de excursies die je hiermee kan boeken.
(Op onze kaart staat dat we een andere tafel hebben op dek 11. Dat was niet de bedoeling. Om 12 uur ga ik dat recht zetten en het is geen probleem.)
Daarna doen we alle3 de e-drill en dan zijn we klaar om naar buiten te gaan. We gaan nu niet meteen naar het zwembad, maar lopen met Ruud het traject dat hij 2 weken geleden heeft afgelegd. Eerst gaan we zitten aan het tafeltje waar Jan en ik op de uitkijk zaten. Dan, na de pina colada en colaatje, lopen we naar het buitenhek. Oorspronkelijk zouden we met elkaar naar de Jumbo lopen, maar het werd al te heet. We maken nog een rondje over het terrein, Jan koopt nog een shirt van Pirana Joe en dan gaan we terug naar het schip. Als we langs het hek lopen dat speciaal voor Ruud open gemaakt werd, moest hij daar ook op de foto. Nog is het onbegrijpelijk dat hij zo’n VIP behandeling kreeg.
Eenmaal weer in de Gb gaan we alle drie een eigen puzzeltje maken tot het lunchtijd is. Jan en ik hadden ons schema omgewisseld en zouden ’s middags naar het zwembad gaan. Maar al bij de koffie na de lunch zat hij al te slapen. Dat betekende, vlug naar de hut en naar bed. Ik ben heerlijk op balkon in de zon gaan zitten, het was gedeeltelijk bewolkt, dus goed uit te houden. Op een gegeven moment kwam de zon helemaal door en toen werd het te heet. Dan is de airco in de hut een verademing. We maken de prosecco die we van Ruud gehad hebben, open. Die smaakt ook goed.
Ruud heeft in de middag nog de nodige foto’s gemaakt op het terminalterrein, maar hij is ook nu niet buiten het hek gegaan om bijvoorbeeld te pokemonnen.
Na het diner strijken we voor onze koffie neer bij de ijssalon. Het is met alle nieuwe mensen die eerst nog hun weg moeten zien te vinden, heel druk op dek 5. De show wordt verzorgd door Omar Leon, een Mexicaanse zanger. Ik had hem nog niet eerder gehoord en wilde dat nu wel een keertje doen. Dus Ruud en ik er heen. Jan moet er niks van hebben. Achteraf had hij gelijk, want de, voor ons onbekende, liedjes waren ook niet om aan te horen. Maar alle Mexicanen, Brazilianen, Argentijnen, Peruanen en Colombianen, en de lokale mensen gingen uit hun dak. Ze kenden de liedjes ook, dat scheelt.
Na de show wil ik naar de hut. Daar voor de deur wacht me een tegenvaller, de hutkaart doet het niet. Gelukkig is Jan al binnen, de zijne deed het wel. Dus moest ik terug naar de receptie voor een nieuwe kaart. Maar die deed het ook niet, ik weer terug naar de receptie. Nu zocht ze wat langer en zei dat er iets inderdaad niet goed was met de kaart. Voor mij moeilijk te begrijpen, want ik was er al mee naar buiten gegaan, had er een drankje op besteld. En dan nu ineens was er iets mee aan de hand. Of ik morgenochtend maar terug wilde komen, want de administratie was gesloten en ze kon nu niets voor me doen. Dat is heel vreemd, om 2 redenen. Ten eerste had ik de kaart de hele dag al gebruikt en ten tweede, als dit iemand overkwam die alleen in een hut zit, zoals neef Ruud, sturen ze die dan ook zomaar weg? Moet je dan de nacht op de bank ergens doorbrengen? Ik was er zeer gepikeerd over en de concessie was dat ze de kaart wel morgenochtend konden komen brengen, op het door mij gewenste tijdstip. Mijn man was toch al in de hut, dus……… waar deed ik moeilijk over. Maar ik zie van de week vast nog wel Andrea, het hoofd van de receptie en dan doe ik bij hem mijn verhaal. We zijn nog maar met een proseccootje op balkon gaan zitten.

23-2-2026 Isla Catalina

Al op tijd staan we klaar om naar de wal te gaan. De wal dat is Isla Catalina, het strand. Maar eerst gaat Jan naar de receptie voor een nieuwe kaart. Hij lag klaar.
Ruud ging niet mee naar het strand, hij had gisteren op de valreep toch nog een excursie geboekt, naar het nagemaakte artistieke dorpje. Al om half 9 zitten we in de schaduw onder de grote boom op een bed. In de tender spreken we een Nederlands echtpaar dat gisteravond pas was aangekomen. Zij hebben een last minute aanbieding geboekt en zitten in een binnenhut. Op het strand zitten we ook naast een Nederlands echtpaar, dat een aanbieding had geboekt, maar met 4 dagen resort in Punta Cana vooraf. Ook zij zitten in een binnenhut. Het schip zit bomvol. Het strand loopt al snel vol. Iedereen sleept met bedden, maar ook de strandjongens zetten bedden en parasols voor je neer, kost allemaal niets. Om half 12 zitten we zo ingebouwd dat we het maar voor gezien houden. We gaan terug naar het schip, lekker aan de koffie. Er staan voor de bbq al mensen in de rij, alhoewel er nog geen eten wordt uitgedeeld.
Eenmaal op het schip is het eerst opknappen geblazen, dan een bakkie en dan lunchen. Ruud is nog op excursie, die haalt de lunch in het restaurant vandaag niet. Hij kwam pas een half uur geleden binnen en is nu een hamburger met patat gaan eten. We zien hem straks wel terug.
Ik was met het verslag heel erg achter en de vorige week staat ook nog niet op het web. Daarom stop ik nu en kan Jan aan de gang voor de foto’s en het plaatsen op onze site.

24-2-2026 Samana

We vinden dat we tijd genoeg hebben voor een bakkie samen met Ruud. Hij heeft vandaag geen plannen. Het is prachtig weer hier in Samana. Wij gaan om 10 uur op pad. Aan de wal buiten het hek vinden we een taxirunner die weet waar we moeten zijn en ook de eigenaar van onze bestemming kent. Die lange man die op het schip werkt, wat waar is. Hij vindt een chauffeur die ons heen brengt en ook weer ophaalt. Het is niet ver, achteraf gaan er ook tuk-tuks heen. Maar goed, wij hadden een mooie wagen. Eenmaal op de plaats van bestemming blijkt het een paradijselijke plek te zijn. Meteen aan het strand, stoelen en tafels zat en we konden meteen het warme water inlopen. Wauw, dit is wat we willen, helemaal goed. Al om 11 uur liggen we in het water. Luis komt er zelf ook aan, mag blijkbaar tussen ontbijt en diner weg van het schip. Een van de obers uit de Grand Bar, Roberto, zit er ook met een vriendin(?). We bestellen als lunch ieder een vis in de kokosmelk klaargemaakt met creoolse rijst, met zwarte bonen erin. Dit is smullen geblazen. Het is echt erg lekker. We kunnen na de lunch nog een keer het water in en dan staat onze chauffeur al weer, op tijd, klaar om ons terug te brengen naar de haven. Tijdens de rit langs de boulevard zien we dat het er allemaal picobello uit ziet, schoon en netjes. En er staan heel veel kraampjes met souvenirs en kleding etc. Bij de ingang tot het haventerrein hangen op een muurtje wel 5 agenten, niet voor niets denk ik. Maar het geeft wel een veilig gevoel. Alhoewel er voor de hele Dominicaanse Republiek code geel voor de veiligheid wordt afgegeven door onze regering, ziet het er hier in deze omgeving niet gevaarlijk uit of zo. Ruud is ’s middags ook de wal opgegaan en heeft een lange wandeling naar de brug die naar het eilandje voor de kust loopt. Het was wel warm, maar met een lekker windje erbij goed te doen.
Zo hebben we allemaal aan het eind van de middag weer van alles te vertellen. Jan en ik gaan over 2 weken weer naar het restaurant aan playa Anadel. En Ruud heeft gezien waar hij makkelijk kan snorkelen, ook helemaal goed.
’s Avonds eten we met zijn drieën op dek 4. Kunnen Ruud en ik meteen door naar de 1e sessie van de karaoke op dek 5 achterin. Jan gaat zijn geluk nog even beproeven in het casino en dat is weer gelukt. Ik krijg de winst in handen gedrukt, niet verkeerd weer. De white party op dek 9 laten we aan ons voorbij gaan. Ruud heeft morgen een excursie naar 17 watervallen waar je ook in mag. En wij willen er al helemaal niet heen.

25-2-2026 Amber Cove

Vanmorgen vroeg om 7 uur zag ik het al : witte koppen op zee. Dat voorspelde niet veel goeds en zo was het ook. Om 8 uur stortregende het en de bui bleef ook de hele ochtend hangen. Ruud zijn toer werd afgeblazen, te gevaarlijk om met dit weer over de eventuele gladde wegen te rijden. Wel erg jammer voor hem. Hij is dan toch maar een rondje in de regen gaan pokemonnen op het mooie havenresort hier in Amber Cove. Vanmiddag zal het wel beter worden. We zitten gezellig met ons drieen te puzzelen in de Grand Bar. Na de lunch, het is inderdaad droog, gaat Ruud er meteen op uit. Jan knapt eerst een uiltje, maar nu, om half 4 wil ik nog wel even de wal op. Het is wel bewolkt, maar droog en toch warm.
We doen een rondje op het terrein van de terminal en nemen zelfs nog een drankje op het terras tegenover de grote letters AMBER COVE. Maar het spettert al weer en dus gaan we maar weer terug.
In de Grand Bar zit Ruud met een cryptogrammenboekje. Dat heb ik tijden niet gedaan, ook wel weer eens leuk om oplossingen te bedenken. Dat doen we samen. Dan op gaan wij weer boven eten en zien we elkaar weer terug in de Grand Bar. Maar eerst, als we langs het casino lopen, probeert Jan toch 1 machine. En na 1 klik krijgt hij meteen 46 vrije spellen. Hier blijven wij natuurlijk bij staan kijken. Binnen 10 minuten is er 57 euro bijgeschreven op zijn kaartje. Heel blij gaan we eten.
Na het diner wil Ruud de 90-er jaren party bezoeken, in The Around the Clocklounge. Maar daar wordt voornamelijk Latijns-Amerikaanse en Caraibische muziek gedraaid, geen genre voor noorderlingen. Dan maar weer op de koffie af in de GB. Die is heel vol en we moeten genoegen nemen met een tafeltje in de zaal in plaats van achter de schotten bij de hosts. Daar staan namelijk de kaarttafels en die zijn heel vaak allemaal bezet, als je te laat bent. De klok gaat weer een uur achteruit, want we gaan naar Grand Turk.

26-2-2026 Grand Turk

Het is lekker weer, een beetje onstuimig. Gelukkig niet zo erg dat Ruud zijn snorkelexcursie weer afgeblazen wordt. Hij is op weg. Wij maken een wandelingetje over het mooie park van de terminal, pinnen nog wat dollars en nemen een drankje in het grote beachrestaurant “The Parrot”. Vorige keer hadden we hier nacho’s genomen, met alles er op en er aan. Dat was toch te veel van het goede, we konden het niet op en het bekwam Jan ook niet goed. De volgende dag had hij niets gegeten en alleen water gedronken. Het lag met al die gesmolten kaas veel te zwaar op zijn maag. Vandaag zagen we bij een ander stel ook zo’n schotel voorbij komen, echt niet normaal. Wij hielden het bij een drankje en zagen heel veel strandgangers voorbij komen.
Ik had geen zin om naar de eetzaal op dek 4 te gaan. We zijn lekker een patatje en Jan ook een hamburgertje gaan halen. Ruud was op tijd terug en zat wel in het restaurant aan zijn eigen “Roedytafel” te eten. Na de gezamenlijke koffie en het verhaal van Ruud zijn erg leuke snorkeltocht, zijn we alle drie naar onze hut gegaan voor een beetje rust. Morgenochtend gaan Jan en ik naar de video uitzending van de crematie van Sybel kijken. Dat wordt nu eerst uitgetest en de verbinding is gelukkig goed. Gisteravond heb ik een hele herinnering aan de vriendschap die minstens 50 jaar heeft geduurd, geschreven en doorgemailed naar Milou. Het blijft onbegrijpelijk hoe snel en vooral onverwacht Sybella is overleden.
Als borrel gaan we nu om 5 uur in de wijnbar annex pianobar zitten, Ruud trakteert op een fles rodenChiantiwijn, weer eens wat anders dan de Grand Bar. We eten samen. Zoals je wel opmerkt, slaan we de shows over. We hebben ze allemaal al gezien. Er zit geen variatie in. Het is een 2-wekelijks programma en dat is logisch. We hebben ons vermaakt met skipbo en daarna hebben Jan en ik een afzakkertje op ons balkon genomen.

27-2-2026 Op zee

Deze dag staat in het teken van rouw om het overlijden van Sybel. Het is een zeedag, we hebben de tijd. Van 9 tot 10 uur kunnen we nog met elkaar aan de koffie, maar dan gaan Jan en ik ons installeren in de hut voor de crematie. Van Monika Grollee had ik al vernomen dat de condoleance gisteravond heel druk is geweest. Sybel zat dan ook op 2 koren, op jeu de boule, ging heel veel op pad met vriendinnen, kortom ze had veel contacten, ook nog vanaf de opleiding 50 jaar geleden, maar ook recent, collega’s. En natuurlijk had ze haar gezin, haar man Almonie, 2 kinderen Jeroen en Milou met hun gezin en inmiddels 4 kleinkinderen. De jongste was in oktober in hetzelfde ziekenhuis geboren als waar zij in lag in Schiedam, vanwege haar hersenvliesontsteking. Zij had de kleine Glenn als eerste in haar armen kunnen houden.
Zowel Jeroen als Milou hebben een heel mooie toespraak gehouden, over hun persoonlijke verhouding met hun moeder. Het was bijzonder om te horen hoe ze dag en nacht bereikbaar voor ze was, als je bedenkt dat Sybel ook nog een heel drukke baan als coördinator voor het hele ISK VMBO in Rotterdam in de weer was. Naast al haar culturele en sociale uitjes en contacten die ze onderhield. Dit kon, omdat Almonie haar er volledig in huis bij ondersteunde. Niks was hem teveel. Wij zagen een verdrietige bijeenkomst, die toch op een fijne en respectvolle manier gehouden werd.
Om het te laten bezinken, gaan we een bakkie koffie doen. Ruud zit nog steeds in de GB met zijn 2 puzzelboekjes. We brengen verder een groot gedeelte van de dag met elkaar door. Jan gaat in de middag wel een tijdje op balkon in de zon zitten, maar ik ga naar dek 3 toe om te kijken hoe we langs Haiti varen. Ruud gaat hiervoor naar dek11. Om half 5 hebben we in de ijssalon afgesproken voor een overheerlijk ijsje. Ruud neemt weer een bananensplit en is voor de rest van de avond klaar met eten. Wij gaan ons na het ijs verkleden voor de VIP party om kwart over 6. We gaan elke keer toch weer heen. Nu de nieuwe hotelmanager begroeten, Ettore Costa genaamd. We krijgen weer een lekkere cocktail en een snackje. Ruud is ook naar zijn hut gegaan, koptelefoon op dan valt hij in de hut in slaap en komt na 8 uur weer boven water. Wij hebben dan inmiddels op dek 11 gegeten. En Jan is zijn winst van van de week weer kwijt, je kan niet altijd geluk hebben. Maar het kost niets extra’s, alleen je winst ben je kwijt.
De cryptogram van Ruud wordt door ons bijna helemaal opgelost. Nog 3 woorden en die weten we echt niet. We gaan weer skip bo-en tot het bedtijd is.

Week 13

28-2-2026 Cabo Rojo

We liggen in Cabo Rojo, een van de mooiste aanlegplaatsen. Het is niet zo zonnig, maar om 8 uur gaat Jan al op pad voor 2 stoelen in de schaduw. Dit keer is het niet druk, maar dat kan je niet van te voren weten. Ik kom er achteraan gesukkeld. Het water is eerst nog koud. Ik wacht wel even. Er is een flauw zonnetje en dat is lekker. Naast ons komen Jo-Ann en Minne liggen, gezellig om even mee te praten tussendoor. Wij blijven tot 3 uur en hebben dan meerdere keren in het water gelegen. Tegen de middag komen er veel passagiers bij het zwembad, als de excursies terug zijn. Ook de bemanning komt hier bij het zwembad zitten. Jan is weer veel bruiner geworden.
Ruud heeft weinig geduld om zo lang bij het zwembad te liggen. Hij heeft een extra feestpakket voor pokemon gekocht voor 2 dagen en gaat hiermee uren aan de gang op het terrein van de terminal. Hij vindt het ook niet nodig om lang in de zon te zitten, want dan verbrand je en dat wil hij niet. Wij hebben er ook weken over gedaan om onze huid te laten wennen aan de zon, steeds ook de schaduw opgezocht en toch zijn we bruin geworden.
Eenmaal, om 4 uur weer in de GB, wij met koffie en macarons, schuift hij weer aan met een nieuwe, nog lege, cryptogram.
Inmiddels weten wij dat de VS en Israel Iran hebben aangevallen en dat de opperste leider Khamenei hierbij het loodje heeft gelegd. Maar er zijn ook Iraanse drones op Dubai en Bahrein en Qatar gevallen en de Straat van Hormuz is afgesloten, er kan geen schip meer in of uit de Perzische Golf, zowel olietankers als cruiseschepen. En er liggen er een paar met duizenden passagiers. Ook het vliegverkeer ligt plat en passagiers op de luchthaven zitten ook vast. Dit gaat nog wel een paar dagen duren.
De rest van de avond blijven we samen, tot 10 uur. Ik moet dit verslag vanaf woensdag nog tikken, het moet morgen eigenlijk al op het web staan. Maar alle foto’s moeten er nog bij. Jan heeft nog een beste klus.

1-3-2026 La Romana

2-3-2026 Op zee

3-3-2026 Roseau

4-3-2026 Kingstown

5-3-2026 Pointe-a-Pitre

6-3-2026 St. Kitts

Week 14

7-3-2026 Tortola

8-3-2026 La Romana

9-3-2026 Isla Catalina

10-3-2026 Cabo Rojo

11-3-2026 Op zee

12-3-2026 Grand Turk

13-3-2026 Amber Cove

Week 15

14-3-2026 Samana

15-3-2026 La Romana

16-3-2026 Op zee

17-3-2026 St. Maarten

18-3-2026 Op zee

19-3-2026 Op zee

20-3-2026 Op zee

Week 16

21-3-2026 Op zee

22-3-2026 Op zee

23-3-2026 Op zee

24-3-2026 Tenerife

25-3-2026 Op zee

26-3-2026 Cadiz

27-3-2026 Op zee

Week 17

28-3-2026 Barcelona

29-3-2026 Marseille

30-3-2026 Savona